Snottert u even mee?
Dank aan Rensatie…

Je ziet het maar weer, het is erg uitkijken met die tatoeage-zetters tegenwoordig.
Toevallig was ik net van plan om Wesley Sneider op mijn rechterbil te tatoeeren, maar daar wacht ik nog maar even mee. Voordat ik het weet staat die homo van een John de Wolf op mijn aars. Ik bedank!

Kinderen. Ik ben er dol op.
Andersom schijnt het echter heel anders te liggen. Geregeld word ik slachtoffer van serieuze mishandeling. Kindermishandeling, maar dan dóór kinderen. Onder de ogen van de ouders word ik belaagd in winkels, op straat, op verjaardagen en soms zelfs in mijn slaap.
Als ik de hummeltjes aanspreek, bijvoorbeeld op zo’n gezellige verjaardag, hebben ze mij al lang en breed in het vizier. Vaak lopen ze doelbewust op me af en geven me dan een trap tegen de schenen. Ik probeer er dan nog een luchtig stoeipartijtje van te maken. Dan grijp ik ze en dol ik wat. Intussen heb ik blijkbaar een signaal afgegeven die door kinderen wordt opgevat als: kom maar, beuk die lange dweil maar in elkaar. Lowkicks, kopstoten en krachtige vuistslagen vallen mij dan ten deel. De ouders vinden het gewéldig!
Ik zie het anders, dat mag duidelijk zijn.
Tegenwoordig benader ik de kids met mijn vlakke hand haaks tussen mijn ogen, om te voorkomen dat mijn ogen onmiddellijk bij binnenkomst worden uitgestoken.

Ik begin langzaam maar zeker te vermoeden dat veel mensen in mijn omgeving hun kinderen helemaal niet op kunnen voeden. En als ik me dan, behulpzaam als ik ben, ermee probeer te bemoeien blijkt die vriendschap van vijftien jaar niet erg bestand tegen dit soort dingetjes.
Dat hoort blijkbaar dan niet bij échte vriendschap. Je beste maatje straalbezopen uit de sloot vissen is prachtig, maar een opmerking over de kinderen is een grove overtreding. Kinderachtig.

Baby’s zijn lief. Fysiek heb ik daar nog geen last van. Niet dat ze niet achterbaks en hypocriet kunnen zijn. Want dat kunnen ze wel degelijk. Het is een keer gebeurd dat ik, heel triest, koedie-koedie geluidjes stond te maken bij een twee maanden oude baby. Het kind begon, toen de moeder héél eventjes niet keek, zó hard te krijsen dat de moeder mij vriendelijk heeft verzocht voorlopig niet meer langs te komen. Of in ieder geval er voor te zorgen dat ik de avond ervoor niet zoveel zou zuipen (oké, eerlijk is eerlijk, het was nogal een dolle boel die avond ervoor, maar om nou zo’n attitude te etaleren, kom op zeg!!).

Sinds acht maanden ben ik oom. Van Stijn.
Stijn en ik liggen elkaar bijzonder goed. We lachen om elkaar en, je zult het niet geloven, we fluiten dezelfde vrouwen na. Stijn heeft helblauwe ogen en heeft de beschikking over de mooiste tandloze glimlach van de wereld. Stijn en ik zijn echt maatjes.
Het zal jullie dan ook niet verbazen dat Stijn geen vervelende baby is en al helemaal geen irritant jochie. Dat zal hij ook nooit worden. Dat gebeurt alleen bij andere kinderen.

In januari 2007 gepubliceerd in 100%

We spelen allemaal wel eens een spelletje luchtgitaar. Of luchtdrumstel.
Check dit voor de het NK luchtgitaar in Paradiso van 2005. Er zitten een aantal toppers tussen. Ik heb nog niemand op de imaginary-effectpedaal zien stappen dus Léon en ik zijn nog uniek. Maar dat zal niet lang meer duren.

Bent u nog niet bekend met de rappende kwaliteiten van mijn broer, oftewel Climax? Of bent u dat wel en heeft u even niets te doen? Klik effe hier dan! Kwam ik net effe tegen op YouTube. Per ongeluk welteverstaan. Ik zocht een heel andere climax.

Nu ik toch bezig ben om andere talentvolle mensen te promoten:
Houdt u van luchtige, humoristische, herkenbare en zotte verhalen (ja, want anders zou u dit nu niet lezen. Sorry, flauw)? Dan is de blog van Rens niet te versmaden. Ik zou zeggen: klikken maar!

Weer een keertje zin in een lekker mainstream bandje? Geen fratsen, maar gewoon lekker standaard drumwerk en gitaarriedeltjes á la Lifehouse, maar dan net effe anders?
Download…aiiiks…ik bedoel koop dan de cd van The Fray. Best grappig en het is weer wat anders.
’t Is geen spektakel, maar dat heb ik je ook niet beloofd.
Nu we het toch over spektakel hebben; deze knaap gaat volgende week lekker snowboarden in Oostenrijk. Alsjeblieft! Ik heb dik vier jaar niet meer op de plank gestaan dus er valt vanaf volgende week woensdag weer wat te lachen in Kaprun e.o.
Verder niet veel te melden. Of het moet interessant zijn om te vermelden dat ik zojuist mijn restje avondeten (witlof, aardappeltjes met een Stick du Poison) náást de prullebak heb gedonderd, waardoor ik een kwartier op mijn knieen de keukenvloer zat te dweilen.
Vanuit een gezellig Kleine Glop nr. 1 (geen lampen, wél kaarsen, veel kaarsen) groet ik u.

Ja ja, hij is stokoud, maar nog steeds verschrikkelijk grappig.
Met dank aan Rensatie!

Boodschappen halen betekent bij mij; Diep in mijn capuchon wegduiken, beany-muts op, Ipod in en een zo recht mogelijke lijn naar de supermarkt proberen te lopen.
Vandaag werd ik halverwege deze rechte lijn bijna omver gelopen door Pieter Storms met z’n snelle hippe zoon van krap achttien jaar. Geen gezicht die twee, maar goed, ze moeten wat op maandagmiddag (moet dat ventje niet naar school?).
Effe later zie ik ze bij de supermarkt weer! Nu in een armoedig Alpha sportmodelletje op de parkeerplaats. Zoontje achter het stuur. Geloof me, je lacht je rot.

Zit ik net RTL Boulevard te kijken (ja, haal je niets in je hoofd, ik kijk voor Daphne en voor niemand anders!), hoor ik dat Pieter z’n rijbewijs is afgepakt. Omdat ie zonodig met teveel alcohol op een slagboom uit een parkeergarage heeft gereden.
Tsjonge jonge, en dus ga je maar met je zoontje als chauffeur door Alkmaar rijden?
Het niveau holt hier achteruit in Alkmaar!

‘t Is waarschijnlijk niemand opgevallen, maar de lay-out van deze waanzinnige blog lag sinds gisteren helemaal in de kreukels. Not a pretty sight (of site, wat je wilt).
Nu is ie echter weer hersteld en zelfs links en rechts een beetje upgepimpt. Alsof het niets is.

Tuurlijk. Jottum, lekker eighties, en dus retro.
Ondanks dat ik graag vooruit kijk en niet achterom, wil ik dit woordje toch even her-introduceren. Lekker nuchter woord in de wereld van de Vet-Dikke-Shit-Dope-Gruwelijk-Lauw-Meesterlijk-taal van tegenwoordig.
Dusss, vanaf nu, het JJJ-moment van de dag, week of maand (’t is maar net hoe het uitkomt), hier op de Blog. Rechts, helemaal bovenin. Lekker makkelijk.

(Een anti-JJJ-moment kan trouwens ook. Zie de bericht hieronder…)