Yo.
Vanaf vandaag blog ik even een maand niet meer op mijn eigen blog, maar ben ik te vinden op de site van Viva. Huh, vrouwenblad Viva, hoor ik je denken. Ja, die ja.
Check deze link en beleef mijn verhalen eens met een heel ander lettertype. Er staan momenteel wat oudere blogs op, maar wees niet gerust, ik zit vol inspiratie. Ik knal die site straks, met een snelheid van drie columns per week, helemaal vol leuke verhalen!

Ah, kom op! Vind je mij ook de beste Nightwriter van het afgelopen seizoen?
Stem dan hier op de site van Revu op mij! Ook al vind je mij niet de beste, stem dan alstublief ook op uw blogger. Stem gerust met meerdere email-adressen. Wat maakt het uit.
Alvast hartelijk dank.

Leon heeft zijn relatie met Maayke bezegeld met een knijterdure ring. Zo’n eentje van witgoud. Geld is bij de familie Beers geen probleem, da’s duidelijk.
De decadentie nam nog ernstigere vormen aan toen duidelijk werd dat het huwelijk in Bergen voltrokken ging worden. In het ‘Vredeskerkje’ werd onder begeleiding van een opmerkelijk grappige ambtenaar van de burgelijke stand e.e.a. administratief afgehandeld. Toen werd het tijd voor een flink stuk taart.

Met een precisie van een chirurg sneden Maayke en Léon de vier verdiepingen tellende taart aan. Tot mijn grote schrik sneden ze alleen een stuk voor zichzelf en lieten ze alle gasten toekijken hoe zij dat stuk verorberden. Barbaars was het.
Gelukkig was er iemand van de bediening zo vriendelijk om de rest van de gasten te voorzien. Intussen werd de glimlach van mijn grote vriend alsmaar groter en groter. Die jongen is zielsgelukkig met z’n vrouw.

De receptie was bere-gezellig en ik heb me rot gelachen. Zo zoetjes aan werd het tijd voor het diner. Ook dit was geen kattenpis. De Beersjes hadden even uitgepakt.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken; de bruiloft was ongelooflijk gezellig en de speech van Pieter onvergetelijk (“Ik heb Leon en Maayke vorig jaar ontmoet op het cruiseschip. Ik was daar kapitein…..ehm..oh, shit..verkeerde bruiloft…”).
Respect!

Mijn vriendinnetje is nogal in de suprise-mood de laatste tijd. En dat is prettig.
Of ik me zaterdag even wilde melden op Amsterdam CS, zo rond de klok van enen. Volgzaam als ik ben stond ik er keurig om kwart voor 1. Eerst een flinke zoen en toen stapte we in een naar pizza ruikende trein. Richtig Brussel. Raadsel opgelost zou je denken; dat wordt Brussel. Uh uh, no way. Antwerpen dan? Wellicht. Ik werd nieuwsgierig. Een uur later stapten we uit in Rotterdam. Tram 20, richting Kop van Zuid. Hotel New York bleek de komende nacht ons thuis te zijn. Wat een geweldig hotel is dat! Eerste richting het bevrijdingsfestival. Erg gezellig, maar kleinschalig. En aangezien wij niet kleinschalig zijn, in vele opzichten, togen wij spoedig richting centrum. Naar een terras in de zon, zo bleek later. Het was genieten met een grote G. En borrelen met een grote B. Terug in hotel NY nog een staaltje barhangen vertoond. Toen op de hotelkamer * censuur * en * censuur *. Daarna lekker ge * censuur * . Toen kregen we heel erg veel honger en heb ik een halve eend opgegeten en Miladaatje een partij vis. Erg goed spul in het restaurant. ‘s Nachts zo ongelooflijk superlekker geslapen op de allerlekkerste bedden die ik ooit in een hotelkamer heb aangetroffen.

Zondag een film gescoord in Pathe Rotterdam. Ook al zo’n aanrader. Kolere, wat een indruk maakte die film op mij. En op mijn vriendinnetje ook, die lag ineens vier stoelen verder van de schrik.
Na de film naar buiten gelopen, mijn tong uitgestoken naar de Kuip, de weg overgestoken, riching Shell gelopen, Ron en AZ-kornuiten tegengekomen, genegeerd en doorgelopen, weer Ron tegengekomen, Milada overhandigde parkeerkaart aan deze deserteurs, doorgelopen, wedstrijd gekeken, zoals gewoonlijk weer eens de beker gewonnen, trein terug, mongolide AZ-supporters in de trein uitgelachen, wijntje in Amsterdam gedronken, Ron aan de telefoon gehad die nog vast stond in Rotterdam en tot slot geslapen. Mijn weekend was top!

En die van jullie?

Eigen jezelf zo rap mogelijk Favorite Worst Nightmare van ArCtic Monkeys toe.
Geniaal. Met teksten als ‘I’m going back to 505. If this is a 7 hour flight or a 45 minute drive. In my imagination you’ll be lying on your side. With your hands between your thighs” heb je me.
En dat wisten ze, anders hadden ze het niet geschreven.

Tussen alle goeie kado’s die ik woensdag gekregen heb, zat een heel speciaal boekje;
1001 grappen. Gekregen van opper-grappenmaker Ruud. Het is me wat. Bordenvol ijzersterke moppen staat dat bundeltje. Omdat het er zo verschrikkelijk veel zijn en omdat ze zo vet grappig zijn publiceer ik hier rechts zo nu en dan 1 van de grappen uit het boekje. Dit thema noem ik dan De Slechtste Grap van de Week. Maar dat heeft niets met de grappen zelf te maken. Want die zijn echt gruwelijk leuk.
Met dank aan Ruud! De schat.

Om de spits af te bijten heb ik deze keer echt een hele goeie uitgezocht. Sjonge jonge, wat heb ik gelachen. Komt ie: ->

Of ik gisteren even verrast ben!
Nietsvermoedend probeerde ik mijn dertigste verjaardag in betrekkelijke stilte te vieren. Met pijn en moeite en onder grote druk van mij lief gebeurde dit buitenshuis. In een walgelijk restaurant (mijn keus) welke mij een aantal stoelgangen heeft bezorgd. Maar dat terzijde.

Ik had vier vrienden ge-smst. Of ze zin hadden in een heel klein borreltje. Een heel kleintje.
Goed en wel aangekomen in ’t Kantoor en de nodige onbegrijpelijke tegenstribbelingen van mijn lief met verbazing gadegeslagen te hebben (who the fuck wil ineens schoenen kijken in de Ridderstraat om kwart voor negen ’s avonds?) schoven we aan bij een select gezelschap.

Om een lang verhaal kort te maken; Niet veel later stonden er ongeveer dertig man/vrouw om mij heen en begon er iets te dagen. Ik werd gesuprise-partied! En het was top.

Bedanckd allemaal.

Hier volgt een korte nieuwsflits:
Rob heeft zich tijdens Koninginnenacht ernstig laten gaan. Ook op Koninginnedag ging het mis. Als gevolg daarvan heeft Rob geen enkele zin om op details van deze dagen in te gaan.

Rob heeft wel een aantal kernwoorden opgeschreven om de dagen kort samen te vatten:
Fijne mensen, Dronken mensen, Tiesto, Foto’s, Zon, Teveel sigaretten, Teveel Bier, FeBo, Teringkater.

Ik was koud twee minuten terug uit Antwerpen of ik stond al bij
Smolderino aan z’n Grag. Groot scherm geregeld, Teletekst op de ander tv. Al heel snel was het duidelijk dat Ajax Kampioen van Nederland zou worden. Az speelde als een krant en PSV was simpelweg kansloos. Ineens scoorde PSV binnen twee minuten twee goals. Vitesse scoorde tegen. Aad de Misselijke Mos bedacht zich ineens dat PSV toch wel belangrijk voor hem was geweest en dirigeerde professioneel zijn team naar de grootste nederlaag van de afgelopen twee seizoenen.
Een verkocht kampioenschap dus. Dat is zo klaar als een klontje.

De gezelligheid werd er niet minder om. Uit alle hoeken en gaten verschenen er vriendjes. Het zonnetje deed ook gezellig mee en voordat ik het wist zat ik samen met Ron in 1 vestje, kreeg ik een volledig flesje spa blauw over me heen en had ik tweehonderd bier op.
Jammer dat een mannetje van de beveiliging (die overigens allemaal voor Feyenoord waren.., getuige de V van Feyenoord op hun jasjes. Bedankt Sperwin) het nodig vond om tegen Rob te zeggen dat we geen bier meer mochten verspillen. Als we het toch alleen maar in de bloembakken gooiden, moesten we maar geen bier kopen. Toen ik aangaf dat ik desnoods van mijn zuurverdiende geld twee miljard bier in bloembakken wegspoel, als ik dat wil, begreep de noord-afrikaanse vriend dat hij het verbaal niet van me ging winnen. De knuppel.

Aangezien ik in de loop van de avond met mijn vriendinnetje in Amsterdam had afgesproken, had ik een uitdaging. Om half negen stond ik namelijk nog in Alkmaar.

Beersie gaat trouwen. En om dat er even goed in te wrijven, vertrokken we zaterdagochtend tien minuten te laat (sorry, ik moest schijten) richting Antwerpen. Net over de grens even uitgestapt om met legerpakken en zware wapens achter elkaar aan te rennen. Paintball dus. Hoogtepunt van de middag was dat 1 van de belgen z’n enkel verzwikte. Gelukkig was Roosie zo vriendelijk om de dikke enkel even van heel dichtbij te bekijken (“ah gaaf, een dikke enkel, ik ga even kijken”). Een ander hoogtepunt was het moment dat Leon in een konijnenpak werd gehezen, incl oortjes en staartje, en door ons werd opgejaagd. Hij was er doodziek van.
‘s Avonds in Antwerpen de bloemen buiten gezet. Uitstekend stadje als je het mij vraagt, qua stappen dan. Verder is het rommel. Uiteindelijk vette lol gehad.
Zondagmiddag op tijd weer naar huis. Ajax zou namelijk kampioen worden. Of AZ.