Lay-out van de blog is totaal vernaggeld (<- schrijf je dat zo??). Deze week even sleutelen, hopelijk wordt het nog wat….

Lekker bijdehand! Je zit lekker aan je biertje en bitterbal na een jaar hard werken. Komt die lekkere secretaresse langs geparadeerd. Je weet wel, die van de balie Burgerzaken. Je bedankt haar voor haar inzet van het afgelopen jaar met een ferme pets op de welgevormde kont. Krijg je ineens gezeik! Die wethouders tegenwoordig mogen ook helemaal niks meer. En dan woon je ook nog eens in Uden. Pfffff.

Gedeelde smart is halve smart. Zoiets zal ik gedacht hebben toen ik op dag drie mijzelf naar de douche sleepte voor een verkwikkende wasbeurt. En verkwikkend was ie! Het was inmiddels twee uur. Iedereen was al weg of druk bezig leuke dingen aan het doen. Ik stond er wat knullig bij. Niet lang erna druppelden de mannen weer de huisjes binnen. Heel kort hierna begonnen we met mexxen. Het is een vreemd gezicht. Mannen van rond de dertig die zich om een tafel te pletter lachen om een dobbelcombinatie. Daarna een hap eten en een borrel in de Caribean Bar. Wat een feest..
Het echt feest begon pas in het huisje. De Super Paulus Bonusronde kwam veelvuldig langs. Voor de lezers die niet weten wat dat betekent: Je eindigt heel dronken in je bedje.
Tot CP Summerstyle.

Ik werd niet fit wakker. De knallende koppijn van de avond ervoor besloot zich ook deze dag te laten zien. Jammer.
Desalniettemin is het prettig wakker worden in een huis met 16 vrienden om je heen. Een uitsmijter á lá Annelotte. Dat betekent twee eieren met kaas erop, en dan één keer omdraaien. Dé remedie tegen een kater. Moet je er trouwens wel iets minder braadboter in kwakken dan ik heb gedaan. Wordt er alleen maar beter op. ‘s Middag stond er een fikse wandeling op het programma. Met Sperwin en Sennen a.k.a. Johnny B. Vanaf het moment dat we deze plannen opperden begon het te zeiken van de lucht en zat er niets anders op dan treurig naar buiten te kijken. Met een rumcola welteverstaan.

Langzaam zakte de hoofdpijn diep weg. Om het hele weekend trouwens niet meer terug te komen. Vanuit het niets pakte Eus ineens een lege vaas en schonk deze helemaal vol met goedkope Passoa. In één teug dronk de onverlaat deze rommelvaas leeg. Heel bizar. Tien minuten later probeerde deze zelfde man het wereldrecord achteruit eten op zijn naam te schrijven. Zonder succes. Deze is nog steeds in handen van Kleine Steef. Ja ja, dit weekend hebben we een ware naamsverandering meegemaakt. De reden laat zich raden.
‘s Avonds hebben we genoten van een prima diner in Restaurant ‘t Kotsende Aapje. Spaghetti Ivo-San-Sen style. Heerlijk.

Even later stonden we weer in Venray (nee, zo leuk is het dorpje niet, maar veel meer was er ook niet in de buurt. Limburg…aargghh…mooi om te zien, saai om te stappen). Dit keer kwamen we in de lokale pubertent terecht. Na onszelf eerste veel shotjes te hebben toegeigend via het Rad van Fortuin (zo passé!) kwam er ineens een voetbalteam binnen. Een damesteam. De aanvoerder en linksbuiten waren mijn persoonlijk favorieten. En ik was niet de enige.
Verschrikkelijke lol gehad. Ook Kleine Steef meende eventjes de aandacht op zich te moeten vestigen met een supa-hot striptease act. Filmmateriaal is bij Ron R. en Ruud D. verkrijgbaar. Niet geschikt voor kinderen onder 18 jaar.

Sommigen waren blijkbaar zo geschrokken van de walgelijke vertoning op het podium, dat ze prompt naar huis wilden. Jullie niet blijven? Dan wij wel mee met jullie. Samen uit samen thuis noemen ze dat.

Het bleef hierna nog lang onrustig in 947. Hier en daar werd gedanst.
I am a Dancer. A Private Dancer.

Ruim op tijd verschenen we op de afgesproken plaats. Zoals gewoonlijk was het even wachten tot iedereen er was, even een bakkie, een peuke en gáán.

CenterParcs 14.0 was voor mij een feit. Onderweg een prima ontbijt gescoord (ja, een trio uitsmijter met kaas als je het echt wilt weten…)

Lekker op tijd in de huisjes en het werd al snel gezellig. Zeventien man telde de groep dit keer. Niet zuinig. Met name als je bedenkt dat de groep samenwonenden en vaders steeds groter wordt.

Onder het genot van een lekker bakkie thee en biscuitjes gingen we lekker keuvelen over van alles en nog wat.
Daarna volle bak.
‘s Avonds maar even in Venray rondgehangen. Verhip?! Waar is Sennen nu? Iedereen gebeld, zelfs de receptie van CenterParcs. Of ze even iemand van de beveiliging langs huisje 947 wilden sturen. Er was iemand vermist. De held vond Sennen in zijn bedje. Met z’n duim nog in z’n mond.

Niet veel geslapen, maar we hadden elkaar beloofd om een nieuwjaarsborrel te drinken op 1 januari. Eerst vanuit Amsterdam nog even naar huis, douchen, eten…
Toen even op de bank “Sissy” gekeken (lekkere chick hoor) en prompt viel ik in slaap. Niet dat het iets met de film te maken had, maar het gebeurde wel.
Gelukkig kwam Mol me even uit mijn slaap sleuren en een paar minuten later toch maar even in de kroeg. Even het gezicht laten zien. Je raadt het al. Weer gezellig, weer gelachen, weer gedronken en nu weer niet fit…. Wheeeeeeeeeheheee!

Al sinds januari 2006 stond het vast. Ik vier nieuwjaar alleen nog maar in Amsterdam. Zo gezegd zo gedikkiedaan natuurlijk. Eerst samen met Smolderino en Javier op Admiraal de Ruiterkade een paar heerlijke HaCo’s weggedronken. Ze waren zo lekker dat ik me om half tien afvroeg hoe ik het in godsnaam nog de hele nacht moest uithouden. Het mag best gezegd worden dat dat wellicht te maken had met het feit dat we de dag ervoor zo nodig tóch nog even de stad in zijn gegaan. Niet verstandig, wel gezellig.
Oké, uurtje of negen kwamen Eus en Vernon ook nog even langs. Om het gemiddelde tintje even wat bij te kleuren, zal ik maar zeggen.
Ik denk dat we om elf uur sharp op Nieuwmarkt stonden. En onmiddellijk wisten we weer waarom we hier voor gekozen hadden. Ow ow ow, wat was het bere-gezellig. We konden nog net de Villa in. Onmiddellijk vrienden met de uitsmijter gemaakt, dus ons avond zat geramd.
Kwart voor twaalf togen we met een fles champagne-look-alike naar buiten. Inmiddels was het werkelijk stamp- en stampvol op het plein, ondanks de regen die met bakken naar beneden kwam zetten. Overal leuke mensen. Overal op de foto. Overal engelsen. Overal champagne en overal vet, gruwelijk vuurwerk. Daarna weer naar binnen en tot een uur of vijf de Villa helemaal afgestruind. Laat ik het zo zeggen…aan het einde van de avond kende (bijna) iedereen Rob en (eerlijk is eerlijk) ook Maarten was inmiddels een bekende verschijning.
Daarna Del Mundo ingedoken en daarna nog even Dijk 120. Tot een uur of zeven. Wegens de zeer slechte fietskunsten van ondergetekende heeft de terugreis iets langer geduurd dan noodzakelijk.
Wees Gegroet.