Ik treed hier met voeten het gebod, of eigenlijk met toetsen de nettiquette (lekker woord hè, nettiquette, heb ik opgezocht op internet), maar het moet me van het hart: Ik heb een probleem met een groot bedrijf. Eigenlijk heb ik dikke vette oorlog met een teringorganisatie. (Ik schrijf het maar even op zoals het voelt, schrijven is per slot van rekening therapeutisch, soms).Het grote bedrijf doet niet wat het kleine klantje graag wil. En ik wil niets geks of raars. Dat wat ik wil is eigenlijk heel schappelijk en zou normaal gesproken tot open armen, schouderkloppen en geurende kopjes koffie leiden.

Ik wil abonnee worden van T-mobile en maandelijks geld aan het grote bedrijf betalen. Daarvoor moet het bedrijf even een vinkje zetten in een programma, waardoor mijn oude mobiele nummer wordt overgezet naar mijn nieuwe abonnement. Zodat ik mijn shiny, kekke iPhone ook daadwerkelijk kan gebruiken. Dat is wat ik wil.

Intussen heb ik het grote bedrijf meerdere keren gebeld (zeg maar een keer of acht, verspreid over zes weken), maar telkens krijg ik iemand aan de lijn die na drie zinnen het draaiboek voor lastige klanten erbij haalt. Laatst was ik dát ook zat.
Ik zei iets in de trant van “ik ben het zat om met twee telefoons rond te lopen”.
Hij zei: “Ik begrijp dat u het zat bent om met twee telefoons rond te lopen”

Spiegelen is heel belangrijk bij conflicthantering.

“Het duurt nu al weken, ik wil weten waar ik aan toe ben”
“Ik kan me goed voorstellen dat u na weken onduidelijkheid wilt weten waar u aan toe bent”
“Telkens als ik iemand spreek krijg ik hetzelfde te horen”
“Ik zou ook teleurgesteld zijn als ik telkens hetzelfde krijg te horen”
Hé, dacht ik, ik kan hem dingen laten zeggen.
“Ik vind het heel kut! Echt heel erg klote van dat rukbedrijf!”
“Ehm, ik begrijp dat u het … ehm … heel erg vervelend vindt”
Spiegelen!, dacht ik, blijf nou spiegelen. Maar nee hoor, die lol werd me niet gegund.

Maandag had ik iemand aan de lijn die mij vertelde dat hij mijn gegevens niet kon vinden.
Ik voelde woede.
Ineens kon hij het wel weer vinden.
Hij pakte zijn draaiboek voor lastige klanten.
“Leg maar weg, dat boek”, zei ik, “we zijn op het punt gekomen dat ik jouw leidinggevende wil spreken”
“Ja, natuurlijk, dat ga ik voor u regelen”
Ik werd in de wachtstand gedrukt en bezig gehouden met Gerard Joling, Seal en Sting.
Als ik al niet over de zeik was, dan werd ik het wel.
Toen.
“Meneer, mijn leidinggevende gaat u vandaag terugbellen”

En echt, ik zweer het, op die prachtige middag – toen de zon de kou niet uit de stad kon verdrijven, maar toch bleef schijnen – had ik serieus het gevoel dat het einde in zicht was.

Vandaag (of eigenlijk nu) heb ik de ontembare behoefte om een blogje te plaatsen. Maar om nu te zeggen dat ik echt een lekker onderwerp heb, nou nee. Eigenlijk heb ik helemaal geen onderwerp. Er is genoeg gebeurd afgelopen weekend, daar ligt het niet aan. Maar niets van dat alles laat zich in mijn hoofd vertalen naar een pakkend stukje tekst. Maar waarom dan toch die behoefte? Da’s een goeie vraag Rob, maar ik heb er zo snel geen antwoord op. Ooit zei iemand tegen me “Niet elke behoefte hoeft bevredigd te worden”. Dat vond ik zo’n bijdehante opmerking van die wijsneus, dat ik serieus heb overwogen om hem terecht te wijzen. Heb ik niet gedaan. Desalniettemin sla ik zijn advies in de wind en bevredig ik mijn behoefte aan het schrijven van een blogje met dit nutteloze gebrabbel. Gaat helemaal nergens over. Dus als je denkt, wanneer komt die clou nou toch, geef het op, want die gaat echt niet komen. Ook al zie je nu dat er nog aardig wat tekst aankomt, het wordt er niet beter op. Geloof me. Het is vulling en niet meer dan dat. Vulling met dubbel L, net als in een kies of een bonbons. Pompiedom, stront aan de knikker, afgelegen boerderij, pigmentvlek, aardschors, lelijke eend, pisbuis, evaluatietraject, hoofdkwartier, laars, penhouder. Zomaar woorden. Ik zei het toch, het wordt niet er niet beter op.

Sorry voor dit alles.

Ik begrijp het best. Niet iedereen vindt Oasis leuk. Kijk maar bij 1 minuut 30. En aanschouw een paar seconden later een lekkere linkse van Liam. Ik zeg da’s rood.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=CX5JBsKih0c&hl=nl&fs=1]

Bollocks! En ik maar wachten en wachten. De afgelopen weken planden ze op hun gemakje optredens in heel de wereld. In Belgie, Frankrijk, Duitsland, Engeland, Spanje, Oostenrijk, Denemarken. We leken wel omsingeld door Oasis-optredens. Elke dag keek ik hier en hier, maar een Nederlands optreden, hoo maar.

Maar goed, wat zit ik nu te zaniken snotverdomme? Ze komen. Helemaal naar Amsterdam.
Als je het nieuwe album nog niet hebt geluisterd, dan moet je dat maar even snel gaan doen. En, nog beter, als je de nieuwe single Shock of The Lighting, nog niet hebt gehoord, dan ben ik jaloers op je. Want dan staat je nog een hoop moois te wachten. Mazzelaar!

ps. Er was een tijd dat ik een oasis-uiterlijk nastreefde. Met bijbehorende britse trash-kleding en adidasschoenen. Die laatste twee waren niet zo lastig.
Mijn kapsel daarentegen liet zich toen al lastig sturen. Als ik onder de douche vandaan kwam en ik schudde mijn haar plat langs mijn hoofd, dan leek ik nog wel op Liam. Maar na een uurtje, als mijn manen waren opgedroogd, godskolere, dan leek ik hem wel.

Binnenkort ga ik verhuizen naar een grotemensen-huis. Er zit een volwassen keuken in. Evenals een bad en twee (!) wastafels. Nu voelen mijn benen soms stram en stijf aan als ik mijn woning verlaat. Maar in de nieuwe woonkamer kan ik voluit wandelen, gewoon echt grote stappen. Er zit een trap in. En een kamer met ruimte voor een bureau. En nog een kamer met ruimte voor nog iets.

Mijn liefje gaat natuurlijk mee. En als het goed is, kunnen we allebei uitgestrekt op de bank liggen, zonder elkaar aan te raken. Als we dat zouden willen.

Ik zat in de bioscoop. Naast mij vormden twee stoelen een zeer gewenste buffer tussen mij en vier vrouwen. Achter me zat een jongen met een meisje. Ze spraken over topsport en wat je er allemaal voor moest laten.
“Maar ik heb een vet grote tas van Nike gekregen. Helemaal volgeladen met Nike-kleding”, zei hij hijgerig.
Het meisje slaakte een zacht gilletje van bewondering.

Het werd drukker en drukker en verdomd dat het niet waar was, toen we een minuut onderweg waren wurmde zich een stelletje door een woud van benen, regelrecht naar de twee vrije plaatsen.

Bye buffer.
Hello indringer in my personal space.

Het was een vervelende vrouw want ze kreeg het voor elkaar om haar emmer popcorn luid smakkend en zonder haar mond te sluiten helemaal leeg te vreten. Tussendoor slurpte ze aan haar flesje blauw spul en giechelde ze bij elke voor de hand liggende scène.
(Vroeger was iets dat vloeibaar én blauw was altijd smurfensnot).
Ik begon me vreselijk aan haar te storen. En ook aan haar vriend, die als ik me niet vergis deze twee stoelen had uitgekozen.
Ze zaten aan elkaar te frummelen en begonnen doodgemoedereerd mini-gesprekjes te voeren. Zacht fluisterend weliswaar, maar toch, fluisteren is ook irritant. Op een gegeven moment ging die smaksloerie zelfs mensen op het bioscoopscherm aanwijzen, met haar hele arm gestrekt en inclusief een priemende wijsvinger.
“Zij is Ada, wedden?”

Kolere, wat een rukstelletje.

En de film was oké. Als je van Nieuw-Zeeland, blote borsten en wijn houdt.
.

Ik sta al jaren rood en mijn gebrek aan geld draagt een chronisch karakter. Maar over een crisis heb ik niemand horen praten. Wél vroeg de bank mij elk jaar of ze mijn kredietlimiet mochten verhogen, voor mijn gemak, omdat ik zo’n fijne klant was, hoge uitzondering, voor vragen bel gerust, vriendelijk groeten.

Ik heb gisteren een brief geschreven naar heel veel banken. Vooral de slechte, arme banken (de Robben onder de financiële instellingen, zo noem ik ze).
Geachte banken, schreef ik. Ik heb niet veel maar omdat het met jullie zo slecht gaat heb ik een voorstel. Zie het als een opening tot onderhandeling. Jullie mogen van mij lenen. Het ligt er een beetje aan wie er allemaal willen lenen, maar als ik er vanuit ga dat jullie allemaal wel wat geld kunnen gebruiken, dan heb ik 300 euro per bank beschikbaar. De rente is 45%, maar zoals jullie dondersgoed weten, is dat de marktwaarde.
Ik wees ze tevens op andere interessante aanbiedingen en nutteloze verzekeringsproducten.
En onderaan de brief iets over hoge uitzondering, fijne klant, dat ze bij vragen konden bellen (€ 1,50 per minuut) en hele, hele vriendelijke groeten.
.

Wel lekker. Zo rond de klok van 20 uur 16 eens op SBS kijken hoe laat die wedstrijd tussen Oranje en Noorwegen begint. Maar ik blijk een ruim uurtje te laat in te tunen.
60ste minuut, 0-0.
Vroeger begonnen die wedstrijden zo rond koffietijd.

En OEI!
Kuyt jankt hem vanaf randje zestien zowat pardoes binnen.
En HUP!
Van Bommel kegelt hem er in!
Zo, pakt u hier allemaal even mee. Live dan hè.
.

Op de verpakking van het kipshoarmavlees stonden veel zaken vermeld. Zo werd ik op de hoogte gesteld van het gewicht (400 gram), de houdbaarheid (vergeten) en de prijs (ook vergeten). Naast deze relevante zaken stond er ook iets totaal irrelevants. Er stond: “Eindeloos combineren”, linksboven, schuin naast de prijs.
Wát nou eindeloos combineren? Een pitabroodje en knoflooksaus en daar houdt het gewoon mee op. Zo zit de wereld in elkaar.
- In bier zit alcohol.
- Een baby ruikt lekker.
- Uitslapen is fijn.
Zo zit het en niet anders.

Naast het shoarmavlees serveerde ik mezelf worteltjes en aardappelen. Voor balans en mijn geweten. Niet voor het eindeloos combineren.
Het was lekker. Ik prikte een korte wortel aan mijn vork en bracht hem naar mijn mond. Vlak voor mijn hoofd viel ie eraf. Ik hoorde hem stuiteren, en stuiteren, en rollen, en ergens tegenaan tikken.
Ik zocht zoals ik de laatste weken niet eerder gezocht had, maar kon hem nergens meer vinden. Die korte wortel.
En tot dit moment weet ik niet waar die ligt.

Ik hou het voor jullie bij.
In de rechterkolom.
.

Iemand heeft afgelopen weekend een feestje gevierd op de Singel. Tenminste, in ieder geval in de buurt van de Singel.
Er is wijn gedronken. Althans, er zijn in ieder geval lege flessen ontstaan.
En de flessen zijn nu het huis uit.

Voor de duidelijkheid, met dit feestje had ik niets te maken.

Trouwens ook niet met dit.
Of dat.

Ik had afgelopen weekend wel een ander samenzijn. Niet op zaterdag of zondag maar twee dagen eerder, op vrijdag. In Heeren van Amstel speelde een bandje. En ook nog eens een keertje hartstikke goed. Het tempo tijdens het bier drinken lag op een niveau dat je mag verwachten van een jonge kerel van éénendertig jaar die zijn weekend viert zoals een man. Geen probleem voor een gezonde, sportieve, volwassen vent als ikke. Maar precies dat allerlaatste biertje, die van Pascal, die was niet goed meer.
.