Hè, schreef ik nou alweer over Ajax?
En over vroeger?
Hmm..

Vreemd.
.

Nou, nou, da’s erg. Moeten ze die vier supporters ook nog afbellen. Want laten we wel wezen, dat gelul over ‘Het Legioen’ moet maar eens over zijn.
Het is nooit uitverkocht. Zelfs een bekerwedstrijd (toch een belangrijke pot, het is notabene de enige manier om in de buurt van Europees voetbal te komen) zit een mannetje of achtduizend. Alleen als Ajaks komt zit het vol. En da’s logisch, want dan valt er nog eens leuk voetbal te zien, daar in Rotterdam Zuid.

Alhoewel.
Vroeger dan.
.

Vanmiddag twijfelde ik bij de broodjeszaak op de Reestraat tussen een broodje Jari en een Ajax ’95. Mijn heimwee naar internationaal succes won het van de sympathie voor de Finse held. Dus koos ik voor een Ajax ’95. Het betrof hier een bruin pistoletje. De broodjesman propte hier vervolgens zeer veel ingredienten tussen. Ik neem ze graag even puntsgewijs met u door:
- brie;
- kip;
- sla;
- ui;
- komkommer;
- tomaat;
- kerriesaus.

Kijk, dat zijn nog eens sandwiches. Smullen, smullen, smullen. En toen was het broodje op.

Het was een echte Ajax ’95. Het smaakte naar meer, maar je weet dat je het voorlopig even zonder moet stellen.
.

Dat is niet zo fraai. Zelf zat ik ook in zo’n vliegtuigje, iets ten westen van de Mount Everest. Toen we opstegen voelde ik me niet safe en de anderen ook niet. Een Oostenrijks meisje huilde zachtjes van angst, namens ons allemaal. Haar vriend maakte foto’s door het kleine ronde raampje. Een week later kwam ik het stel weer tegen, met dat geinige Duits-engels accentje (Wir sind underground!). We rookten vieze nepalese sigaretjes en dronken Everest-bier. Zo gaat dat dan, als je vliegtuigje gewoon niet neerstort.
.

Op nummer 1 van de KinkFM top 1300 staat Pearl Jam met Black. En even voor jullie informatie: dat is terecht.
.

Precies een jaar (en drie weken) na mijn vertrek naar Nepal, zendt Net 5 aanstaande woensdag 8 oktober een toffe uitzending uit van Return to Sender. Hier bezoekt professioneel lekker wijf Katja Schuurman het project waaraan ik vorig jaar heb gewerkt. Middenin Sauraha, Chitwan. Alsof dat nog niet genoeg is, slaapt ze ook nog eens in hetzelfde Guesthouse waar ik diverse klussen voor heb gedaan en toffe vrienden heb gemaakt. En nachtenlang bij het kampvuur heb gezeten. En rum-colaatjes dronk. En olifanten zag langslopen. Dus als je een keer mijn habitat van vorig jaar wil zien, check dan woensdag op Net 5 Return to Sender, zo rond de klok van 22:35 uur.

En als dit je allemaal geen ruk interesseert, kijk dan gewoon lekker naar Katja. Want die mag er ook best wezen. Al zegt Rob het zelf.
.

Nou, dus.

Hier heb ik afgelopen zomer dus rondgedwaald. Zowel te voet als te lelijke huurauto. Goed gezegd had ik dus de verdwenen Steve Fossett kunnen vinden en wereldberoemd kunnen worden.

Maar da’s niet het geval. Wij hielden ons bezig met oehs en aahs, zo mooi is het daar. Veel foto’s gemaakt. Dus als de FBI, CIA, State Troopers, Highway Patrol of de NASA dit onderzoek grondig willen doen – en dat zouden ze zeker moeten – stel ik onder bepaalde voorwaarden dit beeldmateriaal beschikbaar. Met name die foto waar ik in mijn geruite korte broek en Barca-shirt poseer, raad ik sterk aan. En als we dan toch gezellig vakantiefoto’s doornemen, skip ik net zo makkelijk even door naar Santa Cruz en de SF Giants.

Maar ja.
.

Jeuzesssss! Hou je hoofd eens!

Ik zeik er toch ook niet over dat hij het niet over mijn boek heeft?

Als ie ooit af zou zijn.

Kanonnen! Wat gaat de week tegenwoordig snel. Helemaal als je in loondienst bent. Als je werkt. Als je dient op te draven tussen maandag en vrijdag. De maandag is nog niet begonnen of de dinsdag is al bijna op z’n end. De woensdag heeft de middag nog niet bereikt of de donderdag is alweer om.

De weekenden gaan ook snel trouwens. De vrijdag is nog niet begonnen of de zaterdag is zowat voorbij. De zondag is……ach….laat maar.

Het is duidelijk: mijn leven is überdruk geworden.
“Druk, druk, druk”, zeg ik geregeld. Ik zucht dan en zeg er “Poeh hee” achteraan.

Laatst bracht ik mijn was naar de wasserette “Het Ruime Sop”. Het was vroeg, de dauwdruppels hingen aan de roodgeschilderde deurpost. Mijn wasseretteman zat te ontbijten, samen met zijn zoon. Mijn wasseretteman komt uit Pakistan. Zijn zoon ook. Zijn schoondochter ook.

Die schoondochter is prachtig. Ze draagt felgekleurde, Hindoestaanse jurken van silk met perfect bijpassende sjaal. Als ze beweegt, maken haar sieraden een transcendent tingelend geluid. Ze draait het liefst nerveuze, jengelende Hindi-muziek die je in Nepal hoort in de bus, in winkels en op straat. Ze lacht altijd.

Oké.

Hijgend en zwetend sleurde ik mijn vreselijk grote wastas naar binnen. De wasserette-man keek me vredig aan. Ik plofte de tas neer. Hij ontvouwde zijn hand en wees ermee naar zijn ontbijtbordje.

“Ga zitten en neem een hap”
Die Aziatische gastvrijheid.
“Nee, nee, dank je, ik heb net gegeten en moet naar mijn werk”
“Neem een hapje van die”.
Hij wees naar een chocoladebroodje.
Ik schudde.
Hij knikte.
“Een klein hapje”
Zijn zoon nam mijn tas aan en gaf me een nummertje terug.

Ik zwaaide en zei: “doei”.
Hij zwaaide terug en nam een hap van het chocoladebroodje.
.