Pippie moest naar het kindertehuis. Maar zo makkelijk ging dat nog niet.
De twee agenten probeerden het eerst aardig.
“Joh Pippie, het is er hartstikke leuk. Je kunt er rekenen en alles”
“Zo leuk vind ik rekenen niet. En alles ook niet”

Toen klom ze op het dak. Tommie en Anika schouwden al dat gesodemieter lachend toe.
De agenten klommen erachteraan. Maar natuurlijk was Pippie de twee agenten te slim af.

Ze sprong van het dak en haalde de ladder weg.
“Zet terug rotkind. Als ik beneden ben, zal ik het je betaald zetten”
“Kom dan naar beneden. En zet het me betaald”, zie Pippie stoer.
“Zet die ladder terug!”
“Lief vragen! Zeg maar allerliefste Pippie”
Die ene agent keek teleurgesteld uit zijn ogen.
“Allerliefste Pippie, zet alsjeblieft de ladder terug”

Pippie zette de ladder terug. De agenten klommen naar beneden en vatte Pippie in de kraag.
Maar dat ging zo makkelijk nog niet.
Ze tilde met beide armen de twee agenten op en wierp ze in de bosjes.
De agenten vond het niet meer leuk en renden weg.

Zo. Dat had Pippie maar mooi voor elkaar gekregen.
Dat die agenten wegrenden.
.

Een ambtenaar weigerde hekken te plaatsen. Bij een gevaarlijke plek aan het IJ. Daardoor reden en liepen er al vijf mensen het water in. De verantwoordelijke ambtenaar vond de brieven van de aannemer maar onzin. Hoezo gevaarlijk? Gewoon opletten! zal de man, in al zijn ambtelijkheid, gedacht hebben.

Toen reed er weer een auto in het water. En de bestuurder, een moeder van tweeënveertig jaar, verdronk.

Gelukkig stelde de Ombudsman een groot onderzoek in. En schreven ze een dik rapport waarin stond dat Stadsdeel Zeeburg verantwoordelijk en nalatig is geweest.

De verantwoordelijke ambtenaar vond dat ‘hij er van geleerd had’.

“Moet u niet aftreden?”
“Ik heb er van geleerd”
“En uw positie dan?”
“Ik heb er van geleerd”

Het leek wel een pop, zo stom keek ie uit zijn ogen. Daar op AT5.

“Ik heb er van geleerd”

Gelukkig pakken ze dit wel aan.

links zijn helaas niet meer werkend
.

Aan iedereen, die de behoefte heeft om twee kerels van rond de twintig te vertellen waarom ze niet van die slingers over het campingpad van Lowlands moeten spannen omdat dat gevaarlijk is voor mensen die dat niet door hebben en – ter visuele ondersteuning – willen voordoen wat er dan kan gebeuren met die mensen die niet doorhebben dat er slingers over het pad hangen en dan bewust tegen zo’n slinger aanlopen en zich dan laten vallen.

Doe het niet. Je kunt je sleutelbeen breken.
.

Ik zie wel eens mensen lopen met een jasje of een broek, waarvan ik denk: Wow, die wil ik ook! In Barcelona zag ik zo’n jasje in een rek van een winkel hangen. Waardoor ik daad bij woord kon voegen.

Nu heb ik dus zo’n jasje. Het is een dermate mooi jasje, dat als ik mezelf in de spiegeling van een winkelruit zie lopen, denk: Wow, die wil ik ook!

Het hebben van een mooi jasje brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Je kunt hem niet altijd aantrekken, want daarmee verliest ie z’n exclusiviteit. En als je hem te weinig aan doet, heb je kans dat het straks winter is en je hem maar drie keer hebt gedragen.
Ook ben ik bang om hem mee te nemen naar een café of restaurant. Want voor je het weet heeft iemand het jasje meegenomen. Zo mooi is ie.

Vandaag is het te warm voor dat jekkie.

Soms ga ik in Amsterdam naar een winkel van dat merk waarvan ik weet dat ze dit model niet hebben. Ik loop dan de hele tijd rond. Totdat alle medewerkers met open mond naar mijn jasje hebben gekeken.

Ik sta geregeld voor de spiegel, met het jasje aan.

Laatst, ongeveer gisteren, zag ik iets anders. Ik zag dat ik me met het jasje had geïdentificeerd. En daar mijn eigenwaarde aan had opgehangen. Mijn favoriete jack had me een spiegel voorgehouden.

Nu ik dit heb ontdekt – dat van die eigenwaarde, heb ik mezelf verboden om het jasje de komende vier weken te dragen.

Ik legde het te versturen ding op de balie.
“Ik wil dit versturen, naar dít adres” Ik wees naar het adres bovenaan de brief, die ik in mijn andere hand hield.
De snor keek verveeld naar buiten.
“Envelop of doosje?”

Ik keek ook naar buiten, om te kijken of daar iemand interessanter was dan ik. Er stond niemand.
“Doe maar een doosje”

Hij viste er één uit een rek en gooide hem naast het ding. Toen pakte hij met theatraal gebaar een pen en legde deze met een grote zwaai op het pakje.
“Als ik dit pakje aangetekend verstuur, is ie dan verzekerd?”. Intussen krabbelde ik het adres op het doosje.
“Niks is verzekerd”, zei de man.

Ik bewonderde zijn gevoel voor relativering.

“Wedden van wel”, wilde ik zeggen. Maar mijn angst, dat de snor mij onmiddellijk een peer voor mijn kanis zou verkopen, weerhield me ervan.
.

Mijn zus – Stijns moeder – hield de telefoon tegen zijn oor. Papa was aan de lijn, of Stijn nog iets wilde zeggen. Stoer liet hij al zijn nieuw geleerde woordjes horen. “Papa nou?”, “Ja”, “Hé”, “Eten”. Ze kwamen allemaal langs. Papa liet aan de andere kant ook af en toe iets horen. Dat vond Stijn misschien nog wel veel leuker, want elke keer luisterde hij aandachtig, met open mond.

Het gesprek liep op zijn einde, merkte hij aan het “Doei Stijn” van papa.

Ter afsluiting liet hij zijn leukste woord horen. “Auto!”. Om zijn woord kracht bij te zetten pakte hij zijn autootje op en hield hem dicht bij de hoorn. Zodat papa hem goed kon zien.
.

Ik was even van slag, zaterdagavond. En zondag ook. Maar ineens besefte ik dat het wel heel erg stom is om je druk te maken over voetbal.

Ik bedoel. Ja maar. Dit en dat.

Zeker als je uit Nederland komt. Waar we, gezien onze competitie, blij mogen zijn dat we mee mogen doen.
Ik beloof hierbij plechtig dat ik nooit meer een woord over voetbal zal schrijven. Tot het moment dat het niet anders kan. Bijvoorbeeld als Ajax de Champions League wint. Of Oranje wereldkampioen wordt.

Zoals ik zei: ik zal nooit meer over voetbal schrijven.

Intussen kan ik melden dat mijn neefje Stijn, didactisch gezien, lekker bezig is. Zo liet hij zaterdagmiddag (een paar uur voordat er iets gebeurde, ik weet niet meer wat) aan zijn andere oom, via de telefoon zien wat hij aan het eten was.
.

Ik vind het heel jammer dat ik sommige artiesten ineens heel erg leuk vind, terwijl ik ze twee weken geleden nog niet kende en ze volledig links heb laten liggen op Pinkpop.

Ik heb het dan niet over Rage Against The Machine of Foo Fighters. Of Editors. Of Queens of the Stone Age. Of Pete Murray. Of Alter Bridge. Of Alanis Morissette. Of Moke. Of Voicst. Of Metallica. Of blèèèègh: Racoon.

Ik heb het dan over Amy McDonald.
Downloaden ehmm.. .kopen die shit!
.

Ehm… How do you like my new Oranjefoto? Zichtbaar tot en met de huldiging op 30 juni.
(zie je niks? Druk effe op F5)

ps. Beste rechtenhouder van deze foto. Ikke heb geen geld, dus mag ik hem alstublieft lenen? Ah please?
.

Een jongetje met blond haar loopt de toiletruimte in.
“Tiehiem!”
“Ja”, hoor ik vanuit het middelste toilet.
“Waar blijf je nou?”

Tiem zegt niets. Het geluid van een rollende toiletrol klinkt.
“Wat moet je eigenlijk”
Weer zegt Tiem niets.
“Poepen?”

Het blijft drie seconden stil.
“Ja”, zegt Tiem, met een geknepen stemmetje.
“Jahoor! Poepen duurt nooit zo lang!”, zegt het blonde mannetje verontwaardigd. Alsof Tiem express aan het poepen is. Om hem langer te laten wachten.
“Nou, ik ga alvast hoor. Zo lang ga ik niet wachten”

En weer hoor ik het geluid van een afrollende toiletrol.
.