Moet ze vaker doen die koningin, zo’n feessie. Helaas was ik nog niet helemaal wakker toen de eerste gasten bij me binnen druppelden, maar dat trok ongeveer rond drie uur weer bij.
Lekker knallen op de Platte Stenen Brug. Bok-en bokkoud was het natuurlijk en een jas is niet stoer dus die had ik niet aan. Opmerkelijk weinig mooie vrouwen, dat moet gezegd, je moest echt zoeken. Maar gelukkig trok ook dat aardig bij in de avond.

Hierboven zie je Delonghi en Javientes op hun meest charmantst. Tijdens Radiohead-Creep natuurlijk, wat anders.

En daar was weer een koninginnennachtje. Eerst een drankgelag bij mij, daarna naar het ietwat crowded Kantoor. ‘t Was uitermate ontspannen. Nu wat minder. Wodka is nu even niet meer mijn vriendje. Mijn party begint vandaag weer over ….1 minuut, dus volk over de vloer en ik moet nog ontbijten en uberhaupt wakker worden. Prima oorddoppen dus vannacht.
Zie ik daar een Kirk? Ja dat zie ik goed.

Oh jazeker! Ben er om kwart voor zeven mijn nest voor uitgegaan maar ik heb ze!! Pearl Jam Tickets!!! Amai, wat ben ik vrolijk!
Zoals je op de foto’s kunt zien was het stervensdruk bij de Free Record Shop, maar het was voor een goed doel. Staankaarten waren 10 minuten later al uitverkocht. Gerechtigheid!

Het was overigens prima toeven met mijn Starbucks thermoskan, I-pod, vier boterhammen, de Volkskrant en mijn pakje sigaretten. Storende factor in het geheel waren de mensen die dachten dat ik daar mijn plekje voor de vrijmarkt van vanavond aan het bezetten was. Pfff.

Knappe kerel die mij nog uit m’n humeur weet te sleuren. Dit is overigens geen oproep.

Laatste avond nog naar Time Square geweest. Blijft gewoon waanzinnig die kermis daar.
Vier dagen terug stonden we hier ook met dat noodweer. Ik stond aan de overkant te pinnen terwijl Javientes even twee paraplu’s kocht. Ik zag hem de winkel uitlopen en enthousiast een paraplu openklappen. Dat was natuurlijk voer voor de eerste de beste windvlaag. Paraplu uit z’n voegen en Javientes bijna naar New Jersey gevlogen. Hilarisch. Toen ik daar stond te janken van het lachen om het tafereeltje 80 meter verderop werd ik nogal vreemd aangekeken. “Tssss, kutnederlanders met hun weed” hoorde ik ze denken.

Gisteravond nog even de douane opgehouden door allebei onze boardingspassen te verwisselen. Matchte dus niet meer met de namen in ons Paspoort. Lichte paniek. Sorry meneer. M’n maatje heeft de mijne.. “Kutnederlanders met hun w…….”. “Yeah, same to you buddy!
‘t Is duidelijk.

Omdat we de laatste dagen niet echt ‘classy’ gegeten hadden en de spaghetti-polonaise van zaterdag (bord spaghetti binnen 5 minuten op en de rekening betaald) vond Javientes Morientes de Playa de Amigo hoog tijd worden voor wat stijlvollers.
Mor(t)on’s op Fifth Avenue leek deze droom voor ons te verwezenlijken. We waren natuurlijk weer de enigen zonder driedelig pak en high-heels. Maar stijlvol was het zeker. En duur. We stonden drie kwartier later weer buiten met een lading dollars minder. Van dat bedrag stuur je een vriendengroep een week op wintersport.

Gistermiddag hebben we voor het eerst bij de MacDonalds gegeten. Het was weer zoals we gewend waren. Ranzig, vet, duur en kutpersoneel. Vanmiddag lekker nog een keer!

Ondanks de thunderstorm-warnings is het prachtig weer en dus hangen we straks hoogstwaarschijnlijk weer in het park.

Later!

Dus. Zaterdag werd het hier een soort van ongelooflijk noodweer. Niet normaal.
Toch maar de straat op, helemaal doorweekt natuurlijk maar ja, je gaat ook niet binnen zitten. ‘s middags kaarten gehaald voor een super Broadway-show: Mamma Mia!!
Het was echt helemaal te gek en om dat te vieren hebben we nog maar wat borrels weggetikt in een Ierse Pub. Ook bij de hotelbar nog wat gedronken (en lastig gevallen door een donkere dame die zich afvroeg of we zin hadden in een massage, nee? Allebei ook niet?
Nee? problemen met 1 dame met 2 heren? Nee, ook niet. Problemen met hoeren!)
‘s Nachts werd er nog een rockstar uit het hotel begeleid door 3 bodyguards die alle drie een paraplu boven z’n hoofd hielden terwijl we onder een afdak stonden (?).

Weather Channel vertelde ons dat het tot en met dinsdag noodweer zou blijven dus we hadden er zondag echt zin in. Dus maar om twaalf uur ons bed uitgerold en naar buiten. Richting The Village (SexAndTheCity!), lekker shoppen en koffie drinken in waanzinnig leuke cafeetjes. Breekt ineens de zon door en hebben we uiteindelijk de hele middag zon gehad.
Gisteravond naar Bleecker Street gegaan. In The Bitter End wat singers/songwriters gezien en daarna naar “1849″, happy hour! Dat betekende blijkbaar dat je dan 99% bacardi in je glas dondert en 0,006 mililiter cola. En dat voor 2,5 dollar. Moet kunnen zeg ik dan.

Zoals een Rob betaamd ben ik inmiddels ziekig geworden door dat noodweer en drijfnat rondlopen in een storm, dus het werd er vandaag niet actiever op.
Toch maar mezelf gedrugged met medicijnen en richting Chelsea gelopen. Macy’s gezien en super ge-relaxed in Bryant Park. Top.

Vanavond filmpje scoren op Broadway.
Nu even horizontaal.

Amai! Geen fotomodel maar wel een heerlijke club. Hijs twee kroegtijgers pur sang in een pak en zet ze in een club. Resultaat: Bacardi-Cokes, Martini’s en Wodka-Applejuice (95% wodka, vleugje appelsap) vliegen je om de oren en als je geluk hebt, word je getrakteerd op quasi-coole dancemoves. En ze hadden geluk, die gekke rakkers uit de States. Op onverklaarbare wijze hadden we een hechte band met het personeel en de uitsmijters. Tijdens het roken buiten dachten de meeste bezoekers dat ik bij de ‘bouncers’ hoorde. Waarschijnlijk door mijn gespierde voorkomen en niet door mijn pak, laat dat duidelijk zijn. (Check hiernaast de mafia-look!)
Vandaag ietwat gaar uit het bedje gerold, halve liter koffie bij Starbucks gehaald en nu maar eens kijken waar die Twin Towers gebleven zijn. Voor ons vanavond even geen clubs meer, maar lekker naar Bleecker Street voor de broodnodige rockcafes. Lekker hangen, daar zijn we beter in.

Gaat lekker hier. Gisteren na aankomst op het vliegveld in New York door een soort Will Smith (maar dan 100 meter hoger en 59 meter breder) in een rij geduwd. Koffer op een band gesodemieterd en weg koffer. Ik een aantal malen gemeld dat die koffer al ge-fucking-checked was, maar vooral niet luisteren. Bleek die koffer rechtstreeks doorgelabeld te worden naar de binnenlandse vluchten. Lichte paniek. Koffer weg. Een alleraardigste mevrouw heeft hem weer voor me opgesnord.
Daarna lekker koffie gedronken in Bryant Park (ja, patries, sorry, maar wou het even laten zien..), lekker ge-Fifth-avenued en daarna aan de bar net effe teveel Budweisers naar binnen geknald. Na het eten vooral nog een budweiser er heel erg hard in knallen en dan weet je zeker dat het tijd is om naar bed te gaan.

Vandaag op tijd eruit, ‘t is hier prima weer (22 graden) en vrijdag dus een prima dag om Katja Schuurman eens tegen te komen. ‘t Was even een uurtje zoeken maar in SoHo (Bleecker St. op precies te zijn) liep ik haar dan tegen het verschrikkelijk mooie lijf. Mijn opening was op zich ok:
“Sjonge jonge, denk je op vakantie te zijn, kom je nog Nederlanders tegen…” Een betoverende glimlach viel mij ten deel.
Een uitstekende Caffe Latte genomen bij Caffe Dante (huh!) maar Baas boven Baas Javier vond het om half elf al tijd voor een Irish Coffee. Moet kunnen.

Daarna zijn we richting Central Park getogen. Twee cruiser-fietsen gehuurd, zonder versnelling uiteraard, en gelijk een heuveltje van de buitencategorie gepakt. Het duurde ongeveer 5 minuten voordat de ambulance verscheen. Even aan het zuurstof en karren maar!

Vanavond stappen in Club Strata. Mocht het fotomodel niet op komen dagen, geen paniek, we staan sowieso op de gastenlijst. We’ll see.

Grussen aus der Neue Jork!

Sapperdeflap! Morgen vertrek ik naar New York met Javientes Morientes de Playa de Amigo!
En dat betekent dat deze blog wordt ge-update zoals ie nog nooit ge-update is! Elke dag verse verhalen uit de stad die door de Nederlanders ooit geruild is voor….Suriname. Van ruilen komt huilen zeg ik altijd, en zie hier, een integratieprobleempje, een onafhankelijkheidsstrijdje, een decembermoordje en ga zo maar door.

Enfin.

Degene die de meeste reacties post, krijgt van mij een echt New Yorks souveniertje. Voordat je gelijk nu al die hele blog volblaft met ellende: Spammen is iets anders als reageren (voor de echte vervelers onder ons).
Ondertussen was ik even die Wiet-lucht uit mijn rugtas anders worden ze onrustig op het vliegveld.

Daaaag hoor en tot ziens!

Ik heb met Pasen geen eieren gevonden, maar een echt blokfluit!
Waar gebeurd! Omdat mijn telefoon op raadselachtige wijze weer eens achter de radiator was gekropen, was ik genoodzaakt eens een kijkje te nemen achter dit opmerkelijke object. En zie daar, een blokfluit, eenzaam wachtend om gevonden te worden door een muzikaal talent.
1e paasdag heeft zich bij mij ontvouwd als een ware blokfluitdag. Zoals met veel dingen baart oefening niet alleen een hoop irritatie, maar vooral kunst.
Het moet rond vijven zijn geweest toen ik gerust mocht concluderen dat op een blok fluiten iets is wat voor mij is weggelegd. Vrienden van mij waren dan ook diep onder de indruk van mijn ‘brandweer-sirene’ immitatie.
En eerlijk gezegd was ik dat zelf ook wel een beetje.

Wisten jullie dat de blokfluit veelvuldig is gebruikt door componisten als Bach, Purcell en Händel? Het is a.s. vrijdag op een maand na exact 321 jaar geleden dat Bach is geboren.

321, omgedraaid 1, 2, 3. Een, twee, drietje. Oftwel, logisch gevolg.
Toeval?
Ik dacht het niet!