Als ik met mijn vrienden op vakantie ben geweest en weer thuis op de bank zit, ben ik (31 jaar oud) altijd heel verdrietig. Dan mis ik elk vriendje vreselijk hard. Mijn liefje is dan mooi in de Aap gelogeerd en met een zielig hoopje mens opgezadeld.

Soms pak ik dan foto’s en streel ik met mijn vingers over de gezichten van mijn vrienden. Terwijl het doorgaans wordt afgeraden om met vette vingers foto’s te beroeren.

Inmiddels gaat het wel weer.

Aangezien mijn vrienden en ik tijdens vakanties altijd met Haags accent spreken (31 jaar oud) is het eenmaal thuis altijd even wennen. Zo vroeg ik maandagavond aan mijn schone of ze misschien een Bakkie Pluahr wilde. En toen ze zei dat ze van me hield, zei ik: Vin Joa Euk Wel Aadeg.

Ik ben trouwens 31 jaar aut oud.
.

“En? Hoeveel staat het?”. Vriend R. deed geen moeite om zijn illegale telefoontje, één seconde nadat de wielen van het vliegtuig de grond hadden geraakt, stil te houden.

“Wáát?”
Zeker vijftien hoofden draaiden zich richting R. Met verschrikte ogen.
“Dat méén je niet!?”
Nog meer verschrikking.
“Voor of achter?”

Sommigen werden geïrriteerd en riepen iets. Anderen dachten dat hij een grapje maakte.
“Oké, dank je!”
Triomfantelijk hield hij de telefoon in de lucht.
“Het is rust. We staan 2-0 voor!”

Ik schudde mijn hoofd en grinnikte. Die R. toch, 2-0 voor tegen de wereldkampioen, yeah right. De vakantie begon zoals het hoorde: met een grote grap.
.

Ik durf te beweren dat bijna niemand vandaag naar Portugal vertrekt. Om met acht vrienden van een welverdiende vakantie te genieten. Straks rammel ik met mijn trolley en een bezwete harses via het station naar Schiphol. En we vliegen precies tijdens Nederland – Italië. Ik bedoel, hoe kunnen geluk en verdriet zó dicht bij elkaar liggen? Dat gun je toch niemand?

Maar zal ik eens wat beloven? Ik ga snoeihard mijn best doen om stukjes te blijven plaatsen. Ook tijdens mijn vakantie. Zo ben ik dan ook wel weer.
.

Na enkele vage, onduidelijke, sneaky maar eerlijke feedbacks uit mijn omgeving is het mij duidelijk: Deze site ziet er niet uit! Hij moet ge-restyled worden, en gepimpt. En grafisch tien keer beter. En niet zo sober. En niet van die kleine letters. En een kutkleur, die achtergrond. En wat een rare foto. En zus en zo. En alles.

Dus. Tijdens mijn vakantie (yep, daar gaat ie weer!) zal ik eens grondig nadenken over een nieuwe look. Een prettige feel-and-touch. Lekkere visuals. En daarna zien we wel weer verder.

Tot die tijd: Heb geduld. Het wordt beter.
.

Vriend S. en ikke, waren door onze schonen – die zelf in het landelijke Sicillie vertoeven, gesommeerd deze ochtend ons met spoed naar de landelijke voorverkoopadressen te snellen. We hielden elkaar gisteren al scherp met een concreet aanvalsplan. Hij zou naar het postkantoor in Hillegom gaan, ikke naar het GWK in Amsterdam. Want Coldplay komt naar Nederland. En dan zorg je dat je niets aan het toeval overlaat.

Bij het GWK was het opvallend rustig. Er stond een vrouw ongeinteresseerd tegen een telefoon te leunen. Een stelletje keek was slaperig naar het nummerautomaat. En ik stormde hyperactief naar de balie.
“Coldplay, Coldplay, Coldplay”, bracht ik hijgerig uit.
“Over tien minuten begint de voorverkoop”, zei de vrouw. Zij had ook zweet op haar bovenlip.

Tien minuten later meldde ik me – ik was nummer drie – met mijn pinpas bij de balie. Met een klam stemmetje deelde een kerel plechtig mede dat het hele zooitje was uitverkocht. De inmiddels groter geworden groep wachtenden, liet en masse hun schouders hangen.Teleurstelling droop de stationshal in.

De groep teleurgestelden toog enkele minuten later, onwetend, de bewolkte stad weer in. Precies een minuut voordat de kaarten voor het extra concert werden vrijgegeven. En ik stond er nog. Waardoor ik nu 195 eurootjes kwijt ben.
.

“Mag ik hier misschien contant geld pinnen?, vroeg de man aan het videotheek-meisje, “de pinautomaten hier in de straat zijn allebei buiten dienst”
“Nee, helaas”, zei ze verlegen, “dat kan niet, want dan klopt mijn administratie niet meer.
“Hoe bedoel je?”
“Nou, dan moet ik je geld uit de kassa geven, terwijl de administratie van de PIN en het contant geld apart van elkaar is.”
“Hè?”
“Dat mijn administratie dan niet meer klopt”
“Je mag het dus niet van je baas”
“Hi hi”, ze bloosde een beetje.
“Daar gaat het niet om. Mijn administratie klopt dan niet meer”
“Waarom dan niet?”
“Omdat mijn PIN en contante administratie los van elkaar staan”
“Ik snap het niet”
“Je kunt hier niet pinnen”, zei ze kortaf en feller dan daarvoor.

De boosheid begon haar verlegenheid te verdringen. Intussen stelde ik me op bij de kinderfilms, dichtbij de kassa, klaar om het videotheek-meisje bij te vallen.
“Maar waarom dan niet?”, vroeg hij weer.
Ik pakte Kameleon 2 uit het rek.
“Omdat mijn administratie dan niet meer klopt”
“Nou ja. Ik snap er geen reet van.”

“Dat hoeft ook niet”, wilde ik het meisje toefluisteren. “Nee is nee. Of je het nu snapt of niet” Want ze was door haar argumenten heen.

Maar ik kon – helaas, en hoe ik ook zocht, geen manier vinden om het meisje stiekem te helpen.
.

Nou, oké. Laat ik het maar gewoon zeggen: Ik word al dagen achter elkaar, elke ochtend opnieuw, rond de klok van tien uur gebeld. Door een onbekend nummer. En als ik opneem, hoor ik geruis en heel in de verte een stemmetje. Die daadwerkelijk iets tegen mij probeert te zeggen. Maar ik kan haar (jazeker, een vrouw!) niet goed verstaan.

Misschien heb ik teveel films gekeken. Wellicht word ik langzaam gek, omdat ik als een debiel elke avond naar Studio Sportzomer zit te kijken. En elke avond smachtend op beelden van Robben, Van Persie of Van Nistelrooij zit te wachten, Jack van Gelder en Hans Kraaij Sr. hierbij op de koop toe nemend. Of heb ik gewoon teveel fantasie. Maar ik denk dat er iemand opgesloten zit in een huis. Diep in een kelder. Of hoog op een zolder. Een dat zij drie ochtenden geleden, toen haar ontvoerder zijn hond uitliet, snel naar de telefoon rende en een willekeurig nummer heeft gebeld. En vanaf toen dit ritueel herhaalt en elke dag op de herhalingsknop drukt.

Dan kun je nu wel gaan lachen. Of denken dat ik hier een beetje uit mijn nek zit te lullen. En zeggen dat het gewoon een headhuntertje is, die mijn CV van Monsterboard heeft geplukt en mij, via een slechte lijn, een raar baantje bij een duister bedrijf wil aanbieden. Dat mag allemaal. Maar niet raar opkijken als ik morgen of overmorgen in de krant sta. Of in het Journaal kom.

Want er staat iemand op het punt gered te worden.
.

Whèèèè! Mijn vriendinnetje heeft me verlaten. Voor een weekje. Die ligt nu op de stranden van Sicilië een beetje mooi te liggen wezen. En ik hier keihard aan het werk; het leven kan oneerlijk zijn.

Alhoewel, ik peer em maandag ook voor een dag of acht. Naar Portugal. Alwaar ik met enkele vrienden vet hard voetbal ga kijken en barbecuen en cocktails drinken en in het zwembad springen (niet duiken!) en voetbal kijken en cocktails drinken en barbecuen en in het zwembad springen (niet duiken!). Het zal een enerverend weekje worden.

Over voetbal gesproken. Op een onbewaakt ogenblik heb ik gisteravond de koelkastdeur niet goed gesloten. Hierdoor trof ik vanmorgen half bedorven vleeswaren, dikke druppels smeltwater en warme boter in mijn tafelmodelletje koelkast aan. Teleurstellend, omdat ik juist net trek had ik vleeswaren en koud boter. En dat allemaal op de dag dat mijn vriendinnetje me heeft verlaten. Voor een week.
.

Welnu. Ik leef nog. En mijn sleutelbeen is nog heel. Wel heb ik mijn nekspieren tot mijn achterhoofd verrekt en dat is pijnlijk. Maar headbangen op Rage Against the Machine vond ik achteraf ook niet echt nodig. En het crowdsurfen ook niet, bij deze: Sorry. Voor mijn schoenen in je nek, jongeman met dat blauwe jasje.

Ondanks mijn teleurstellende fysieke gesteldheid draafde ik gisteravond op bij een feestje. Het was erg gezellig.

Vandaag heb ik in Artis op een bankje gezeten. Gek genoeg bleek het de enige plek te zijn waar ik niet misselijk werd. Mijn lief zat ook op het bankje. We knuffelden wat en keken naar de slingerapen. Die met vierhonderd kilometer per uur van tak tot tak zwierden. Ik raakte zeer gefascineerd door de Artis Monkeys.

We aten poffertjes en Split-ijsjes. Ik probeerde heel geconcentreerd het oranje waterijs van de witte roomijs af te happen. Wat eerst niet goed lukte, maar naarmate het ijsje meer smolt steeds beter ging. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat mijn vriendinnetje het ook probeerde. Om het oranje ijslaagje van de roomijs af te happen. Ook bij haar ging het niet goed en hapte ze per ongeluk het halve ijsje af. En dat is kut, want dat is vreseljk koud.

Ja, we hadden het er maar druk mee.

En veel interessanter is mijn dag niet geworden. Zoals een hersteldag betaamd.
.