Uw kritieken zijn mij om het even, maar gerust ben ik er niet op.
Per slot van rekening staat uw schuur tegen het mijne. En dat kan alleen maar ellende opleveren.

Laatst kocht ik een boekje. ‘Een Geschenk uit de Hemel’ van Remco Campert.
Een aanrader. Ik vond hem zo leuk dat ik als een dijk opzag tegen het moment dat ik het uit zou hebben. Er bestond een straffe maatregel welke dit moment kon uitstellen; ik mocht slechts één verhaal per dag lezen. Het was immers een dun boekje.
Ik legde hem telkens terug op dezelfde plek, opdat ik de volgende dag niet ver hoefde te zoeken.
Elk verhaaltje bleek een juweeltje en betekende een hoogtepunt van mijn dag. Ik heb zelden zoveel hoogtepunten gekend als in die week (alhoewel, het weekje Mallorca stond bol van de hoogtepunten, maar dat terzijde).

Nu is het boekje kwijt. Niet meer op de plek waar ik hem elke avond met een gelukzalige glimlach weglegde. En ook niet ergens anders. Gewoon weg.
Vermist, zou Peter R. de Vries gezegd hebben (met deze snuiter heb ik overigens nog een appeltje te schillen. Wellicht bericht ik hier later ooit nog een over. Als de tijd rijp is, het ligt nogal gevoelig).

Balen. Ik heb tientallen dingen in mijn bezit die vandaag nog kwijt mogen raken. Een stapel oude kranten, een zwakke enkel, negentien lege flessen, vierendertig sigarettenpeuken, een leren driezitsbank en een scheur in mijn aanrechtblad (heel klein, als je het niet weet zie je het ook niet, maar het blijft irritant). Om maar eens wat te noemen. Het mag van mij allemaal van de één op de andere dag verdwijnen. Maar helaas, ik heb ze al maanden.

In een poging mijn boekje terug te vinden op het internet, viel mij op dat dit boekje een geschenkboekje werd genoemd. Dat vond ik raar. Wat is een geschenkboekje?

Tussen ons gezegd en gezwegen, het boekje was niet duur, tien euro om precies te zijn. Maar wanneer geef je iemand een geschenk van tien euro? Voordat je het weet is het te goedkoop. Of nog erger, te duur.
Ik was in ieder geval slecht met cadeaus. Jaren geleden heb ik mezelf voorgenomen om enkel nog een cadeau voor iemand te kopen als het écht leuk is. Zo kan het gebeuren dat een goede vriend van mij al jaren geen fatsoenlijk geschenk meer van mij heeft gekregen. Ik voel me daar niet schuldig over. Als ik hem was, zou ik zo snel mogelijk méér dingen leuk gaan vinden. Dat zal zeker helpen.

Ik begrijp het. Blijkbaar heeft iemand boven in de hemel nogal stevig zitten balen dat het boekje in mijn bezit is gekomen. Binnen een week na aankoop heeft diegene het boekje weer verdonkermaand. Een soort Ontvreemding uit de Hemel.

Ik wist het wel. Ooit word ik gestraft voor het feit dat ik mijn goede vriend al jaren geen cadeaus meer geef.

(Gepubliceerd in 100% van februari)

Rijbewijs in the pocket. Probleemloos dit keer. Of het moet de extreem lange wachttijd zijn geweest.

U moet weten, ik heb de afgelopen week gebruik gemaakt van een toiletrol. Niet zomaar een toiletrol, maar een exemplaar afkomstig uit de Wieringenmeer kleedkamer, de voetbalclub. Kleedkamer 4. De toiletrol is een bijzonder goed en om die reden ga ik proberen het lopende seizoen geen toiletpapier meer te kopen, maar enkel nog rollen van voetbalclubs mee te nemen. Ik zal de rol dan beschrijven en aan het einde van het seizoen proberen een Toiletrol Award uit te reiken aan de club die het beste toiletpapier in huis heeft. Reiger Boys is uitgesloten van deelname. Zij maken overigens gebruik van een zijdezachte tissues. Dat u het even weet. Vandaag vertrekken we richting Z.C.F.C. Ik ben benieuwd.

Diep respect! en extreem leuk.. Wacht vooral bij het tweede filmpje tot ongeveer 3.22. Tranen over mijn wangetjes. En dit is helemaal niet normaal meer.

Ik ben doorgaans een vriendelijk en begripvol type. Tot gisteren.
Voor de derde keer dit jaar liep ik het stadskantoor binnen (‘t was niet echt lopen, ze beschikken daar over de langste horizontale roltrap van noord-holland, schiphol niet meegerekend) en na een wachttijd van 25 (!) minuten werd ik voor de derde keer dit jaar het stadskantoor weer uitgestuurd zonder dat ik had gekregen waar ik voor gekomen was.
Ik heb helemaal geen zin om dat hele verhaal op te hangen, maar in het kort komt het erop neer dat:

• Ik al weken met een verlopen rijbewijs rondrijd;
• Dat de gemeente Alkmaar er alles aan doet om dat nog maanden zo te houden;
• Dat hun creatieve aanpak tot dusver bewonderenswaardig genoemd mag worden;
• De meeste ambtenaren nagenoeg allemaal niet superknap zijn;
• De gemeente Alkmaar soms wel heel ver gaat om RW te dwarsbomen, zo bestond laatst mijn straat niet eens en bleek deze keer de rijbewijzen-printer defect te zijn. Toen ik vervolgens vroeg waarom ze de rijbewijzen pas gaan printen als de klant deze op komt halen werd ik ongelovig aangekeken. Zoveel domheid hadden ze
nog nooit gezien. “Omdat het natuurlijk voorkomt dat de rijbewijzen niet opgehaald worden!”, was het vanzelfsprekende antwoord. “Ja”, zei ik, “het lukt mij ook al
twee maanden niet, dus dat geloof ik graag”;
• Ik niet geantwoord heb op de vraag: “Het kan twee minuten duren, maar ook twee uur, wilt u daarop wachten?”, maar me gewoon heb omgedraaid en wegbeende als een aangeschoten nijlpaard (d.w.z. resoluut, maar ernstig uit het veld geslagen);
• Het zelfbevestigende karakter van ambtenaren mij inmiddels danig de keel begint uit te hangen.

Ik houd u op de hoogte.

Kop op, had de dokter verveeld gezegd. Dat het nog veel erger kon. Mijn benen hadden ook boven de knieën geamputeerd kunnen worden. En dan was het een heel andere situatie geweest. Ik verontschuldigde mezelf en gaf hem een hand.

Gepubliceerd op www.opruweplanken.nl.

Gna gna!
Jippie de pippie en natuurlijk nog verdikkeme!!

De derde skidag; stralende zon en fantastisch sneeuw.
De beginnende skiërs gingen vandaag voor het eerst de Gletsjer op en dus voor het eerst in de stoeltjeslift. Blijkbaar hadden deze collega’s bij de skiles niet goed opgelet bij het hoofdstuk Stoeltjeslift. Aan het eind van de lift bleven ze maar wachten en wachten. “Wanneer wordt die veiligheidsbalk nu ontgrendeld zodat we eruit kunnen stappen”, dachten ze alle vier. Toen ze alweer bijna op de terugtocht waren, drukte de liftinstructeur maar even op de noodstop. Als je je ski’s van de voetsteun haalt, kan de veiligheidsbalk gewoon omhoog. Hilarisch. Maar daar had je bij moeten zijn.
Ook deze skidag werd op professionele wijze afgesloten in de après-skibar. En ook dit keer slaagde niet iedereen erin het diner in het hotel op tijd te halen. De muziek werd gaanderweg de avond wat minder sfeervol. Ook hier werd een dosis improvisatievermogen geëtaleerd: gewoon zelf de muziek selecteren op de dj-pc.
Wederom pizza’s en volle bak door naar de Baum-Bar. De naam doet wellicht denken aan een ordinaire bouwmarkt, maar dat is het zeker niet. Desalniettemin werden hier spijkers met koppen geslagen.

De vierde en laatste skidag was onstuimig. Veel sneeuwval en storm zorgden voor uitdagende omstandigheden. Voor sommigen was dit een reden om nóg langer te skiën. Anderen kozen eieren voor hun geld en waren op tijd weer terug in het hotel om zich klaar te maken voor de terugreis.

Tijdens de terugreis in de bus werden interessante vraagstukken behandeld. Wat is het nut van oude nylonkousen? Wie is de powerbabe- of boy van Reaal?
Op al deze vragen is een antwoord gevonden. Dat u het even weet.

Alsof het afgesproken werk was stonden we allemaal rond zessen in The Pavilion. Een goedkoop uitziend barretje in het midden van Kaprun-Zentrum. Bijna met de voltallige groep werd hier een kraker van een feest gebouwd. Jan Smit, Frans Bauer en ‘WIR willen Eisberen scheen’ zorgde voor een unieke sfeer. Hogeschoolaprès-ski noemen ze dit.
Enkelen trokken rond half negen nog een sprintje richting het hotel om nog nét het diner mee te pikken. De rest toog rond half tien naar een Pizzarestaurant. Hier werd de fictieve verjaardag van Sjaak op gepaste wijze gevierd. Nog van harte Sjaak!
Na de pizza’s werd er een underground party georganiseerd in kamer 12. Kamer 12? Dit was geen trendy club maar gewoon een hotelkamer. Apfelkorn en stevige housemuziek waren hier de hoofdingrediënten. Helaas werden we vriendelijk verzocht onze festiviteiten te staken. Zo geschiedde.
Creatief als we zijn, werd deze party echter overtuigend vervolgd in de hotelbar. Met de zelf meegebrachte stereo-installatie, dat dan weer wel. Zeer sfeervol vonden wij, het barpersoneel dacht hier echter heel anders over. Ach, dan maar niet.