Zo vaar ik wat af. Op 2e pinksterdag zat ik namelijk weer in een bootje. In de grachten van Alkmaar dit keer. Wederom was de boot tot de nok toe volgeladen met heerlijke dranken en spijzen. Sommige vrienden waren deze vaar-afspraak volstrekt vergeten en probeerden wanhopig met allerlei smoezen de schuld bij ons – de opvarenden – te leggen. Wat natuurlijk volstrekt mislukte. Want als vier mensen om half twee bij een boot staan, kan het niet zo zijn dat die ene rare man, die zei dat we ‘s avonds hadden afgesproken, gelijk heeft. Maar niemand vond het nodig om zich druk te maken over laatkomers.

Eerst was er wijn. En toen koud bier. Daarna weer wijn. En toen iets minder koud bier.

En dan vergeet ik bijna nog te vermelden dat de overheerlijke brie in mijn rugzak was opgeborgen. En dat die in de zon lag. Door hectiek aan boord bleek de brie op den duur niet meer helemaal in de verpakking te zitten. Maar juist aan de binnenkant van mijn rugzak, mijn shirt, mijn sleutels, mijn ipodje en mijn zonnebril. Juist daarom is het, dat alles hier stinkt naar romige kaas. Ach, eerlijk is eerlijk: ongezellig werd het er niet van.
.

Sommige mannen hebben liefjes die boeken schrijven over Barbara de Loor. En die boeken heten dan Lekker!. Ik ben zo’n man. En eergisteren was de boekpresentatie. Dus, wil je aanstaande zondag een beetje indruk maken bij je mams of nog beter,gooi je schoonmoeder? uit het raam. Koop em! Jammer dat nu juist de naam van de verkeerde auteur vermeld wordt. Amateurs.

Zondag? Ja, zondag ja. Dan is het moederdag, weet je nog?
.

Dat ik 1e pinksterdag met een paar puike maten in een bootje zou gaan varen. Weldra bleek het bootje helemaal geen bootje te zijn, maar een zeewaardig jacht. Van wel een meter of acht. Met banken. En kussens erop. En opbergruimte waar je heel handig allerlei drank koel kon houden.

Daan, de kapitein van deze drijvende lounge-unit, keek vanaf het stuurhuis heel guitig en vanzelfsprekend. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. We voeren door de grachten alsof we heel erg rijk waren. Meanwhile vond ik dat ik binnenkort ga beginnen met solliciteren.

De algehele drooglegging in mijn lichaam heeft helaas op deze 1e pinksterdag geen stand gehouden. Ondanks alle goede bedoelingen en afgelegde eed. Intussen zaten we met z’n zevenen aan boord en nog steeds was de boot niet vol. Ik zat samen met Andere Daan voordeks. Eén moment dacht ik eraan om mijn shirt uit te trekken. En vol trots mijn tatoeages te laten zien aan iedereen die het maar wilde. Maar toen bedacht ik me, dat de aanblik van mijn ondermaatse borstpartij en het daarbij behorende witte licht, ons coole voorkomen ernstige schade zou berokkenen.

Dus dat heb ik derhalve maar nagelaten.
.

Je kunt een heleboel over de Ardennen zeggen, maar niet dat ze geen gave heuvels hebben en dat je er geen uitstekende hamburgers kunt bakken. Op een barbecue met twee wielen eronder.

Dat het een slechte plek is om lekkere wijntjes te drinken. Of dat het weer er zo slecht is. Kom ook niet aan met: ja maar je kunt er superslecht eten, en zus en zo. Want dat is dus niet het geval. De Ardennen lenen zich uitstekend voor een vriendenweekend, een romantisch samenzijn of een fietsvakantie.

Ook kun je er uitstekend slecht slapen, waardoor je – na slechts vier uur nachtrust – je bed uitstapt en een fikse wandeling gaat maken. Dwars door de ochtendmist en daardoor dus geweldige plekjes tegenkomt. En geen mensen. De vogels vermaken zich hier opperbest en laten dat middels een fluitconcert onomwonden weten. Als je verder nog vragen hebt over de Ardennen, bel dan uw lokale Belgie-specialist, want ik ben potdorie geen reisbureau. Fijne dag!
.

Het niet werken bevalt me wel. Ik kan allerlei plannen maken en hoef geen vrije dagen op te nemen. Geweldig. Geen stress en heerlijk relaxed. Niet werken; ik raad het iedereen aan.

“Wat doe je de hele dag?”, vroeg een vriend me laatst. “Genoeg”, antwoordde ik.
Vandaag ben ik bijvoorbeeld om 13:15 uur mijn bed uitgekropen. Rustig gedoucht en ontbeten. Rond 15:00 uur heb ik de was naar de wasserette gebracht en boodschappen gedaan. Toen op mijn gemak mijn mail gechecked en live op teletekst de wedstrijd Heerenveen – Ajax bekeken. Heel rustgevend, 90 minuten lang naar een tussenstand kijken en wachten tot de cijfertjes verspringen. Eigenlijk wilde ik nog even een filmpje pakken, maar daar heb ik vandaag waarschijnlijk geen tijd meer voor.

Morgen moet ik ook weer een hoop doen. In mijn agenda staat: Was ophalen en Weekendje Ardennen. Eigenlijk moet ik er alleen maar voor zorgen dat ik morgen mijn was ophaal vóórdat we in de auto naar de Ardennen stappen. Ik begin er potdomme nu al van te zweten.

Maar ja. Er zijn ook minpuntjes. Zo wil ik maandag lekker naar het bevrijdingsfestival in Haarlem, maar al mijn vrienden moeten werken.
En ik heb geen inkomsten. Ook niet echt relaxed.

In tegenstelling tot bij een kantoorbaan moet ik mezelf nu elke dag aan het werk zetten. Schrijven is nu nog mijn enige bestaansrecht. Maar dan moet ik het wel dóen!
Ik denk dat ik vanaf volgende week, na maandag, maar eens begin met schrijven. En ga solliciteren. Al is het maar voor mijn geweten.
.