Ik weet niet veel. Maar wel dat ik vandaag na mijn ontbijt (ik ben halverwege) een Parooltje ga scoren bij Tabakszaak “De Gekroonde Herderin”. Met deze krant ga ik me in de zon positioneren, bij voorkeur op het Waagplein. Ik zal een koffie verkeerd bestellen (zonder sambucca) en bedenken hoe gelukkig ik ben. Volmaakt haast. Het is natuurlijk wel te hopen dat ik een beetje netjes te woord word gestaan door die mafkezen bij Cafe * Censuur *. Maar ja, je zit daar wel in de zon.
‘s Middags ga ik schrijven en me bezig houden met achterstallig strijkwerk. Ook zoiets. Er loopt hier geregeld volk over de vloer. Maar er zal niemand even de strijkplank uit de kast trekken en even wat overhempjes meepakken. Flauw en irritant tegelijk.
Vanavond ga ik een film scoren. Daarna zal ik in de intercity naar Nijmegen plaatsnemen en in Amsterdam uitstappen. Ik pak een trammetje naar mijn lief. Niet lang daarna zullen we een biertje gaan drinken, of wijn, of weetikveel.
Ik word morgenochtend met een kater wakker. Dat zal niet goed uitkomen. We moeten namelijk tegen Volendam. Dat kost ons geheid drie punten, 5 uur van je leven, een zooitje benzine en vernedering.

Als iemand nog vragen of opmerkingen heeft over mijn planning, dan hoor ik dat graag ruim op tijd. Gelul achteraf heb ik niks aan.

Ik ben doorgaans een vriendelijk en begripvol type. Althans, daar kan ik voor doorgaan. Het feit dat ik vorige week op mijn knieën onder de toonbank van mijn literaire leverancier in de Hekelstraat lag om een printer opnieuw tot leven te roepen, pleit hier voor. Dus ik ben op z’n minst behulpzaam te noemen.

Tot gisteren.

Voor de derde keer dit jaar liep ik het stadskantoor binnen (‘t was niet echt lopen, ze beschikken daar over de langste horizontale roltrap van Noord-Holland, schiphol niet meegerekend) en na een wachttijd van 25 (!) minuten werd ik voor de derde keer dit jaar het stadskantoor weer uitgestuurd zonder dat ik had gekregen waar ik voor gekomen was.
Ik heb helemaal geen zin om dat hele verhaal op te hangen, maar in het kort komt het erop neer dat:

• Ik al weken met een verlopen rijbewijs rondrijd;
• De gemeente Alkmaar er alles aan doet om dat nog maanden, zoniet jaren, zo te houden;
• Hun creatieve aanpak tot dusver bewonderenswaardig genoemd mag worden;
• Ik het uitzicht vanuit het stadskantoor onderwijl kan dromen. Met name de binnenstad van Alkmaar bij zonsondergang is gewéldig!;
• De gemeente Alkmaar soms wel heel ver gaat om RW te dwarsbomen, zo bestond laatst mijn straatnaam niet eens en bleek deze keer de rijbewijzenprinter defect te zijn;
• De vraag, waarom ze de rijbewijzen pas gaan printen als de klant deze op komt halen, bleek schijnbaar zeer bizar en misplaatst. De ambtenaar in kwestie trok in ieder geval een ongelooflijk zuur gezicht en gaf een bespottelijk antwoord;
• Ik niet geantwoord heb op de vraag: “Het kan twee minuten duren, maar ook twee uur, wilt u daarop wachten?”, maar me gewoon heb omgedraaid en de deur uitbeende als een aangeschoten nijlpaard (dat wil zeggen: resoluut, maar ernstig uit het veld geslagen);
• Het zelfbevestigende karakter van ambtenaren mij inmiddels danig de keel begint uit te hangen.

En áls je het dan voor elkaar hebt gekregen het begripvolle, behulpzame en vriendelijke karakter in mij te doden, dan komt pas echt het irritante joch in mij naar boven.
Ik word dan heel, heel kinderachtig en doe dingen die inmiddels op de kleuterschool zelfs zwaar passé zijn.
KPN (ook al zo’n organisatie waar ik niet vrolijk van word, sjeuses) biedt een dienst aan waarbij je een sms naar een vast nummer kunt sturen. Als de ontvanger de telefoon opneemt, wordt het sms bericht als gesproken tekst afgespeeld. Dat biedt perspectief in dergelijke gevallen.

Ik wil wederom niet in details treden, maar het komt er grofweg op neer dat gistermiddag minstens twintig medewerkers van het stadskantoor een nogal schuine opmerking te horen hebben gekregen.

Gepubliceerd in de maart editie van 100%

Helaas staat mijn ovenklokje sinds vorige week weer een uur achter. Dat zal ongeveer een half jaar het geval zijn. Om en nabij. Dat heeft uiteraard alles te maken met de zomertijd. De zomertijd zit mij al zeker een jaar dwars. Simpelweg omdat ik niet weet hoe ik mijn ovenklokje moet verzetten. En aangezien de handleiding van deze gruwelijke combi-magnetron helemaal in mijn voorraadkast ligt (je weet wel, de kast in de keuken) is het mij even teveel gedoe om daar echt werk van te maken. In een laffe poging om deze klok met trucage toch een uurtje naar voren te smokkelen heb ik het voor elkaar gekregen om de hele klok uit te schakelen. Heel vreemd. Gelukkig heb ik nog een conventionele klok. Een grijze.

Uw blogger heeft zich gisteren een beetje laten gaan. Kinderachtig maar waar.
Het ging ongeveer zo:
Ik stapte op kwart voor tien in de tram en stond om kwart voor twaalf in de kantine voor een fruitig potje voetbal. IJmuiden was de tegenstander. Handhaven in de 2e klasse de inzet. Na een verbaal-napalm-bombardement trok na 90 minuten de rook op. En ziedaar: drie punten in de tas (mocht je mij binnenkort spreken, vraag dan effe hoeveel goals ik gemaakt heb. Dan maak je mij ook weer blij. Bedankt alvast). Er was dus geen enkele reden om niet ontzettend hard biertjes te drinken. Aan het einde van de rit lag ik om half drie dubbelgevouwen in mijn bed. Als een pannenkoek zonder stroop. De vierentwintig Amsterdammers, 3 Ameretto met ijs, drie lauwe wijntjes en mijn extreme vermoeidheid lagen hieraan ten grondslag. Het zal voor de taxi-chauffeur een rare gewaarwording zijn geweest om de klant op de achterbank met z’n harses in zijn eigen sporttas te zien zitten. Slapend.

Wegens achterstallig intern onderhoud ben ik afgelopen woensdag natuurlijk veel en veel te laat gearriveerd in Schagen. Paasvee was over z’n hoogtepunt heen en zat echt niet meer te wachten op RW uit Alkmaar. Toch geprobeerd hier een daar de schade te beperken (lees; onmiddelijk vier bier achterover tanken en dat drie keer achter elkaar) en er toch nog maar het beste van gemaakt. Helaas heb ik echter enkele grote namen gemist. Ik noem een Schenk. Ik noem een Miranda. Ik noem een Thomas von Essenmacher. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik voor eerstgenoemde nog wel links en rechts onder een waterslang heb gekeken. Dat schijnt zo nu en dan een favoriet plekje te zijn van deze jokulator. Zie foto.
Wat ik eigenlijk wil zeggen is: Sorry. Het was niet netjes. Volgende keer ben ik er om 8 uur.