Ik was koud twee minuten terug uit Antwerpen of ik stond al bij
Smolderino aan z’n Grag. Groot scherm geregeld, Teletekst op de ander tv. Al heel snel was het duidelijk dat Ajax Kampioen van Nederland zou worden. Az speelde als een krant en PSV was simpelweg kansloos. Ineens scoorde PSV binnen twee minuten twee goals. Vitesse scoorde tegen. Aad de Misselijke Mos bedacht zich ineens dat PSV toch wel belangrijk voor hem was geweest en dirigeerde professioneel zijn team naar de grootste nederlaag van de afgelopen twee seizoenen.
Een verkocht kampioenschap dus. Dat is zo klaar als een klontje.

De gezelligheid werd er niet minder om. Uit alle hoeken en gaten verschenen er vriendjes. Het zonnetje deed ook gezellig mee en voordat ik het wist zat ik samen met Ron in 1 vestje, kreeg ik een volledig flesje spa blauw over me heen en had ik tweehonderd bier op.
Jammer dat een mannetje van de beveiliging (die overigens allemaal voor Feyenoord waren.., getuige de V van Feyenoord op hun jasjes. Bedankt Sperwin) het nodig vond om tegen Rob te zeggen dat we geen bier meer mochten verspillen. Als we het toch alleen maar in de bloembakken gooiden, moesten we maar geen bier kopen. Toen ik aangaf dat ik desnoods van mijn zuurverdiende geld twee miljard bier in bloembakken wegspoel, als ik dat wil, begreep de noord-afrikaanse vriend dat hij het verbaal niet van me ging winnen. De knuppel.

Aangezien ik in de loop van de avond met mijn vriendinnetje in Amsterdam had afgesproken, had ik een uitdaging. Om half negen stond ik namelijk nog in Alkmaar.

Beersie gaat trouwen. En om dat er even goed in te wrijven, vertrokken we zaterdagochtend tien minuten te laat (sorry, ik moest schijten) richting Antwerpen. Net over de grens even uitgestapt om met legerpakken en zware wapens achter elkaar aan te rennen. Paintball dus. Hoogtepunt van de middag was dat 1 van de belgen z’n enkel verzwikte. Gelukkig was Roosie zo vriendelijk om de dikke enkel even van heel dichtbij te bekijken (“ah gaaf, een dikke enkel, ik ga even kijken”). Een ander hoogtepunt was het moment dat Leon in een konijnenpak werd gehezen, incl oortjes en staartje, en door ons werd opgejaagd. Hij was er doodziek van.
‘s Avonds in Antwerpen de bloemen buiten gezet. Uitstekend stadje als je het mij vraagt, qua stappen dan. Verder is het rommel. Uiteindelijk vette lol gehad.
Zondagmiddag op tijd weer naar huis. Ajax zou namelijk kampioen worden. Of AZ.

Ondanks het wat overdreven gezuip zaterdagmiddag in de kantine (je handhaaft je tenslotte maar 1 keer en de derde klasse) besloten we zondag bij mij de belangrijke eredivisie wedstrijdjes te kijken.
Aangezien mijn huishouden er lang niet zo degelijk bij ligt als die van een aantal heerhugowaardse vrienden had deze voetbalmiddag iets weg van een Amerikaanse party. Oftewel, ik had Karvan Cevitan en alle andere dingen moest je zelf maar meenemen. Zo geschiedde; met winkelmandjes tegelijk werden de versnaperingen binnengedragen. De middag werd er eentje van hoog niveau. PSV is definitief verdwenen van de eerste plaats. De plek waar ze zo lang onterecht stonden. De vreugde-explosie in de 86e minuut liet zich sterk vergelijken met die van Argentinie-Nederland ’98. Ook toen in de 86e minuut.

Verder heb ik twee flessen cola, fles seven-up, een pak ice-tea en limontaine overgehouden aan deze middag. Zo zie je maar.

Ik ben er pas een paar maanden geleden achtergekomen dat een van mijn favoriete bands anders gespeld wordt dan ik de afgelopen anderhalf jaar heb gedaan. Dus niet Artic Monkeys, maar Arctic Monkeys. In mijn speurtocht naar de oorzaak van deze grove dwaling bleek het nog veel erger gesteld te zijn met mijn grammaticale capaciteiten. Ik schreef Antarctica ook al jaren verkeerd. Ook zonder C tussen de R en de T. Bizar eigenlijk, dat je zolang blind bent voor iets.
Zo ben ik nog steeds boos op mijn omgeving omdat ze mij jaren geleden minstens een half jaar met een haarbandje in mijn haar hebben laten lopen. Ik zag het pathetische er toen niet van in. Nu wel. Jammer, jammer. Vrienden en familie: Hier hadden jullie het verschil kunnen maken.
Fijn weekend.

Hier woonde ik vroeger. In mijn studententijd. Samen met Rensatie en nog vele anderen.
De vrijheidswijk mag dan wel de armste wijk van het land zijn, dit stadsdeeltje is rijk aan mooie herinneringen. Hier is Koken met Rob en Rens geboren. Dat u het even weet. Hier is ook Ron Ritskes wakker geworden in zijn onderbroek. Op een vuilniszak in de huiskamer. Omdat het anders zo’n rommeltje werd. Het is ook in deze wijk geweest dat Noord-Holland een glansrijke overwinning heeft behaald op Friesland. In de Battle of de Berenburg. Want daar hebben we het hier natuurlijk over.

In de aangrenzende wijk heeft Rens, teneinde de relatie van een studiegenoot te redden, ooit getracht de betreffende student te weerhouden van een nachtelijk avontuur. Volgens bronnen was de studiegenoot met een vrouwelijk mens een huis binnengestapt. Rens postte enige tijd voor de betreffende woning. Met succes. Na enige minuten floepte het licht van een van de slaapkamers aan. Daar moest het zijn, zal Rens gedacht hebben. Via de regenpijp besloot onze held het huis te beklimmen. Aangekomen op de hierboven genoemde etage kreeg de arme jongen een terugslag. Wat nu te doen? Hij klampte zich vast aan de vensterbank, bungelde met zijn anderhalf meter lange benen voor het woonkamerraam en bonkte op het raam van de slaapkamer. Studiegenoot deed het raam open, schrok zich een hoedje en deed het raam net zo snel weer dicht. Rens schreeuwde nog iets – niemand heeft het verstaan – verloor zijn grip en donderde naar beneden.

Hij maakt het inmiddels redelijk. Maar we weten allemaal dat hij er nooit echt meer bovenop is gekomen.

Het gaat mij allemaal iets te gestroomlijnd. Iets te gemakkelijk.
Toen ik met mijn aankoopbewijsje bij de fietsenhandel kwam vertellen dat mijn fiets gejat was, keek de medewerker mij ook iets te vrolijk aan en was hij wel heel erg bereid zo snel mogelijk een nieuw model te leveren. En het gaat ook allemaal zo snel. Binnen een week heeft de verzekering de boel afgehandeld. De fietsenboer belde vanochtend dat mijn nieuwe bolide klaar staat. Ik vermoed een samenzwering. Waarschijnlijk krijgt het neefje van de fietsenboer elke maand een telefonische opdracht om minstens vijf fietsen te jatten waar een stickertje van deze fietsenboer op prijkt. Goed voor de handel. Zoiets zal het motto zijn.

Ik vertrouw het niet. Desalniettemin ben ik hartstikke blij met mijn nieuwe fiets. Nu met acht versnellingen, dus ik ben er alleen maar beter van geworden. Ik kan weer door de plassen scheuren. Maar dan moet het wel eerst even gaan regenen. Hoopt u met mij mee?

Deze meneer begaf zich op de Dag des Heeren richting Egmond. Aan Zee. Het beloofde een mooie dag te worden. Aangezien ik door mijn hardwerkend liefje vroeg mijn bed was uitgejaagd, arriveerde ik er op tijd.
Ik positioneerde mijn troon vlak voor de duinen. Ik zat er, wat je noemt, als een koning bij. Toen ik mijn blauwe handdoekje als een visnet over mijn stoel uitwierp, zag ik een vrouw van rond de tachtig achter haar parasol aanrennen. Topless.
Ik had gegeten en gedronken.
Ipodje in de oortjes, colaatje, sigaretje. Anderhalf uur later werd ik wakker. Mijn zojuist nog melkwitte huidje was getransformeerd in iets minder wits. De kleur laat zich nog het beste vergelijken met die van de binnenkant van een medium gebakken biefstukje. Rood, maar niet echt sappig.

Op vrijdagavond op Nieuwmarkt gaan zitten is geen straf. Zeker niet met bepaalde personen. Op Nieuwmarkt bij terras de Waag gaan zitten is echter wel een straf. Maar er zat echt niets anders op. Het personeel aldaar bleek niet in staat ons op adequate wijze van dienst te kunnen zijn. Om uiteenlopende redenen. Dan konden ze weer geen bestelling opnemen omdat ze geen portemonee bij zich hadden (ja, en? ik toch ook niet?), dan waren ze weer te druk met domme gezichten trekken. Heel vreemd allemaal.
Bij Poco Loco weten ze wel raad met klanten die dorst hebben. Bedankt daarvoor.

Ga samen met Nico en Linda naar Benidorm in, laten we zeggen 1998, stop ze samen in een appartement, creeer de juiste sfeer, gooi er wat alcohol in en ziedaar: een leuk stel.
Zorg er dan voor dat ze samen gaan wonen en samen in bed gaan slapen. En warempel: Een kleine smurf. Stijn dus. Deze schurk was op vrijdag de dertiende jarig. 1 jaar oud.
Vrijdag heb ik dus met een bezweet voorhoofd de gehele Bijenkorf afgestruind. Op zoek naar de juiste kleding. Dat het merkkleding moest zijn, stond voor mij al maanden vast. Het zal niet gebeuren dat Stino straks getreiterd wordt omdat hij van die goedkope rommel draagt. Dat begint tegenwoordig op steeds jongere leeftijd.
Nou je raadt het al, ik ben geslaagd. En Stino dus ook. Vreemd genoeg had hij er geen enkel oog voor. De rare autootjes met nog vreemdere geluidjes waren veel interessanter. Kinderachtig maar waar.

Ik kreeg ik een brief van het waterleidingsbedrijf PWN. Of ik mijn meterstand van mijn nieuwe adres even door wilde geven. Oeps, vergeten. Anderhalf jaar geleden.
Dat het wel even snel moest gebeuren omdat ze anders wel even mijn water af gingen sluiten. Een grote mond dat ze hadden!
Nou moet gezegd dat de PWN en uw blogger nu niet bepaald een goede relatie onderhouden. We begrijpen elkaar niet, we luisteren niet naar elkaar en schromen zelfs niet elkaar te bedreigen. Want ik kan er ook wat van, dat zult u begrijpen. Laatst nog, of ze even heel snel spa blauw door de leidingen wilde pompen, binnen drie weken aanleveren dat bronwater en anders zou ik er wat zwaaien. Dat werk.
En zo houden we elkaar lekker bezig.