Kanis! Ze hebben hier een Nederlandse kroeg. Niks bijzonders, maar omdat ze lekker Bob Dylan speelden gingen wij toch maar even een kijkje nemen. Gezellig hoor, zo’n bruincafeetje op een steenworp afstand van de Karelsbrug. Me dunkt.

Daarna even heerlijk gegeten (“Big Mac meal, coke and two ketchup please. And a little bit rap”) en even onze wandelbagage gedumpt in het hotel. ’s Middags hebben we de Praagse Burght even van binnen en buiten bekeken en dat was zeer de moeite. Mocht je een keer in de buurt zijn, doe ze even de groeten. En zeg gelijk even dat ze die Praag kaart (“lekker goedkoop man, scheelt je klauwen met geld!”) even lekker in hun stoffige doos kunnen schuiven. Zo’n kaart wordt je bij D-reizen aangeboden voor slechts 34 euro. Maar dan kun je wel drie dagen gratis met het openbaar vervoer reizen en kun je alle musea en gebouwen gratis in! Nou dat klonk wel heel aantrekkelijk. Helaas pindakaas.

Een metrokaart voor 3 dagen kost omgerekend een eurootje of zeven en de verdomde kaart was in de mooiste gebouwen niet geldig. Een simpele calculatie leert mij dat we voor die 34 euro ongeveer zeventien jaar onafgebroken met de metro zouden hebben kunnen reizen. Jammer maar helaas.

Enfin, we hadden onze bagage gedropt en zaten inmiddels in club Shadow naar waanzinnige Russiche house te luisteren. Waanzinnig ja. Met name omdat Léon na een uurtje als een waanzinnige, en met het schuim om de mond smeekte om naar een andere tent gaan. De muziek stond hem niet aan en bracht in hem het slechtste naar boven. Fair enough zeg ik dan.

Léon vond het tijd voor het ultra-kleine kroegje vlakbij het hotel. Wij daarheen. Zitten lekker en slurpen wat aan onze Cuba Libre. Zie ik me daar toch een drietal oh-my-gosh-it’s-just-like-talk-to-the-hand types uit de VS zitten. Ik denk wat doen die in een tent van drie bij vier meter? Toch maar eens kijken wat er achter dat donkere hoekje te vinden is. Huh? Een zaal met allemaal gezellige mensen. Dus wij onze angst overwonnen en de bruut uitziende Kong-Fu man gepasseerd. Heh heh, even lekker zitten. Toch zagen we steeds meer mensen langslopen, richting toilet zo dachten we. Maar na 32 mensen ga je toch denken dat dat dan wel een hele grote toilet moet zijn. Hup, we staan weer op en lopen het trappetje af. Nou, om een lang verhaal kort te maken. Dit kleine rotkroegje hield er een zeer volwassen gangenstelsel op na. Zo’n eentje waar de VC in de mid-jaren zestig stinkend jaloers op zou zijn geweest. Via oude bakstenen tunneltjes kon je vier verschillende ruimtes bereiken. Elke ruimte had zijn muziekstijl.
Deze tent was zo underground als een club maar kon zijn. Er werd ook volop geblowd en de één keek nog vager uit z’n ogen dan de ander. Dit was helemaal top!
Vrienden gemaakt met één van de barkeepers en voor we het wisten hadden we heel veel vrienden. Dat viel reuze mee, maar het klinkt wel mans toch?

Evengoed zijn we aardig gematst door de barkeeper die met tricks, waar hij vrouwen als visdraad mee om zijn vingers wond, de show stal. Hij bleef zelfs tien minuten weg met de mooiste vrouw van de tent. God weet wat daar in het voorraadhok gebeurd is.

Tegen het ochtendgloren terug in het hotel.

Oké. Pearl Jam was dus top. Alhoewel. Ze haalden het in hun botte harses om bijzonder weinig, voor ons, favoriete nummers te spelen. Maar ja. Ook de mindere PJ songs blijven tof. Net als Praag trouwens tof is. Amai, wat een heerlijke stad is dit toch. Waarschijnlijk had de strak blauwe lucht en de 26 graden celcius daar ook wel mee te maken. Echt een aanrader. Het lijkt verdikkeme wel een openlucht-museum. Het ene gebouw is nog mooier dan de andere. Je waant je in de Middeleeuwen. Echt heel bijzonder. Dus hup! Neem je liefje mee naar Praag, zetel jezelf aan de rivier en bestel twee halve liters bier. Betaal die 3 eurootjes en pak haar hand. Zeg dat je haar te gek vindt en probeer niet te kijken naar vele mooie vrouwen. Ja ja, vrouwenoverschotje daarzo! Balen hoor.

Hopelijk heb je niet een hotel met een studentenhuis tegenover je. Zoals wij dat wel hadden. Op zich niks mis mee. Tenminste, als je het niet erg vindt om de hele avond aangestaard te worden door een jonge vrouw die in haar bed een peukie ligt te roken. Of als je je niet stoort aan haar buurvrouw die het nodig vind om topless voor het raam haar kop thee op zit te drinken. En je zal moeten proberen je niet te irriteren als vrouw 1 zich vrijdagavond te grazen laat nemen door haar vriendje. Met het licht aan en de gordijnen open. Zodat je het hele tafereeltje van begin tot eind kan bekijken. O ja, mocht je hotelgenootje het einde niet meemaken omdat hij/zij op het toilet zit, geef dan live commentaar van de eindfase. Dat is wel zo netjes.

Het is hier trouwens af en toe een raar zooitje. Zo kan het gebeuren dat je een cafe binnenstapt voor een bak koffie en jezelf ineens in een SS-hoofdkwartier waant.
Er schijnen hier nogal wat nazi-figuren te zitten en volgens mij was de eigenaar van dit cafeetje ook zo’n type. Kijk maar naar de teksten op de pamfletten. Bizar. Koffie was trouwens lekker.

Allejezus vroeg ons bedje uit en zeven uur het vliegtuig pakken. Dat was de opdracht. En eerlijk is eerlijk. Het is ons gelukt. Dus we zaten geheel volgens planning om half tien aan de koffie op een plein in Praag. Waanzinnige stad, echt waar. We banjeren wat, kijken quasi nonchalant uit onze ogen en zijn gewoon onszelf. En dat wordt hier gewaardeerd. Het wordt niet alleen ontzettend gewaardeerd, het blijft hier ook niet onopgemerkt! Zitten we relaxed aan de koffie, gieren er ineens een partij fotografen door het straatje. allemaal met vierhonderd camera’s om de nek, en ook niet van die kleintjes trouwens. Wij natuurlijk netjes poseren (tja, je voelt je toch opgelaten, maar als ze echt zo enthousiast zijn, dan maar meewerken), maar het bleek niet om ons te gaan. 1 of andere koninklijke familie uit Duitsland bleek een rondje door Praag te wandelen. Geen toeval dat ze ons tegen het lijf liepen. En ze liepen dus ook langs ons tafeltje. Picture this: 12 brede mannen met oordoppen om drie prinsesachtigen heen, mensen op straat foto’s maken, wij heel dom uit onze ogen kijken (huh? wie is dat?) en totaal niet onder de indruk zijn. Vreemd verhaal, maar waargebeurd.

Vanavond naar Pearl Jam. Gaat ie lekker verder? Dacht het wel. Spanning stijgt…

Dat we na dat geouwehoer nog naar Zandvoort gingen. Daar waren we gebleven. Die bus weer in. Nog steeds heel veel koud bier beschikbaar. Mijn private moment werd absoluut niet op prijs gesteld. Of er misschien iets met mij was? Mwoah. Niet echt. Ik heb alleen vier miljard bier op en dacht even van mijn rust te kunnen genieten achterin de bus. No way dus.
Na drie plaspauzes arriveerden we dan in Zandvoort. De kenners denken nu natuurlijk: Wat the Fuck moet je in Zandvoort? Dat wisten wij ook niet, maar we stonden er wel. Gerard ging er af en toe bij zitten. Dat kussentje is volgens mij voor Rafi, die met zijn gebroken staartbeen nog steeds van de partij was. Respect!
Na wat aftasten en zoektochten kwamen we in de allerfoutste apres-ski tent uit die in West-Europa te vinden is. Daarom ook wel weer leuk. Het duurde ook niet lang voordat Stefan en Casper zaten te vechten om deze vrouw. Hard tegen hard en zonder regels. Eerlijk gezegd viel het wel mee, maar ik kwam net deze foto gewoon toevallig tegen. Vandaar. Na intern beraad toch maar besloten om deze halve gare tent te verlaten. Eerst nog de twee uitsmijters ontwijken. Ze hadden nog net geen elastieken om hun harses maar verder waren het echt een stelletje mafkezen die twee apen bij de deur. Zo, da’s eruit!

Vergeet ik haast nog te melden dat Gerard weer even zijn allerstrakste, superheftige, back-to-the-nineties, voor-de-spiegel-geoefende-, dansmoves weer even de revue liet passeren. Amai. Indrukwekkend. “Back by dope demand” zal nooit meer hetzelfde klinken.

Dus naar een andere tent gelopen. Leek wel wat, dus gewoon naar binnen en 29 bacardi-cola’s besteld. Ging allemaal nog best vlot. Inmiddels was een groot gedeelte van de groep zo lam als een kanarie. Op zich erg leuk om te zien hoe Gerard als een zwabber over de kroegvloer werd getrokken, Rens zich liet aanrijden op straat (waar heb ik dat meer gezien?), de moonwalk dit keer 24 meter lang was en Bas wel degelijk een old-school move in huis heeft. De terugtocht naar de bus was langdurig, onrustig en duur.

Ik heb het overleefd. En het was nog leuk ook!
Prima organisatie. Thanks.
Ik hoop wel dat Gerard nooit meer gaat trouwen. Dit gaat de volgende keer natuurlijk nooit meer zo goed aflopen…

Lekker puh! Over twee dagen gaan wij weer lekker Pearl Jam bekijken. In Praag.
City of..ehm…weetikveel. Wel een mooie city trouwens. ‘t Is geen Alkmaar, maar genoeg bruggetjes en monumenten, me dunkt.

Als klap op de vuurpijl stond er na dit aggressieve gedoe, ringsteken en een ritje met een Quad op het programma. Ringsteken? Ja, ringsteken ja. Twee paarden voor de kar, één paard op de ruiterstoel en twee idioten achterop op ringetjes uit een paal te steken. Waanzinnig.

Quads rijden? Tja, weer zo’n verhaal. Een quad is een motor met vier wielen. Lekker dan.
Beetje rondjes scheuren over een ovale baan (huh?) en proberen elkaar in te halen. Bij de eerste de beste bocht vloog Edo al finaal uit de bocht. Lekker onschuldig over het veld, dus niets aan de hand. Ik besloot de safe-way te bewandelen en sputterde met een gangetje van 2 kilometer per uur over de baan. Iedereen mocht twee keer. Edo dus ook. Enkele figuren doken al ‘veilig’ een houten huisje in en besloten daar de rondjes van Edo af te wachten. Lekker op een stoeltje. Peukie erbij.

Ik, Ard en Schenk deden precies hetzelfde maar dan buiten het huis en staand. Goeie keus bleek later.
Edo kreeg namelijk last van suïcidale neigingen na drie rondjes. Hij raakt uit het spoor (gewicht verplaatsen zei Iris toch!!!) en dreigde Iris finaal ondersteboven te rijden. Als reactie gaf Edo een enorme dot gas en kon Iris nog net ontwijken (knap, want ze was niet klein), miste haar op een haar na en wijzigde koers. De koers was nu houten huisje. Even serieus: Ik dacht dat ik naar een film zat te kijken. Hij vliegt door de vangnetten en giert met een noodgang het huisje in. Ik heb de impact niet eens durven bekijken. Een enorme klap, rook, stof en lichte paniek. Toen ik naar het huisje liep dacht ik zwaargewonden aan te treffen, en ik durf het bijna niet te zeggen, maar ook doden. Het was echt een rotklap! De ongelukkigste van het stel bleek tegen de achterwand van het huisje geslingerd te zijn en lag er vreemd bij. Schenk trok toch maar de rokende Quad op z’n wielen en Iris handelde zakelijk en koel. Respect! Eindresultaat: Ambulance, twee gewonden en afgeschreven Quad.

Beseffende dat we hier zo’n ongelooflijke mazzel mee hebben gehad, grepen we al snel weer terug op onze enige basis: Humor. Biertje erbij en we hadden ons snel weer hervonden. Zo goed en Quad als het ging pakten we de draad weer op. Een Quadtier later waren wet het vergeten en hadden we zeker al een quad liter bier op. Dat soort geintjes dus. Ach ja. Je moet wat.

Helaas zat er een hele vervelende groep meiden naast ons. Veel lawaai, hard gelach, gegiechel. Je kent het wel. Super vervelend en mateloos irritant. Even wat van gezegd natuurlijk. Via het personeel uiteraard. “Ehmm, ober? Waar blijft de Kleiduivensalade?”.

We hebben ons helemaal doormidden gelachen op dat terras. En doormidden gedronken. Dat ook nog. Inmiddels een berichtje uit het ziekenhuis: één gebroken sleutelbeen en een gebroken staartbeen. Sjonge jonge, wat er allemaal niet had kúnnen gebeuren…ok, niet meer aan denken.

Even later kwamen de twee slachtoffers terug uit het ziekenhuis. Of Casper even het vlees wilde snijden voor Edo. Het ging allemaal niet zo goed meer namelijk. Een vertederend tafereeltje, het moet gezegd. Casper voerde z’n maatje alsof het z’n eigen baby was. Zelfs de temperatuur van de hapjes werd gecheckt. Pittig hoor.

Het werd tijd om de kroeg in te duiken. Dus instappen en wegwezen!

Wordt vervolgd.

9 september is over het algemeen een uitermate geschikte datum voor een vrijgezellendag. Daar dachten meer mensen zo over. En zo gebeurde het dat ik afgelopen zaterdag in alle vroegte de trein naar Anna Paulowna pakte om daar ook daadwerkelijk een vrijgezellendag bij te wonen. Speciaal voor de gelegenheid had de zon besloten om zich vandaag van de allerbeste kant te laten zien. Een gevoel van extreme eenzaamheid maakte zich van mij meester toen ik op een totaal verlaten station de zoete polderlucht opsnoof. Na een zeer korte speurtocht ontwaarde ik een plukje enthousiastelingen. Thomas von Essenmacher stond in de bekende positie (baal shag onder z’n arm, shaggie rollend, stoïcijnse harses) en wist zich geflankeerd door enkele kornuiten. Rens stoof in z’n Polo met een noodgang het parkeerplaatsje op. Het kon nog weleens een gek dagje worden. Langzaam maar zeker werd de groep groter en groter. Het nam zelfs ongekende vormen aan. Toen de bus arriveerde heb ik ongeveer een kwartier lang allerlei figuren bier in zien laden. Zoals dat gaat in de polder: efficiënt en zeer goed georganiseerd. Het was immers al half twaalf en dan dient er bier gedronken te worden. Eerlijk gezegd had ik heel veel trek in een kop koffie, maar dat heb ik niet durven vragen. Bang voor hoongelach en sancties.

Het lijdende voorwerp op deze dag was natuurlijk Gerard Schenk (O.a. bekend van “Ik verstop me onder een waterslang” en “Kijk mij eens dansen op deze 2 meter hoge luidspreker…whhoehaaa……KLAP”). Gerard gaat zich in het echt verbinden en dat zal hij weten ook!

Nietsvermoedend zat de arme schat in de kapperstoel. Met dertig man gieren wij dat kapsalonnetje binnen. Het werd Gerard in één klap duidelijk: De aardappels zullen een andere dag gerooid moeten worden. Vandaag is er ander werk aan de winkel.

Hup die bus in. Volgens mij hebben we uren achter elkaar gereden, vijf keer de cd van Pearl Jam in Arnhem geluisterd, honderden liters bier weggedronken, tig keer om die domme kop van Bas Assenbroek gelachen en tientallen keren een plaspauze gehouden voordat we aankwamen in Biddinghuizen. Het plan was duidelijk. We zouden eerst heel erg ons best doen om niet te laten merken dat we gedronken hadden en daarna een verschrikkelijk wapen ter hand nemen. Eerst een boog. Hatsekiedee, pijl erop en mikken maar. Het was de bedoeling om met die pijl de buitenste randen van de roos te raken. Veel mensen hadden echter niet geluisterd en mikte vrolijk op de binnenste gele stip. Stom, stom, stom. Ik was natuurlijk wel scherp en wist met akelige precisie de één na de andere pijl in de zwarte rand te gieren. Zo, dat onderdeel schreef ik eenvoudig op mijn naam.

Vervolgens een ander verschrikkelijk wapen. Met dat wapen (een .22 voor de geïnteresseerden onder ons) gingen we proberen een papieren konijn ondersteboven te schieten. Dit lukt best aardig overigens.

Hierna werd het tijd voor het grote werk. Met een dubbelloops jachtgeweer dienden wij kleiduiven uit de lucht te knallen. De begeleiders (“Hey, daar heb je de Kleiduivenmelkers!”) waren allen stoer en macho, precies zoals je ze wilt hebben. Waanzinnig leuk en ook waanzinnig moeilijk. Toch kan worden geconcludeerd dat we hier met een uiterst talentvol clubje te maken hebben gehad. Sjonge jonge. Salvo’s klonken en de kleiduiven donderden met bosjes tegelijk naar beneden. Gelukkig is het geen beschermd diersoort, maar daar zullen ze ook wel over nagedacht hebben zou je denken. Toch?

Gerard glunderde van oor tot oor. Dat was een koddig gezicht, want hij stond daar in z’n Salou ’94 shirtje, gescheurde spijkerbroek en nonchalante slippertjes. Tja, hij zou alleen even naar de kapper gaan, en dan kan dat best. Alhoewel. Er liep daar zeker geen rommel rond in die kapsalon. Maar daar heeft Schenk geen boodschap aan. Want hij gaat trouwen!

Wordt vervolgd..

Ik ben in mijn vorige leven óf paardenkoersomroeper geweest óf tegen mijn zin in suikerspinnendraaier.

Dat laatste weet ik bijna zeker want ik loop altijd met grote weerzin langs de suikerspinnentent.

Waarom dan paardenkoersomroeper hoor ik je denken. Tja. Dat weet ik niet. Maar ik voel gewoon dat daar mijn roots liggen. Ik krijg het warm als ik iets ovaals zie en dan ruik ik de goedkope koffie, shag en paardenstront al. Soms, als ik vrij ben en niets te doen heb, kijk ik uit mijn raam en observeer ik het voorbijlopende publiek. Als ik geluk heb is het druk en dan ga ik los. Ik begin dan enthousiast verslag uit te brengen. Vaak beschrijf ik dan bijvoorbeeld dat de dame met de gele jas, die ik dan omdoop tot Yellow Lightning, opmerkelijk rap opkomt en Black Bastard (inderdaad, de jongen met de zwarte broek) tot op enkele meters in genaderd. Ik voel me dan zo in mijn element dat ik dit soms wel uren volhoud. Laatst heb ik zelfs een echte omroepmicrofoon gekocht om de beleving nóg realistischer te maken. Met succes overigens. Het is gewoon net echt.

‘s Maandags zit ik uiteraard elke week op de Drafbaan in Alkmaar. Het voelt als thuiskomen.

Vorig jaar heb ik me ontzettend zitten ergeren aan de omroeper. Ik vond gewoon dat het beter kon. Sterker nog, ik vond dat ík het beter kon. Op een blauwe maandag heb ik toen een keer de stoute schoenen aangetrokken en een open sollicitatie gestuurd. Eerst heb ik een objectief oordeel gevraagd van mijn vrienden en familie. Gewoon op een verjaardag vijf minuten omroepen en kijken hoe de reacties zijn. Nou, en die waren er! Sjeutje man! Ik werd er helemaal verlegen van. Enfin, de sollicitatiebrief dus opgestuurd. Uiteraard met een bandje, waarop mijn vocale talenten te horen waren. Ik werd afgewezen. Een flauwe, standaard afwijzingsbrief viel mij ten deel en ik baalde daarvan. Niet omdat ik werd afgewezen, maar omdat het gewoon allemaal een vuil spelletje is. Het is gewoon een apart wereldje waar je gewoon niet tussenkomt. En dat stemt mij verdrietig.

Iedereen in die business beschermt elkaar en houdt de deuren gesloten voor talenten als ik. Maar ik ga door, dat heb ik mezelf beloofd. En zolang het winkelpubliek nog langsloopt, ik gewoon blijf oefenen en mijn omroepmicrofoon thuis nog werkt heb ik nog een kans. Ooit gaat het lukken.

Maar suikerspinnen draaien wil ik echt niet. Dat nooit meer!

IJmuiden was de plaats. Een overwinning het doel. De eeuwige rivaal van Ad Rozenbeek (We weten het, het zijn allemaal klootzakken!) moest maar eens verslagen worden. Speciaal voor dit ultieme doel heeft vader Ad zijn zoon maandenlang onder druk gezet. Uiteindelijk is de knapperd gezwicht en toch bij ons in het vrienden-selectieteam terecht gekomen. Bedankt Ad.

Persoonlijk had ik wat moeite met het beperkte aantal uren slaap en het overmatige alcoholgebruik van de avond ervoor (Bergen bedankt!), en kwam met slechts een vertraging van 10 minuten aan op complex “Waar de Wind Waait”. Sennen stapte als bijrijder bij mij in de bus en samen hebben we alle clubs van IJmuiden gezien, behalve degene waar we moesten spelen. Dus weer iets later in de kleedkamer en snel maar een broodje kroket gehaald. Ik had mezelf ’s nachts rond 04:00 wissel ge-sms’t naar Jeffrey de Captain. Met succes. Ik mocht de eerste helft rusten.

Er kwam me daar toch even een stelletje gruwelijke aangeklede kerels die kleedkamers uit zetten! Sjonge jonge. Spiksplinternieuwe tenuetjes. Trainingspakkies. Amai. Uit-stek-end geregeld Sennen! De Geus zei je? Binnenkort even wat kilootjes omhoog tillen in de toptent!

RB begon zeer voortvarend. Opbouw werd goed verzorgd en resulteerde in de beginfase in vloeiende aanvallen over de vleugels. Sjoerd (terug van weggeweest, nu met extra bagage) bleek zijn techniek en inzicht niet verloren te hebben en kon, tot grote irritatie van de nr10 van IJmuiden, enkele keren voor groot gevaar zorgen. Helaas bleken we voorin over te weinig daadkracht te beschikken. Frank Elsinga en Jeffrey Hoffer waren de bepalers op het middenveld. Dit met succes, al moet worden gezegd: Jeffrey kan nóg veel beter. De verrassing op de flanken was Peter Rozenbeek. Snelheid, passeerbeweging (zag ik een schaar??) en werklust. Deze kanjer heeft de beschikking over alledrie!

Het was dan ook geen verrassing dat Peter de 1-0 aantekende op aangeven van Frank. Teleurstellend was het gebrek aan gejuich. Blijkbaar dachten de 11 in het veld hier een walk-over getroffen te hebben. Dat bleek anders te lopen.

Na een verkeerde pass onderschepte IJmuiden de bal en zorgde via een mooie aanval de 1-1. Maar niet voordat Sennen tien minuten eerder twee schitterende reddingen verrichtte. Stijlvol en efficiënt. Zoals we van deze Muscle Guy gewend zijn. Sjeisse. Terug bij af.

In de rust werden Bal, Sjoerd en Jeroen vervangen door respectievelijk Aag, Heistek en Rob.
Persoonlijk had ik het tijdens de warming-up al heel slecht, en aan het gezucht en gesteun van ons pasgetrouwde mannetje Aag te horen was ik niet de enige.

Javier zag z’n vakantievriendje voorin de spits drentelen en dacht: Hé, ik ga hem effe een hele mooie pass geven. Dat deed ie dus ook. Jammer dat die lange spits nog even moest wennen aan die rare ronde bal. Professioneel om zeep geholpen deze kans. Niet lang hierna kon ik me revancheren na prima voorbereidend werk van Javier (Morientes de Playa del Amigo) en dat deed ik dus ook. Goed meegelopen, al zeg ik het zelf. 1-2.

Hierna konden we helaas niet doordrukken en kregen we het niet voor elkaar om het spel simpel te houden. Lange ballen en onzorgvuldige passing (beide waarschijnlijk veroorzaakt door overbelasting a.g.v. de intensieve voorbereiding en trainingskampen). De tomeloze inzet van Heistek en de rust van Jachinto in de centrum van de verdediging sleepte ons er in deze fase gelukkig doorheen. Ook ons pasgetrouwde mannetje Aag bleek al zijn kruit nog lang niet verschoten te hebben en liet weer de oude bikkelaar zien waar we 12 jaar allemaal geleden verliefd op zijn geworden. Heerlijk.

Toch bleek dit niet voldoende. Na een bizarre kluts-situatie rolde bal zomaar voorbij Sennen (Niet te gelóven!!!) en waren we weer terug bij af!

Wieder Sjeisse!!
Ons onsamenhangend antwoord op deze tegengoal leverde bijzonder weinig op. Niets zelfs.
Of het moet de gele kaart zijn die ik na een lichte maar nuttige overtreding aan mijn mouw kreeg gespeld.
Verrek, Peter kreeg het weer eens op zijn heupen (ik zei het toch) en hij stoomde als een razende langs de zijlijn. Ik kon hem nog nét bijhouden en de op maat zijnde pass binnenschieten. 2-3. Goed meegelopen, al zeg ik het zelf.

Toen begon het bij Frank ook een beetje te kriebelen en kreeg hij het ook even op zijn heupen. Dat akkefietje van twee jaar geleden zat hem waarschijnlijk nog steeds niet lekker en hij besloot mij een haarscherpe, ongelooflijk lekkere, precies goeie pass te geven. Na een vlotte passeerbeweging en een stevige beuk ontvangen te hebben kon ik alsnog de 4-2 binnenwerken. Lekker gelopen, al zeg ik het zelf. Wat waren we blij! Wat zal Ad trots op ons zijn!

Zo, da’s geregeld. Kaartjes voor Pearl Jam zijn in de pocket en ook vlucht en hotel is voor mekaar!! Oh, wat ben ik gelukkig. Weer naar mijn helden en dat in 1 van de mooiste steden van Europa! Hieperdepiep!!

Ok, verder was Jazz and Sail echt bizar grappig. Natuurlijk was ik niet de coolste omdat ik geen Ralph Lauren shirtje aanhad, maar ik had mooi wel een koptelefoon met geluidswerende doppen. Jeweetwel, zo’n ding die een stratenmaker op z’n kanus heeft als ie de tegels aan het aanstampen is. Ik vond hem in een traktor die op het strand stond. Ik zocht eigenlijk de sleuteltjes, want ik wou effe een rondje rijden over het strand (nee hoor, ik was niet dronken). Maar ik vond dus die gele oorbeschermer. Om precies te zijn het type H9a. Schijnt nogal een populair modelletje te wezen in de business..
Ik liep het stampvolle Off Shore in met dat ding op mijn knar. IJskoud een bacootje bestellen aan de bar, alsof er niets aan de hand was. Dat is natuurlijk niet zoals het hoort in Bergen, maar grappig was het wel. En ik had wel effe de aandacht, en dat is soms ook wel eens leuk.