Als je een band onwijs tof vindt en alle cd’s en dvd’s hebt, wil je ze heel graag een keer zien.
Gisteren stond ik dus met kriebels in mijn buik (huh? Het kan dus toch!…) op het station. Op naar Arnhem! Gezellig met Javier naar hotel Joyce. Via de gebruikelijke NS-omwegen, dat dan weer wel.

Effe de stad in met Javier en Joyce en wie treffen we daar? Een representatieve afvaardiging uit Schagen al hossend en zuipend in café Dollars. Cafeetje had even lekker een PJ-dvd opgezet om de sfeer er een beetje in te brengen. Gelukt. Ik stond zo nerveus als een kuiken mijn biertjes op te drinken. De laatste keer dat ik PJ kon gaan zien (2000, PP) eindigde ik bij de EHBO. ’t Was toen ongeveer 45 graden celcius en ik trok het niet. De kans op herhaling was nu zeer klein want het was gewoon herfstweer. Sjeisse.

Prima plek opgezocht en eerst Wolfmother bekeken. Leuk!

Een uur later stond ik even wat bier te bestellen in deze pesthal. Gelredome, uh uh, I don’t think so!
Begint Pearl Jam ineens. Ik grijp Javientes bij z’n arm en heb hem als een zak chips meegetrokken tot best wel behoorlijk vooraan. We hebben met z’n tweeën bijna tweeëneenhalf uur mee zitten blèren. Het was echt he-le-maal geweldig!! Mijn toppertjes kwamen bijna allemaal langs. Yellow Ledbetter, Porch, Keep on Rockin’ in a free world. En wat nou het mooiste was: Eddie genoot echt en had er dikke zin in. Nou dan heb ik er ook zin in. Ik stond nadien nog uren strak van de adrenaline. Niet te overtreffen. Ik heb mijn allerbeste concert van mijn leven er nu al opzitten. Daarna even de jongens en meisjes uit Schagen uitgezwaaid. Ik heb me daar een beetje in laten gaan. Ik heb een kleine kilometer met de bus meegerend. Tot ver op de ringweg. Levensgevaarlijk en ik was ook helemaal bekaf, maar ja, je ziet ze niet zo vaak dus een waardig afscheid leek me wel passend. Die kóppen van de verkeerspolitie, toen ze een lange jongeman, in leren jackie, met een halve liter Veltins bier in z’n hand, langs zagen sprinten met 45 kilometer per uur. Onbeschrijflijk. En als ik het dan toch moet beschrijven: een combinatie van verbazing, minachting en waardering.

Terug in het centrum een lekker foute tent ingedoken. En wie zien we daar? Robert Knopper, Onno en Jeroen Pater! Om een lang verhaal kort te maken: Ik zat vanochtend behoorlijk gaar in de trein naar Alkmaar.

Waarvan Akte!

Dat we vrijdag weer effe lol hebben gehad: linkie

De 24-uurs-tent wachtte met smart op ons. En wij voldoen soms graag aan verwachtingen, dus stonden we er weer. Schagenvrouwen gezellig ook in de tent. Onwijs debiel gedaan (tof miran, uit de maat dansen!). Toen kwam Ron ineens naar me toe. Met een teleustellende mededeling. Hij kón niet meer. Hij was echt op en vroeg toestemming om te rusten. Door de totale groep werd dit natuurlijk afgekeurd, waarna Ron het op een lopen zette. Jammer. One down.

Hey verrek. Edo uit Schagen. Ook hier?!?! Ja dus.
Intussen zakte Maarten M weg in een hunt for Mirelva. Waar ze ook was, onze hawai-boy stond ernaast. Zelfs na het inschakelen van de politie bleef Maarten M. volhouden.

Ineens stond Ron weer voor mijn neus. Met een glimlach van oor tot oor kwam de gezelligerd ons mededelen dat ‘hij er weer helemaal was’ en dat ‘een bakkie koffie mij goed heeft gedaan’. Gelukkig maar. Dit had Ron zichzelf nooit vergeven.

Paar uurtjes later toch maar richting VW’tje gelopen. We waren redelijk op. In de verte zagen we een skippy-bal door de lucht vliegen. Voetballers als we allemaal zijn, we werden zo onrustig als de pest.

D(["mb","

\n\n

Eén grappenmaker dacht dat het tof was om de skippy-bal in z’n handen te nemen en weg te rennen richting Camping 4. Jammer dat twee anderen dachten dat het tof was om hem dan met een American Football tackle neer te halen. En dat gebeurde dus ook. Gozer gefokt. Wij bal terug.

\n\n

Onze boodschap was met name dat de skippy-bal je moeder dus niet was en je best wat harder mocht trappen. Toen even later tientallen mensen dit als strijdkreet zongen op de melodie van “Het is een hondenlul” wisten we dat we vrij goed bezig waren. Ik rende nog steeds als een dolle vleermuis over het plein. Ik zag de hoge bal aankomen, timede uitstekend en gierde de bal zo gruwelijk op mijn wreef dat ik onmiddellijk wist dat er iets moois stond te gebeuren. En inderdaad. Tien meter verder stond een man rustig zijn biertje te drinken. Als één van de weinige op het plein had ie even niet door dat ie zich in de gevarenzone begaf. Dat werd hem funest. Hij heeft hem nooit aan zien komen… Vól voor z’n harses!! Het bier vloog alle kanten op. De schijnwerker accentueerde de hoeveelheid bierspetters die van hem afvlogen. Het deed me denken aan Rock IV. Het bloed en zweet spatte na een flinke dreun van z’n kop. Hier was het bier maar de die dreun voor z’n kop was echt.

\n\n

Toen ik vervolgens driehonderd man hoorde juichen alsof er een WK-goal gescoord werd, wist ik dat we echt met iets groots bezig waren.

\n\n

Vanaf toen werd iedereen fanatiek. Ron, Javier, Mol en Miran natuurlijk ook. Nico bleef keurig op het midden van het plein staan met een tray Grolsch.

\n\n

Ron. Ook hij zag een bal aankomen. Die moest en zal hij vol raken…ik dacht hetzelfde. Alleen ik kwam een klein vier meter tekort. Hij haalt uit…een langzaam stijgende bal met veel kracht…ik zie hem gáán, mijn richting op, en kon niets meer doen. Ik vloog door de lucht, voelde me gewichtsloos, bijna een vogel en kwakte 3 seconden later tegen het asfalt. Weer gejuich. Tot mijn verbazing liet ik mijn blikje bier pas los toen ik op de grond neerkwam. Hoezo halsstarrig? Volgens ooggetuigen heb ik een salto gemaakt en is het een wonder dat ik niet ernstig gewond ben geraakt. Had inderdaad nergens last van…",1] ); //–>Gearriveerd bij Camping 3 bleek dat er een mat potje skippy-voetbal werd gespeeld (mannetje of 300 voor de eet/dranktent). Daar moest maar eens verandering in komen. Met een daverende “HET IS G**VERDOMME JE MOEDER NIET!” stortte we ons in het strijdgewoel. Ik liet me behoorlijk gelden. Eerlijk gezegd was ik meer dan aanwezig in het spelletje. Ik sleurde, trok gaten en jaagde als een bezetene. Misschien moet ik zaterdagochtend ook maar eens 59 biertjes drinken, dan wordt het nog eens wat met mij. Ik gok dat ik de bal ongeveer 15 keer een volle beuk heb gegeven. Hier zijn slachtoffers bij gevallen, dat is duidelijk. Eén keer was ik net te laat, de ander trapte eerder, waarna ik echt vol op z’n kuitbeen roste. Je hoorde het tien meter verder nagalmen. Gelukkig geen botbreuken.
Eén grappenmaker dacht dat het tof was om de skippy-bal in z’n handen te nemen en weg te rennen richting Camping 4. Jammer dat twee anderen dachten dat het tof was om hem dan met een American Football tackle neer te halen. En dat gebeurde dus ook. Gozer gefokt. Wij bal terug.

Onze boodschap was met name dat de skippy-bal je moeder dus niet was en je best wat harder mocht trappen. Toen even later tientallen mensen dit als strijdkreet zongen op de melodie van “Het is een hondenlul” wisten we dat we vrij goed bezig waren. Ik rende nog steeds als een dolle vleermuis over het plein. Ik zag de hoge bal aankomen, timede uitstekend en gierde de bal zo gruwelijk op mijn wreef dat ik onmiddellijk wist dat er iets moois stond te gebeuren. En inderdaad. Tien meter verder stond een man rustig zijn biertje te drinken. Als één van de weinige op het plein had ie even niet door dat ie zich in de gevarenzone begaf. Dat werd hem funest. Hij heeft hem nooit aan zien komen… Vól voor z’n harses!! Het bier vloog alle kanten op. De schijnwerker accentueerde de hoeveelheid bierspetters die van hem afvlogen. Het deed me denken aan Rocky IV. Het bloed en zweet spatte na een flinke dreun van z’n kop. Hier was het bier maar de die dreun voor z’n kop was echt.

Toen ik vervolgens driehonderd man hoorde juichen alsof er een WK-goal gescoord werd, wist ik dat we echt met iets groots bezig waren.

Vanaf toen werd iedereen fanatiek. Ron, Javier, Mol en Miran natuurlijk ook. Nico bleef keurig op het midden van het plein staan met een tray Grolsch.

Ron. Ook hij zag een bal aankomen. Die moest en zal hij vol raken…ik dacht hetzelfde. Alleen ik kwam een klein vier meter tekort. Hij haalt uit…een langzaam stijgende bal met veel kracht…ik zie hem gáán, mijn richting op, en kon niets meer doen. Ik vloog door de lucht, voelde me gewichtsloos, bijna als een vogel en kwakte 3 seconden later tegen het asfalt. Weer gejuich. Tot mijn verbazing liet ik mijn blikje bier pas los toen ik op de grond neerkwam. Hoezo halsstarrig? Volgens ooggetuigen heb ik een salto gemaakt en is het een wonder dat ik niet ernstig gewond ben geraakt. Had inderdaad nergens last van…<!– D(["mb","

\n\n

Nu moet ik eerlijk zeggen dat alle vage lichamelijke klachten van de afgelopen week opeens op z’n plek vallen. En ik had het er allemaal voor over.

\n\n

Jongens bedankt.\n

\n\n

P.s. Als er mensen op Lowlands zijn geweest die zich afvroegen waarom telkens rond een uur of vier ’s nachts de verlichting van de loopbrug uitviel….. De verlichting was serie-geschakeld. En dat wilde we graag even controleren..sorry daarvoor.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat alle vage lichamelijke klachten van de afgelopen week opeens op z’n plek vallen. En ik had het er allemaal voor over.
Jongens bedankt.

P.s. Als er mensen op Lowlands zijn geweest die zich afvroegen waarom telkens rond een uur of vier ’s nachts de verlichting van de loopbrug uitviel….. De verlichting was serie-geschakeld. En dat wilde we graag elke avond even controleren..sorry daarvoor..

Je gaat naar lowlands en neemt mee, een tent, kleren en natuurlijk je…….ehmmm……… gastoeter!! Khalid in ieder geval wel. Ron wilde maar niet wakker worden terwijl wij allang al aan de cola en sigaretten zaten. Flauw hoor.

Dan maar de gastoeter ín z’n smoel douwen en er heel erg lang op drukken. Naast de paniek in z’n ogen (“t is stikstof!” – “Nee Ron, niet alles waarvan je stikt is stikstof!”) gingen ze nog open ook! Hè hè, kom er nou maar gewoon bijzitten. Vandaag hadden we muzikaal vrij. Afgezien van Iggy Pop zou niets, maar dan ook helemaal niets ons, danwel instrumentaal danwel vocaal, gaan bekoren vandaag. Lekker struinen dus. Jippie, zin in! Nog steeds lekker weer, by the way. Zonnebrand mee, sexy shirtje aan.

Rechtstreeks naar de Alpha tent gebanjerd, beetje hangen, beetje met een schuin oog loeren naar de reddingsbootjes die over Lake Lowlands voeren. Dat gemiste biertje van vorig jaar wilden Nico en ik persé goedmaken dit jaar… Naar Anouk zitten luisteren. We stonden vlakbij het grote scherm waar het gefilmde publiek op getoond werd. Vrouw waar ik mee stond te praten wilde dolgraag in beeld dus ik hielp haar mee om de camera op ons gericht te krijgen. Dat lukte. Alleen dan wel alleen op mij.. Dus wat doe je dan. Je draait je bips richting camera en je gaat heel, heel, heel erg sensueel met je kippekontje bewegen. Vrouw kwam er snel bijstaan. Camera zoomt in op bipsje van Rob, het was een magisch moment voor vele mensen. Foto volgt nog, is onderweg. My ass is nog 394 keer herkend.

Toen kwamen we de Indiase vriend tegen. De super-relaxte-ultra-vriendelijke gast was een toegevoegde waarde voor het festival. Wel voortdurend onder invloed van alles en nog wat, maar dat maakte mij niet uit. Nog veel meer toffe mensen ontmoet. Wat is LL toch gran-di-oos!!!

Daarna naar de house/lounge middentent een gemeet met de toffe gestoorde vrouwen uit Schagen. Je raadt het al: weer lol. Wat doe je als je allemaal gekleurde rietjes op de grond ziet liggen? Natuurlijk! Daar ga je woorden mee vormen. Het begint met een simpele “JA”, een lastigere “NEE” en eindigt met het bedenkelijke “PISVLEK”. Daarna gooi je als ras-idioot de rietjes op een stapel en speel je doodgemoederd een potje Mikado. Zucht..Daarna kun je altijd nog een blaadje met bier proberen op Lot haar hoofd te plaatsen. En ook dat lukte prima! We waren in vorm, zoveel was duidelijk…En de avond moest nog beginnen…

Gezien het grote ‘Achterhoekgehalte’ rondom mijn VW’tje, had ik voor het slapen maar even wat oordoppen in mijn oren gepropt. Met als resultaat dat ik om half 1 (!) wakker werd. Ik wist niet dat ik daartoe in staat was. Leuk hoor. Natuurlijk wel gierende koppijn en standaard brak. Maar ja, met een gaspitje kun je wel uitsmijters maken en dat hebben we dus ook maar gedaan. Daar knap je prima van op.

Hey, daar heb je Khalid en Robbie Intema. Wat gezellig. Ze waren natuurlijk weer eens gratis binnenkomen. Ergens maakte het me trots, anderzijds vreet het toch aan je. Ik bedoel 120 eurootjes..verdomme..en zij niet..maar ja. Aangespoord door Rob I. toch maar snel weer aan de alcohol (“Kom op jongens, ik heb deze fles wodka van mijn moeder gehad. Zal ze niet leuk vinden als ie niet op gaat…”) Enfin, schandalig laat op het festivalterrein en lekker biertjes drinken. Natuurlijk ons traditionele bezoek aan de Silent Disco (blijft geweldig) en de eerste zak patat zat er ook al in (vorige jaar lekkerder). Khalid haalde een zak wiet tevoorschijn waarmee je een hele kudde waterbuffels in comateuze toestand zou kunnen brengen en draaide er tijdens Opgezwolle doodleuk een pure joint van. Moet kunnen.

Hey daar heb je Robert en Kim, gezellig hoor. ’t Wordt nog wat zo. Grote groep inmiddels.
En natuurlijk werd het militaire taalgebruik er niet minder om…
Snel nog even bij Snow Patrol gekeken. Ik vond het heerlijk. De rest was binnen 5 minuten ineens verdwenen. Nico en ik maar richting Placebo gelopen. We moesten toch een goed plekkie hebben en dat lukte aardige. Robert en de rest van de hele club haakte langzaam weer aan. Vette, strakke, helaas nieuwe, maar toch gruwelijke set van onze nichten uit UK. Topband! Kan niet anders zeggen.

Helaas was 80% van mij muzikale motivatie voor Lowlands nu verdwenen, maar ja, muziek..daar komen we hier niet echt voor. Buiten de Alpha tent gemeet met Ron, Rob en Khalid en een militaire schreeuwshow neergezet waar je U tegen zegt. Dit trekt natuurlijk leuke Hagenezen aan en zo ook dit keer. Vette lol gehad. Alweer. Letterlijk en figuurlijk het terrein afgeveegd door de beveiliging en toen maar naar de 24-uurs-tent gegaan. Even sms’en met Mirande R en ook maar even gemeet. Bleek dat ze niet de enige idiote vrouw was. Ze had er nog twee meegenomen, Lot en Mirelva. Gutte Gott, ik dacht dat wij soms gek deden. No way. Zij waren gekker. Het bleek in ieder geval een prima match. Een exponent van humor mogen we het best noemen. Wat héb ik gelachen, tot tranen toe. Picture this: Miranda rent met een aanloopje richting tentpaal om een sensuele paaldans-act op te voeren, kan nog net haar biertje in haar mond stoppen, maar helaas…..de paal kwam te vroeg. Vól met de harses en de rest tegen de paal aan. Bier overal. Ik op de grond van het janken. Letterlijk janken. Zoveel lol kan een mens simpelweg niet aan, en dan leen je soms wat van je verdriet. Vijf uur tuus. Zes uur bed. Ondersteboven, dat weer wel.

Er was eens een festival. Men noemt het Lowlands en het is supertof. Vooral als wij er heengaan.

Dat laatst was ook dit jaar weer uitgelekt en dat zorgde enkele dagen voor het begin nog voor een enorme toeloop bij de grotere postkantoren. Uitverkocht dus.

Ik m’n VW-camper maar weer uit de garage gehaald. Ook maar even het Bloemendaal feestje uit de bus geveegd (bedankt Nico!) en verder waren de voorbereidingen bewonderenswaardig.

Donderdag met een slakkengangetje richting de Flevopolder getuft. Drie Big-Mac menu’s en 26 (!!!) kipnuggets later zaten we prima voor de voortent met bier en baco’s. Smolderino druppelde binnen. Ronnie druppelde binnen. En de alcohol druppelde ook behoorlijk binnen. Met de gedrevenheid van een verdwaalde regenworm in de woestijn gierde we met een noodgang de 24-uurs-tent in. En oh oh oh, wat hebben we daar een lol gehad. Zelfs ik waagde me weer eens aan de pit, ik scheen zelfs nog iemand met een backstreet-high-kick finaal ondersteboven getrapt te hebben, en dan is er wat loos.
Maar ook Nico liet zich pit-technisch niet onbetuigd en had de smaak echt te pakken. Zelfs met de lelijkste house-nummers vlóóg Nico de pit weer in. Laten we het maar op behoefte aan genegenheid houden. Langszaam maar zeer zeker kwam ons militaire taalgebruik weer om de hoek kijken. Met als hoogtepunt: “IS THAT JESUS? SIR!”, al wijzend naar een kerel van 2 meter 40 met een baard. Bedankt Javientes, zal ie leuk gevonden hebben.

O ja, Mol lijkt op een homo. Kijk maar.

Bij terugkomst in de camper hebben we.….ehhm….euhh…sorry dat weet ik allemaal eerlijk gezegd niet meer zo goed. Zal wel heel erg tof zijn geweest.

Toen ik half strompelend de KSV kantine binnenliep, viel mij één ding op:
BB en Sander zaten weer te zuipen alsof hun leven ervan af hing. Het deed me goed. Dat dan weer wel.Er werd mij geen enkele gelegenheid geboden mezelf even te verzorgen met spa blauw en broodjes kroket. Ik had ze Belle Perez beloofd en we hadden geen tijd te verliezen. Ok dan maar.

Dus wij gezellig naar Alkmaar. Ruudje en Smolderino natuurlijk ook mee.
Knal-en knaldruk op het waagplein. Daar gearriveerd bleken Léon en Maaike al een mooi plekje voor ons vrijgehouden te hebben. Sympathiek zeg ik dan.

Ik kan eigenlijk amper op mijn benen staan van de inmiddels opgekomen spierpijn. Kolere-veld ook daar bij KSV!! Toen Belle Perez opkwam heb ik snel twee emmers gehaald. Eentje voor BB, die liep te kwijlen als een oude hond en eentje voor Sander, om op te staan. Hij zag geen moeah!!

Leuke meid inderdaad. Intussen werd het natuurlijk vet gezellig en hebben we dit nog wel een tijdje volgehouden. Dat BB alleen maar wilde eten (familie van koekiemonster?) en zelfs bitterballen voor mij heeft verborgen gehouden en Sander juichend naar me toekwam om te melden dat ie gescoord had in de Arena tegen PSV (!) zijn geen nieuwe dingen. Dat weten we inmiddels van hun. We kennen ze al effe.

Jammer dat niemand me even tegenhield toen ik mijn hele bakje knoflooksaus over mijn broodje uitsmeerde. 52 keer wakker geworden en met een paniek opwekkend droge mond water gehaald. Bedankt.

Het was bekend dat KSV zich al weken aan het voorbereiden was op hun ‘kraker’ tegen Reiger Boys.
Reiger Boys daarentegen bereidde zich enkel mentaal voor en zag deze wedstrijd eerder als een moetje. Het was dan ook geen toeval dat bepaalde KSV’ers zich zaterdagavond rond half twee naar huis haastten en de RB’ers nog tot vijf uur ’s ochtends bij ondergetekende hebben zitten borrelen.

Maakt ook allemaal niet uit. Feit is wel dat er teveel aan de buitenkant werd gedekt en KSV optimaal profiteerde van gebrek aan organisatie bij RB. Tactisch, technisch en mentaal was RB uiteraard de meerdere. KSV probeerde het wel maar kon zelden een vuist maken tegen het slagvaardige RB.

KSV probeerde de snelheid uit het spel te halen door het gras de afgelopen vier maanden niet te maaien, wat gedeeltelijk lukte. De twee kadootjes werden door KSV gretig in ontvangst genomen, waarna Mervin (afgelopen zomer nog in belangstelling van RB) de 3-0 aantekende.

Geheel volgens plan begon RB zich te herpakken en voerde planmatig enkele efficiente aanvallen uit.
Om een lang verhaal kort te maken: 4-3 voor KSV, voornamelijk te danken aan het veld, scheidsrechter, elleboogstoten en geluk. RB kan zich opmaken voor een mooi seizoen. KSV niet.

Een vin-rosé et un bacardi-coca, c’est la vie! Dusss. Daar zaten we dan. Aan Mol z’n Grâg.
Op de parkeerplaats, dus ruimte zat. Helaas niet voor de auto’s. Jammer. Het was knaldruk in de gracht dus beregezellig. Veel mooie gesprekken gevoerd. Ook idiootje gezien die met een gangetje van 40 km/uur met een Jetski door de grachten gierde. Handige jongen. Ondertussen werd ons groepje steeds groter. Eus schoof aan, Buurvrouw Martine, Passant Ruud, Kunstuitgever Dhr Schuijt. Het werd een dolle boel! Smolderino heeft geen cola in huis, dus hebben we voortdurend bij ’t Kantoor flesjes pepsi gehaald. Dure grap. Maar je spreekt weer eens iemand. Overbuurvrouwtje Diana sloeg het tafereel hoofdschuddend gade, maar vond het wel gezellig, en dat liet ze merken ook! Bij een rondleiding door huisje van buurvrouw Martine trof ik daar een electrische gitaar aan. Altijd handig zeg ik dan. Meegenomen naar buiten en even wat lekkere nummertjes gespeeld. Waaronder natuurlijk de radio-edit version van “Moeilijk”. Jammer dat de vriendin van Dhr. Schuijt voordurend als 2e stem mee ging zingen. En waar ze de tekst vandaan haalde, we weten het niet, maar ze kon het nog meezingen ook! Bizar. Toen nog wat respectloze nummertjes natuurlijk. De ouderen vonden het nog grappiger dan wijzelf. Toen kwam Diana weer naar buiten. En dan kun je natuurlijk maar één ding doen: Een serenade! Ze was diep onder de indruk. En dan voor een tekst die rechtstreeks uit het mouwtje werd geschud… Denk aan teksten als: ♫ “Ik weet het, Je hebt een vriend, Maar dat heb je niet Verdiend” ♪ of ♪♪ “Diana Hee, Neem je hondje mee”! ♫ Het was een clowneske vertoning. En dat was het.
Daarna onszelf verdronken in knoflook en shoarma. Spijt was het trefwoord de volgende ochtend.

Tijd voor een roadtripje. Thuis eerst met Smolderino en Javientes onze eindbestemming bepaald.

Bloemendaal zou het gaan worden. Luxlife-party bij Bloomingdale, nou dan weet je het wel. Toch? Uhm..wisten wij veel. Maar het affiche beloofde ons Erick E, Fedde le Grand, Don Diablo en Laidback Luke. Nou dat leek ons wel wat.

Dus die bus in, effe karren en camping gezocht. Verrek, die camping lag wel heel dicht bij het strand. Binnen een half uur stond de camper met voortent en zaten we aan de Cuba Libre. Uitstekend.

Even gezellig met de buurtjes gebabbeld (Javier: “is er nog een stoel over?”) en ook maar wat gegeten. Toen ons superflexe house-tenue aangetrokken en lopen maar! Ons geluk liet ons niet in de steek want Bloomingdale bleek 200 meter van de camping te liggen. Relaxed.

Amai, tijdens ons eerste biertje kwam Erick E plaatjes draaien en toen werd het pas echt leuk. Zie je het al voor je? De drie op-en-top-rock-gasten uit hun dak op house? Het is echt gebeurd.

Ontzettende lol gehad. Ook om iemand die het voor elkaar kreeg om in z’n eentje een joint van dik 25 centimeter op te roken. Je zag het er ook wel vanaf, maar toch knap.

Toen heel erg lang een spiraal-dans uitgevoerd met z’n drieen (lang verhaal, had je bij moeten zijn) en langzaam maar zeer zeker raakten we in een euforische stemming. Omdat we blijkbaar de enige waren die geen drugs hadden gebruikt hielden we het niet tot het einde vol en besloten we campingwaarts te keren. Met uiteraard alle gebruikelijk fratsen tot gevolg. Ook het oud-hollands kratje werpen is vrij overtuigend gepraktiseerd. Ik bedoel maar.

Ineens kwam Smolderino op het verschrikkelijke idee om de twee aller-aller lelijkste vrouwen van de wereld uit te nodigen in de bus. Voor een drankje. Gadver de gadver. Ik heb er echt alles aan gedaan om in die meiden iets positiefs te zien, maar dat is me echt niet gelukt. Ze waren aggressief, humorloos, radicaal, irritant en vooral niet zo heel mooi. Hartelijk dank daarvoor Smolderino. Wie kan de bus weer ontsmetten? Bedanck.

Volgende ochtend allemaal een kop die voelde alsof ie er uit zag als die van Louis van Gaal. Heel vervelend. Camper ingeklapt en gassen naar het strand. Ontbijtje en toen super relaxed op de terrasjes gehangen. Gehangen ja, want we waren niet fit. Maar wel vrolijk.

Uurtje of vier terug naar Alkmaar. Onderweg vonden we dat we de gezelligheid maar even door moesten trekken en thuis onmiddellijk een flesje rosé open te trekken aan de Grâg van Mol.

Wordt vervolgd….