In een levensfase dat ik nu graag mijn Gele Gel-periode noem, zat ik op dansles. Als onderdeel van een degelijke, noordhollandse opvoeding. Ik vond het wel leuk, dat gesjans met meisjes in mijn geile pantalonnetje. Ik had nog nooit zoveel mooie meisjes bij elkaar gezien.

Ik sloofde me uit. En flink ook.

Ik besloot de dansleraar, die zijn instructies al lopend door de danszaal in zijn microfoon prevelde, na te praten. Een even simpel als komisch grapje. De meisjes lachten. Ik voelde me sterk. Zo sterk, dat ik me steeds meer ging uitsloven. De meisjes giechelden harder en harder.

Op het moment dat ik me de allergrappigste jongen van de hele wereld voelde – de meisjes lachten nu wel heel erg hard – klonk de stem bijzonder dichtbij.
“Jongeman, wil jij misschien de les overnemen”.
“Wil jij misschien de les overnemen” echoode ik olijk. Toen ik zag dat mijn danspartner heel erg rood werd en haar ogen neersloeg, draaide ik me om. En keek recht in de besnorde kanis van de dansleraar. Ineens was ik de schlemiel van de avond.

Laat het een les zijn (and that’s for all you guys): praat nooit een dansleraar na.
.

Je kunt een hoop over me zeggen, maar niet dat ik morgen niet naar Pinkpop ga. Morgen alvast ja, want je kunt er nooit te vroeg zijn. Daar in Landgraaf.
.

We liepen in het Olympisch Stadion van Barcelona. Er stond een kinderklas bij een winkeltje.
Ik keek naar een klein, schattig kereltje. Een jaar of zeven. Hij droeg een rond brilletje. In tegenstelling tot zijn vriendjes was hij zeer geïnteresseerd in de handbeschilderde vingerhoedjes. Hij had er eentje uit de schap gepakt en bestudeerde deze met een geconcentreerd gezicht. Plotsklaps schoot het vingerhoedje uit zijn handen. Met een boog eindigde het op de grond en brak in twee stukken. Mijn nieuwe vriendje keek heel erg beteuterd. Hij pakte de twee brokstukken op en drukte de twee helften tegen elkaar. Alsof hij hoopte dat ze weer samen zouden vloeien.

Dat deden ze niet.

Hij richtte zijn hoofd op en dacht even diep na. Wat te doen?
Toen legde hij voorzichtig het kapotte vingerhoedje op een plank. Hij deed zijn rugzak af, ritste het open en pakte een felrode portemonnee met klittenband. Hij roerde met zijn vinger in het kleingeldvakje. Er klonk weinig gerinkel.

Mijn hart smolt. Ik keek over zijn schouder naar de bak met vingerhoedjes. € 2,- stond er op de bak geschreven, met een roze stift. Ik graaide in mijn broekzak en viste er een twee euromunt uit. Ik gaf het aan het jongetje.
Hij keek me aan en zei “Gracias”.
“Prima, joh”, zei ik.

Hij pakte de twee halve vingerhoedjes en liep naar de toonbank. Hij ging op zijn tenen staan en keek de meneer achter de kassa aan. Met zijn rechterhand schoof hij de twee euromunt over de balie. Zover mogelijk richting de meneer. In zijn linkerhand lagen de twee helftjes.

Wat een engel. Ik had in één klap mijn vertrouwen in de jeugd hervonden.

Later kwamen we de groep weer tegen. Mijn vriendje zag ons lopen. Hij stapte uit de groep, liep naar ons toe en zei “Thank you”.

Ik legde mijn hand op zijn hoofd en ik keek drie seconden in zijn grote, bruine ogen. Mijn verkering heeft me moeten wegtrekken, want ik wilde het ventje ter plekke adopteren.

We gingen naar het strand. Ik vond dat we bij het rustige gedeelte op het stand konden liggen. Mijn lief dacht daar echter anders over. Zij wilde graag bij het drukke strand zonnebaden. Ziedaar: een conflict. Maar zoals een volwassen stel betaamd hebben we een compromis gesloten. Met groot theatraal gebaar drapeerden we onze Sokke en Fukke Fokke & Sukke badlakens op het strand. In het midden, precies tussen het rustige en drukke gedeelte.

Allebei doken we vol overgave in ons boek. Een half uur later vroeg mijn verkering of ik een bak tomatenketchup over mijn onderontwikkelde borstkas had laten vallen. Dat was niet het geval. Wél had ik me ingesmeerd met een, blijkbaar ontoereikende, factor 8. De spaanse zon had grote plannen met mijn lichaam. Maar daar heb ik uiteindelijk toch maar een stokje voor gestoken. En heb ik me uit de voeten gemaakt. Naar mijn vriend, de schaduw.

’s Avonds zaten we in een Ierse pub. Hoewel we stevig op de tocht zaten, had ik het heerlijk warm. Alsof ik mezelf van adamsappel tot navel met Tijgerbalsem had ingesmeerd. Zo warm had ik het. Intussen won Man.United de Champions League. We schreeuwden, joelden en haalden bier. Veel bier. Waardoor we de volgende dag pas om half twee het daglicht konden verdragen.
.

Dinsdagavond heb ik er ongeveer drie kwartier over gedaan om mezelf weer in mijn oorspronkelijke vorm te vouwen. Vliegen met Vueling is niet persé heel erg leuk, dat wil ik er maar mee zeggen. Zelfs een korte vlucht naar Barcelona kan dan zomaar nét even te lang zijn. Dat wil ik er ook maar even mee zeggen.

We zaten in een mooi appartement in Barceloneta. Via de broer van een vriend van een bevriende kennis. Een strafpleiter. Ik voelde me juridisch sterk. We dronken witte wijn en Estrella bier. Estrella bier met gewone doppen. Al moet ik toegeven dat ik tot bloedens toe dacht dat het wél draaidoppen waren.

Er is meer gebeurd daar in Barcelona. Maar dat vertel ik morgen wel, want het is al laat en ik wil morgen een beetje op tijd m’n bed uit.
.

Daan, Erik en ikke, hebben gistermiddag de fout gemaakt om met frisse moed naar Ajax-Twente te gaan. Nou nou nou, sjonge jonge jonge. Wat zijn we weer genaaid. Meer zeg ik er niet over.

Waar ik wel iets over wil zeggen is Carice van Houten. Gisteravond stonden wij onwijs hard een goeie film te zoeken. Mijn vriendinnetje stond met wel honderd films in haar handen. Ik had er iets minder. Op een gegeven moment maakte wij onze weloverwogen keuze (ik zou je graag willen vertellen welke film het was, maar ik ben de titel vergeten. Het ging over twee stellen, die hartstikke vreemd gingen, met elkaar. Echt een vrolijk verhaal werd het niet, maar ach). Toen we onze dvd wilden afrekenen, stond ineens Carice van Houten naast ons. Heel erg nietwetend aan de man achter de balie te vragen ‘of dit een leuke film is’.

Nu moet je weten dat mijn schat en ik allebei verliefd zijn op Carice. Dus we moesten onzelf vreselijk inhouden om haar niet mee te vragen. Om nog wat te drinken. Enzo.

En ik kan je verklappen: het is ons gelukt.
.

De media-aandacht valt tegen. Ik had er toch iets meer van verwacht, van dat domme, eencellige gediscrimineer. Ik ga maar weer proberen om op eigen kracht en niveau te komen.

Nu ik het toch over kracht en niveau heb. Ik ga morgen lekker met mijn liefje naar Barcelona. Hoogstwaarschijnlijk gaan onze dagen gevuld worden met:
-zon
-zee
-wijn
-strand
-boeken
-Gaudi
-fokking lekker eten

Maar het blijft afwachten.
.

Teneinde de bezoekersaantallen van mijn site richting de 100.000 te tillen, ga ik hier een lafhartige poging ondernemen om iedereen flink te discrimineren. Ja, zelfs rascistisch taalgebruik wil ik niet schuwen. Als het hem lukt, kan ik het ook. Potdomme, in één klap fukking bekend. Mocht je in het rijtje hieronder een belangrijke, te discrimineren bevolkingsgroep missen, let me know. Ik voeg je suggestie probleemloos toe. Mocht je door dit stuk ernstig aangeslagen zijn. Schroom niet en doe aangifte. In dit stadium kan ik alle aandacht goed gebruiken.

Komt ie:

Negers zijn dom en kunnen alleen maar hard rennen. Blanke mannen hebben een kleine pik. Turkse mensen stinken. Alle dikke mensen moeten worden geslagen. Marokkanen zijn dieven. Antilianen zijn lelijk. Afghanistanen zijn geitenneukers. Belgen zijn dom (maar kunnen trouwens wel lekkere biertjes brouwen). Homo’s moeten worden gemarteld. Blanke vrouwen zijn vieze hoeren. Amerikanen zijn pedofielen. Alle christenen moeten dood. Alle moslims ook. En hindoestanen trouwens ook. En katholieken. Alle blanken zijn moordenaars. Surinamers zijn apen. Lange mensen moeten de zwarte pest krijgen. Nederlanders zijn ongelovige onderhonden. Protestantse vrouwen werken allemaal op de Wallen. Engelsen zijn lopende tumoren. Oude, grijze, protestantse mannen zijn hoerenlopers. Net als moslimmannen. Zigeuners zijn gore belastingontduikers en moeten gewoon dood. Joden zijn nazi’s. Joran is een nepneger (zzzjit, zzzze deed nietzzz meer, conjo zzz). Moslimvrouwen zijn slaafse, hersenloze shoarmahoeren. Met hun achterlijke theedoeken op hun kop. Pim Fortuin is was een drollendeuker.

Nou, dat was het wel zo’n beetje. Voortdurend schiet me weer wat te binnen, ik ben op dreef, dus de lijst kan langer worden.
.

Voordat ik het goed en wel besefte zat ik in Almere. Met mijn lief. Die me weer eens verraste met een verrassing. Zoals ze vaker doet. En waardoor ik zo blij ben dat ze mijn lief is. Als je vriendin je meeneemt naar Almere kan het ook heel goed een breekpunt zijn. Ik bedoel: Almere. Foei!

Wat te doen in Almere? Doorgaans niet veel. Maar gisteravond wel. Een groot man stond op het punt dit dorp met zijn goddelijkheid te vereren.

Herman van Veen.

En dan te bedenken dat mijn lief helemaal niet zo van Herman -pompiedompieflopflapdruppeldedrup – van Veen houdt.

We zaten, zeg maar, op rij zeven. Precies in het midden. En toen heeft Heilige Herman ons getrakteerd op vreselijk mooie muziek. En grappen en grollen. Samen met Edith Leerkes. Die op haar blote voeten liet horen, dat ze misschien wel de allerbeste gitariste van heel de wereld is.

Op de terugweg bleek ze toch wel erg onder de indruk te zijn. En zo bleek, dat Heilige Herman haar diep had weten te raken. Als dat geen wonder is. Toen we terugkwamen en de auto langs de gracht moest worden geparkeerd, vond ze het niet meer leuk. En vroeg ze of ik het wilde doen. Dat deed ik, hetzij met morren. Zeker vijf keer sloeg de motor af. En stuurde ik zo strak achteruit, dat ik bijna, spitter, spetter, spater, lekker in het water, reed.
.

Onlangs (min of meer vandaag) vond ik het hard nodig om mijn afwas te doen. Aangezien ik dat de afgelopen tien dagen niet vond, was deze behoorlijk groot. En vies. Hardnekkig vies.

Ik begon met frisse moed. En die bleek hard nodig. Want zelfs de meest onschuldig ogende glazen, herbergden een onpoetsbaar karakter. Poeh hee. In de glazen bekers, waar mijn lief en ik doorgaans koffie verkeerd uit drinken, bleek een ware schimmel te zijn ontstaan. Met groen en wit.

Omdat tijdens één van mijn vaaravonturen van de afgelopen week mijn Ipod er de brui aan heeft gegeven, besloot ik een cd’tje op te zetten. Een oud schijfje van de band Staind. Geen grap en geen voorbedachte rade. De cd duurde volgens mijn display 54 minuut 19. Ik kan je verklappen dat ik het laatste nummer één keer heb gehoord. En nummer 1 tot en met 3, twee keer. En toen pas hing ik mijn theedoek weer aan het haakje.

Had ik weer.
.