Probeer je een kolenschuit voor te stellen, die vlak langs de oever vaart. Ongeveer vandaag. Vlak langs de oever, want de weerberichten zijn slecht en er moet geschuild worden als de onweersbuien daarom vragen. Schuilen, want het is een open boot.

Hij gaat niet heel erg hard, we vertrekken vanuit Alkmaar en het doel is Amsterdam. Aan boord hebben we niet veel meer dan een slaapzak, een i-pod, flessen wijn, een tent, paraplu’s en ons volle verstand. Het belooft een waar avontuur te worden dat ons nog lang zal heugen. Of leg ik nu teveel druk op onze trip? Zou kunnen, maar voorpret is minstens zo belangrijk als de tocht zelf.

Zo kijk ik al dagen op de site van KNMI bij de berichten voor de scheepvaart. Ik voel me een schipper namelijk. Met zeebenen. Type ruwe bolster, blanke pit.

Ik hoop jullie op de hoogte te houden van onze tocht. Maar dat moet allemaal maar net even kunnen. Wi-fi hebben ze niet overal op het water, zie je.

Ahoy.
.

Na een ware strijd is mijn pakketje, die ze me vrijdag beloofd hadden, vandaag binnengekomen. Het was een nieuwe telefoon. Niet zo’n eentje met van alles erop en eraan. Geen mp3 speler, geen extra geheugen, geen 5 megapixel camera, geen internet. Gewoon bellen en als extra feature kan ik op deze wel 1000 contacten kwijt. 1000!

Zoveel heb ik er niet en zoveel zal ik er nooit krijgen, maar het kan dus wel.

Soms ga ik bewust achteruit als het gaat om technologie. Het geeft rust als een telefoon niets meer kan dan alleen bellen en sms’en. Ik geniet van de eenvoud. Van de puurheid van zijn functie.

Ik kan het hier gerust zeggen: ik ben verliefd op mijn nieuwe, kleine, simpele telefoontje. Hij is vederlicht. Ik voel hem amper als ie in mijn broekzak zit. Maar hij is er wel degelijk, die kleine gekke uitklappende donderstraal van een Nokia 2760.

Mocht je mijn nummer hebben, bel of sms me dan gerust. Dan heb ik tenminste een reden om hem op te pakken. Verder kan ie namelijk helemaal niks.
.

Ik rekende gisteren twee boeken af bij een grote boekhandel op het Koningsplein. Met dramatisch vertoon trok ik de pinpas uit mijn linkerbroekzak.
“€ 21,50”, zei het meisje vriendelijk.
“Geen probleem”, zie ik terug, ook vriendelijk.
Ik tikte achtereenvolgens 8, 3, 2 en de 5 in. En toen op Ja, tenminste dat leek me, want de Ja was van het knopje weggesleten. Maar Groen betekent bij betalen Ja.

Ik hoorde een onheilspellende pieptoon.
Niet betaald. Geen saldo, stond er in het schermpje.
Wel een probleem dus.
“Da’s duidelijke taal”, zei ik tegen het meisje.
“Ja, inderdaad”

“Mijn creditcard-uitgaven zijn zeker afgeschreven”, mijmerde ik hardop.
“Dat zal je altijd zien”
“Of een automatische incasso”
“Ja, van de NUON bijvoorbeeld”, zei ze. Ze mijmerde lekker mee.

“Ik kan er niets aan doen”
“Dat is een ding dat zeker is”, concludeerde ik.

Ik frommelde een paar biljetten en munten uit mijn rechterbroekzak.
De € 21,50 kreeg ik bij elkaar.

Het waren de creditcard-uitgaven. Een damocles-achtig, naijlend effect van een vakantie, die alweer maanden ver lijkt.
.

Ik zit momenteel in mijn George Michael-fase. Dat heeft voor- en nadelen. Een groot voordeel is bijvoorbeeld dat ik mezelf de gehele dag blootstel aan bloedmooie balads en dansbare uptempo’s. Man man, ik swing en zing me hier wat áf.

Soms raak ik bedroefd. Als ik nummers als Jesus to a Child hoor, komen de woorden binnen als mokerslagen.
Maar dan hoor ik Club Tropicana en veer ik weer op. Fun and sunshine, there’s enough for everyone, zingt ie dan. Dacht het niet, het is hier pokkenweer.
Als ik Cowboys and Angels hoor, vraag ik me hoofdschuddend af hoe het mogelijk is om zo’n mooi nummer te maken.

Ik maakte me zorgen om Andrew Ridgeley. Maar dat is niet nodig.

Ik You-Tube me suf naar opmerkelijke interviews en optredens. Zoals die bij Oprah.

Het is niet zo dat ik een Gucci-bril heb opgezet en een strak, nauwsluitend pak heb aangetrokken. Maar ik heb net wel Father Figure op mijn gitaar gespeeld.
.

Ik nam net een paar M&M’s en toen slikte ik er per ongeluk één door zonder te kauwen. Nou, geloof me, dat is geen pretje. Ik was er zeer zeker niet blij mee.

Maar ik – altijd rationeel als de situatie daar om vraagt, begon alras te relativeren. Rob joh, dacht ik, er zijn wel ergere dingen om in één keer door te slikken. Toen kwam er bij mij een hele lijst etenswaren omhoog borrelen.

Zo is een banaan niet prettig om kauwloos door te slikken.
En wat dacht je van een broodje shoarma?
Ook een pizza kauw je liever eerst goed fijn.
En een hap ijs moet eerst knap smelten.

Welnu, ik denk dat de les van vandaag helder is:
Als je van jezelf Houdt,
Zorg dan dat je goed Kauwt.
.

Ik wist niet dat er zo veel landen bestonden. Er zijn landen voorbijgekomen waar ik terstond zou willen wonen. Zoals het een eiland waar ze Maarschalks spreken. Een spoedcursus Maarschalks lijkt me wel wat. Er deden in ieder geval vier sporters van Marshall Islands mee. En ik weet niet welke sport ze beoefenen, maar ik ben voor hen. Als het maar geen voetbal is, want dan ben ik toch niet voor hunnie.

Ik heb begrepen dat ze in China de regen hebben weggetoverd. Zodat ze het bij de opening droog hielden. Ik wil zo’n ding. Want woensdag vertrek ik met kornuiten voor een avontuurlijke boottrip. Door Noord-holland. Met een 5 PK buitenboordmotor. En de voorspellingen zijn droevig. Alleen dáárom wil ik al naar de Marshall Islands. Potdomme.
.

Vanmiddag. Ik besloot een stukje te gaan fietsen. Na een tijdje vond ik het voorlopig even genoeg geweest. Dat was zo rond de Van Baerlestraat. Weldra verscheen een fijn ogend establishment aan de horizon. Ik weet nog goed dat ik dacht: “Zo, komt dát even lekker uit”

Ik nestelde mezelf op een hoekje van het terras. Het was erg rustig, ik had net zo goed in het midden of achteraan naast de deur kunnen gaan zitten.

Bij de aardige dame bestelde ik een koffie verkeerd. Hij zag er lekker uit, dat bakkie. Vlak voordat ik een flinke slok wilde nemen, besefte ik dat ik geen rooie cent op zak had. En ook geen pinpas. Dat kwam beroerd uit. Al mijn betaalmiddelen zaten nog in de broekzak van mijn korte broek. Die thuis vredig over mijn stoel hing

Ik liep naar de aardige dame.
“Ik heb een probleem”
Ze keek me meelevend aan.
“Ik heb geen geld bij me”
“Noem je dat een probleem”, zei ze, plat Amsterdams.
Nu ik erover nadacht vond ik het inderdaad niet echt een probleem. Maar vervelend was het wel.
“Je komt toch nog wel een keertje langs, lieverd”
Ik knikte.
“Nou dan”
Ik knikte weer.

En slurpte mijn eerste slokje alsnog naar binnen.

We wilden eerst met de boot, lekker achter die hele bonte stoet aan. De wijn en het bier zouden we samen met de blokjes kaas en plakken worst onder de middelste loungebank leggen. Alwaar een indrukwekkende koeling dingen koel hield. Zoals dat hoort.

Maar we hebben geen boot. Dus liepen we via de Lindengracht rechts de Brouwersgracht op, stukkie doorlopen naar de Egelantiersgracht en verrek, daar stonden Daan en Erik. Het was een bizarre vertoning die aan ons voorbijtrok. We dronken bier uit blikjes. Waarvan er een paar heel erg warm waren.

Toen kwamen er nog meer mensen bij.

Op een gegeven moment waren de boten met homo’s weg. Maar wij bleven.

We ontmoetten allerlei mensen waarmee we enorm klikten. Op een gegeven moment keek ik naar ons groepje en telde ik zeker vijf nieuwe vrienden. Sommige van mijn oude vrienden hadden een vriendinnetje opgedoken en grepen elke gelegenheid aan om te zoenen. Onze twee nieuwe niet-hetero vrienden vonden dat geweldig. Dat dát nog kon tijdens Gay Pride.

Er stopte een motor voor ons terras. Ik vroeg of hij pizza’s kwam brengen. Hij antwoordde van niet.

Toen werden we door de twee niet-hetero vrienden uitgenodigd voor hun bruiloft op 4 oktober. Volgens mij heb ik dan nog niets.
.