In mijn straat waar mijn zeer ondermaats appartementje is gesitueerd, liep een oude man. Hij keek druk om zich heen, kreeg mij in het vizier en sprak me aan.
“Bent u hier bekend?”, vroeg de man.
“Mwoah”, zei ik. “Mijn twee bovenbuurvrouwen kennen me, waarvan eentje slechts van gezicht”
“Maar écht bekend, nee, dat ben ik niet”

“Weet u waar Slagerij Louman is?”
Ik zei “Ja”, en legde uit hoe hij er kon komen. Want toevallig wist ik het.

Iets later op de dag. Ik was op weg om iets te printen voor een bepaald iemand die vanavond een afscheidsfeestje geeft.
Een vrouw maande me te stoppen, wat ik braaf deed.
“Weet u waar de 2e Lindendwarsstraat is, waar die slagerij zit?”
Ik zei wederom “Ja” en legde uit hoe ze er kon komen. Want weer wist ik het.

Soms bekruipt me het doordringende gevoel dat ik iets mis. Dat iedereen weet dat er iets staat te gebeuren of al aan het gebeuren is, behalve ik.
.

Soms is stilstand achteruitgang. Soms ook niet, bijvoorbeeld bij een stoplicht.
Maar mijn stoplicht staat op groen dus ik dacht, kom laat ik die site weer eens een slinger geven. Dingetje hier, dingetje daar, hulp van die en die ingeroepen, fotootje geupload, systeembeheerder een aanpassinkje laten doen, etc. En zie hier: mijn nieuwe feel ’n touch. Wat vind je er van? Geef je mening, rechtsboven in de Poll. Muchos Gracias, zeer gewaardeerde lezer. Ik hoop dat je mijn site blijft visiteren.

Heb ik al gezegd dat ik naar George “Wham! Bam!” Michael ga?
.

Zoals ik je laatst nog zei: ik zit in mijn George Michael-periode. En toen ik erachter kwam dat George Michael met zijn allerlaatste toer bezig is, raakte ik in paniek. Net als mijn liefje overigens.

We gingen bellen, internetten en sms’en. En toen de rook van het geregel was opgetrokken had mijn vriendinnetje vier kaarten voor The Final One in Kopenhagen aan de strijkstok hangen. Voor aanstaande zaterdag.

Ik. Ga. Naar. Het. Allerlaatste. Concert. Van. George Michael. En daarna hou ik er voorgoed over op.
.

Het is geenszins mijn bedoeling om mijn lezers te vervelen met mijn amoureuze avonturen. Maar als het gaat om die van mijn bovenbuurvrouw, dan zit je hier goed. Het moet me van het hart: mijn bovenbuurvrouw is óf nymfomaan of een soort prostituee. Dat laatste bedoel ik niet gemeen maar ik doel hier meer op de frequentie. Weet je.

Ik heb haar twee keer ontmoet. De eerste keer stak ze samen met haar enorme bos krullen haar hoofd uit het raam. Om met een chagrijnig gezicht de benedendeur open te doen voor iemand die zijn sleutel was vergeten. De tweede keer trof ik haar in de hal. We passeerden elkaar en als ik het me goed kan herinneren raakte ik met mijn schouder haar bovenarm en zei ze “Hoi” en zei ik “Hoi” terug.

Terug naar het amoureuze aspect.

Als zij de liefde bedrijft dan hoor ik dat. En geloof me, een gedempt piepgeluid klinkt ’s nachts knalhard. Een schuivend bed kan een slaap bruut doorklieven.
De afgelopen week heeft ze zeker elke nacht seks gehad, steevast rond een uur of 1.
’s Nachts.
Vorige week vrijdag, toen ik mijn slaap hard nodig had, deden ze het om half twee. Dat ging ongeveer een uurtje door. Met tussenpozen. Incluis gezucht en gekreun. En, ik zweer het je, om half zes ’s ochtends weer.

Dat is toch niet normaal? Half zes ’s ochtends.
.

En toen had ik zomaar zin in Max Havelaar. Nee, niet in de koffie of de bananen, maar in de film natuurlijk. Dus ik haalde hem op bij de videotheek, samen met een slechte film en een film die ik al had gezien. De eerste twee films kon ik derhalve vrij snel afvinken. Maar deze, Max Havelaar dus, gaat zo snel nog niet. En dat is maar goed ook, want ik smul ervan. Het oude Indonesië, de Handelsmaatschappij en ja, zelfs nog een vleugje Compagnie.

Ik bedoel, dat is toch genieten?

Momenteel staat de film stil op 2 uur, 14 minuten en 45 seconden en van mij mag ie nog wel tien uur duren. Ik heb er heel lang over gedaan om wat drinken in te schenken en tik nu even een blogje. Ik ben duidelijk tijd aan het rekken.

Ik zou willen dat ik voor één dag terug zou kunnen in de tijd. En dat zou ik 1780 kiezen, Batavia-stad. Maar dat nie kan nie.

Dus. Vandaag ga ik naar het Tropenmuseum. Want da kan wel.
.

“Het is gewoon griezelig hoe u op mein moedeh leik. Die had presies zo’n stoel. “

Ik kon vannacht niet slapen omdat die zin maar door mijn hoofd spookte.

Ik ga zo naar New York, gewoon, met de auto. Met mijn vriendinnetje en goede vrienden. Want áls je dan die kant op gaat, kun je dat maar beter met leuke mensen doen.

Ik bracht vandaag mijn broek naar de stomerij. Even persen en alles.
De man achter de toonbank pakte mijn broek aan en vroeg me mijn naam.
“Rob Waumans”, zei ik.
Hij schreef het foutloos op. Het beloofde een mooie dag te worden.
“Vrijdagmiddag klaar”, zei hij, terwijl hij een bonnetje overhandigde.
“Vrijdagmiddag?”
“Vrijdagmiddag”
“Maar ik heb hem morgenmiddag nodig”
“Tja, ze rijden minder onder het IJ, dus het blijft afwachten”

Ze rijden minder onder het IJ
Ze rijden minder onder het IJ
Ze rijden minder onder het IJ
Ze rijden minder onder het IJ
Ze rijden minder onder het IJ

Ik snapte er geen hol van.
“Minder onder het IJ”, zei ik. Mijn toontje hield het midden tussen een vraag en een zelfverzekerde bevestiging.
“Tja, dus het kan morgenochtend zijn. Of vrijdagmiddag. ’t Is maar net hoe het loopt”
“Inderdaad”, zei ik nog.
.

Wil iemand Mart Smeets even wegprogrammeren? Want zo leuk vind ik hem niet. Hij heeft elke avond een stel sporters aan tafel zitten, allemaal met een goed verhaal. Prima teksten. Uitstekend televisie. Maar telkens als die mensen beginnen te doen waar iedereen voor zit te kijken, komt Mart om de hoek zeilen. Hij kapt interessante zinnen af met onzinnige vragen. Schreeuwt zijn mening dwars door heroïsche medailleverhalen. Ontneemt ons het publieke recht op mooie televisie. Werkelijk, hij vervuilt de ether kabel met zijn ego.

De one-manshow die Olympische Spelen heet. Mart Smeets ziet de Spelen als een podium om zelf te presteren. Zijn eigen podium.

“Mine, mine, mine”, hoor ik hem elke avond schreeuwen.

Ook draagt hij lelijke jasjes. Met domme zakdoekjes in de borstzakken.

Yuri van Gelder – Lord of the Rings – zat aan tafel en wilde, zonder dat Mart hem daar zijn goddelijke toestemming voor had gegeven, iets zeggen over de finale bij de Ringen. Dat ie ’s middags op de tribune zat te kijken, en vreselijk emotioneel werd.
“Ik brak even”, zei Yuri.
En het enige dat Mart Smeets kon bedenken was:
“Zal ik anders eerst even aankondigen dat Yuri van Gelder erbij is komen zitten?”

Ja, Mart, Lord of all Fuckups, doe jij dat even. Dat zap ik naar de Belgen.
.

We hebben de tocht overleefd. Eerst was er een halve orkaan, toen voeren we snel naar de kant en overleefde we het allemaal. De tent opzetten was een spektakel. De AvondenHet duurde ongeveer een één uur en drieentwintig minuten. Dus dat viel wel mee.
Na de storm kwam zonneschijn. Zoveel zelfs, dat ik bruin ben geworden.