23 januari is typisch zo’n dag om vanuit Utrecht richting Kaprun, Oostenrijk te vertrekken voor een welverdiende skivakantie. Althans, zo dachten éénenveertig Reaalisten erover.
Rond zeven uur ’s avonds verzamelden we ons in het Hojel gebouw in Utrecht. De gezichten stonden serieus en strak; er stond ons een straffe busreis te wachten. Nog allemaal even snel naar het toilet en we bestegen de bus. Voordat deze bus goed en wel gestart was, werden de eerste cognac-, rum-, en wodkaflesjes al opengetrokken. Het was fris in de bus. Dat vraagt om creatieve maatregelen. Ook de films in de bus, geselecteerd door gelegenheids Vj’s Anja en Karin, hield het voltallige reisgezelschap uren in de ban. Vooral ‘The Hurricane’ deed het goed. De reis werd lang en koud.

De omstandigheden waren prima. Perfect sneeuw en dus volle bak boarden.
De après-ski van de woensdagavond was bescheiden. De vermoeidheid van de lange reis en het skiën eiste hun tol. Niet dat we niet op de tafels gedanst hebben. Want dat is wel degelijk gebeurd. En niet zo zuinig ook. Gênant film- en fotomateriaal zijn rond middernacht vernietigd. Om chantage te voorkomen.

De volgende dag was het prachtig weer. Een stralende zon lachte ons tegemoet en al voor half tien was iedereen op weg naar wat een fantastische skidag zou gaan worden. De skiërs en snowboarders vormden hun groepjes. Eén groep koos voor een dagje in Zell am See. De andere club hadden hun zinnen gezet op de Gletsjer in Kaprun. Beide groepen hadden supersneeuw. De Kaprun groep had er ook nog eens een zonnetje bij. Met rode neuzen tot gevolg.
Milan had een moment van concentratieverlies en kwam bij het bestijgen van de stoeltjeslift finaal naast de stoeltjeslift terecht. Onbewust probeerde Milan het nog om al hangend onder een stoeltjeslift de top te bereiken, maar helaas, dit mislukte. Een dikke minuut vertraging voor de gehele stoeltjeslift tot gevolg. Gelukkig heeft niemand verwondingen opgelopen. Of het moet de pijn in onze kaken van het lachen zijn geweest. Dat aan de andere kant van het dorp in Zell am See Peter exact hetzelfde overkwam, in een poging wat sneeuw van zijn zitting te vegen, wisten we toen nog niet.

Dat ik binnenkort wéér Pearl Jam ga bekijken. In Goffert park op 28 juni. Dat betekent mooi weer en dus lekker de hele dag in het gras liggen. Met de VW-camper richting Nijmegen, dat moge duidelijk zijn. Ik ben zo gelukkig. Met name omdat één van mijn andere favoriete bands die dag ook een set speelt. Incubus. Ik ben dubbel gelukkig. Ondanks mijn zwaar verotte spierpijn. Vanaf mijn kleine teen tot mijn schouders. He-le-maal gesloopt door zo’n Kanis-wedstrijd tegen Jong-Holland. Om doodziek van te worden.

Maar ik ben wel blij. Lekker puh.

Een verhaal van veertig woorden. Lastiger dan je denkt. Daarom ben ik trots dat ik ben gepubliceerd. Kijk hier! Helemaal rechts staan mijn veertig woorden. Jottum!