Samen met twee vrienden en een Renault Megane Station heb ik gistermiddag mijn spullen verhuisd. Naar ons grote-mensen-huis met twee toiletten en een vaatwasser.

Nu staan overal dozen. Bijna elke doos die ik opentrek zit vol met onsamenhangende attributen die niets met elkaar te maken hebben. Zo’n doos is lastig opruimen, omdat ik nog geen idee heb waar ik bijvoorbeeld mijn Trekking-permit uit Nepal wil bewaren. Of mijn oude nepgouden zegelring met knalrode nep-edelsteen. Of een vijfentwintig jaar oud Kameleon-boekje (De Kameleon in de Branding). Dat betekent dat ik alle dozen waarvan ik denk dat ik er op dit moment niets mee kan, even opzij schuif. Achter de eettafel, voor het raam. Daardoor schoot het wel aardig op met mijn stapel uit te pakken dozen.

Zo nu en dan trof ik een doos met alleen maar cd’s of boeken en dat was boffen geblazen. Dan gierde ik ze met een noodgang in de kast of de cd-la en vouwde ik met veel triomfantelijk gebaar de lege verhuisdoos op. Soms zei ik “Zo, da’s weer een doos”, erachteraan. Waarop mijn liefje dan heel schattig zei dat ik wel lekker opschoot. Intussen is de stapel dozen met onsamenhangende attributen behoorlijk gegroeid.

Dus.

Dat hijgerig volgzame gedrag van Nederland, het sleepte ons al eerder twee oorlogen in. En nu de derde.

Heerlijk moet dat zijn geweest, voor minister Ab Klink. Na jaren vakantie in eigen land, trok hij eindelijk weer eens buiten onze landsgrenzen. Tussen de bezoekjes aan kerken en andere heilige plaatsen, was er soms tijd voor een kop koffie. In rookvrije restaurants. Lekker op het terras.
Dan. Hij verslikt zich in zijn koffie, geeft zijn vrouw een handkus (CDA) en wrijft in zijn handen. Eindelijk. Hij weet nu hoe hij zich binnen zijn partij onsterfelijk kan maken. Verdikkeme. Ze hadden veel eerder naar Spanje moeten gaan. Thuisgekomen houdt hij het plannetje maandenlang voor zich. ’s Nachts, na het internetten (CDA), werkt hij het plan beetje bij beetje uit. Hij moet met alles rekening houden. Dit móet perfect zijn.

En dat werd het dus niet. In zijn dadendrift (CDA) zag Ab hier en daar wat elementaire zaken over het hoofd. Natuurlijk, een rookverbod kan, mits slim geïntegreerd en niet blind gekopieerd. Een dergelijk verbod moet je aanpassen aan de regionale karakteristieke eigenschappen. Zo werkt dat namelijk.

In de Zuid-Europese landen is de temperatuur namelijk stukken hoger. Buiten roken is dus niet zo’n issue. Daarnaast zijn de bars en restaurants groter dan onze kleine bruincafé’s en hebben ze genoeg ruimte voor rookkamers. Op de deur van een café in Barcelona prijkte een Niet Roken-sticker. Er was geen rookruimte en er zaten bijna geen gasten aan de bar. De eigenaar zag mijn pakje sigaretten en zette pardoes een asbak voor mijn neus. Situationeel inzicht, noemen ze dat.

In koudere landen is buiten roken minder comfortabel. Maar daar heb ik geen uitsmijter gezien, die met vertederend machogedrag klanten verbiedt om mét een glas bier buiten een peuk te roken. Of die na één uur ’s nachts zegt dat je niet meer naar binnen mag. In herfstachtig New York zag ik wel een uitsmijter. Maar hij hield vriendelijk de deur open en begeleidde mij naar een keurig afgezette smoking-area. Met mijn flesje bier. En terasverwarmer.
Flexibel, noemen ze dat.

Nederland doet niet aan situationeel inzicht en flexibel gedrag. Geen VOC mentaliteit maar een stugge regels-zijn-regels-instelling.

Drankjes niet betalen!
Boetes!
Kroegen dicht!

Een gemeenteraadslid van Amsterdam wil rokende kroegbezoekers beboeten als zij staand op het terras een biertje drinken. Want staande mensen op een terras geeft overlast. In de zomer hoorde ik een 1e kamerlid zeggen dat als kroegen massaal terrasverwarmers gaan aanbrengen (om het de roker enigszins comfortabel te maken), de regering moet overwegen om hier flinke belasting op te heffen. Terassverwarmers, pfff, hoe dúrven ze!

Ik zeg, een zielig landje.

Hmmm. Wat deed ik nou eigenlijk moeilijk? Ik had deze klier net zo doortastend moeten aanpakken.

Uw bloggerboy heeft zaterdag een verkleedfeest met als verfrissend thema: Amerika.
Mijn Amerikaanse gardarobe beperkt zich tot een San Francisco Giants-tricot. Das ist doch viel zu superficial!
Dus ik schakel uw hulp in: Hoe ga ik mij in hemelsnaam stijlvol én amerikaans kleden? Ik heb nagedacht over Obama-, Osama-, Milkshakebeker-, brandweerman- en Central Park-uitdossingen. Vooral die laatste leek me wel komisch; ik zag een groen kleed met boompjes, mensjes en bankjes voor me. Maar dat gaat het allemaal dus niet worden. Das rockt nicht!

Iemand haalbare suggesties?

Ik zeg, Yes, you can!

Ik ben zeer nostalgisch aangelegd. In mijn hoofd worden dingen mooier als ik achterom kijk.
Nietzeggende en eenzame boswandelingen worden rustgevende, meditatieve speurtochten naar mezelf.
Middelmatige vakanties worden onvergetelijke wereldreizen.
Vervelende ex’en worden misgelopen liefdes voor het leven.

Zo gaat dat soms in mijn hoofd.

Het is vandaag 12 november. Als we de geschiedenisboeken opentrekken zien we bijzondere zaken. In 1943 wordt op deze dag de Landwacht (NSB) opgericht. Twintig jaar eerder wordt Adolf Hitler opgepakt vanwege zijn poging de macht te grijpen. George Forest’s musical Grand Hotel gaat in 1989 in premiere in de New Yorkse theaters en acht jaar daarvoor wordt Pilin Leon Miss World.
Ik bedoel maar, een bijzondere dag dus.

Als het allemaal een beetje meezit. En de lieve medewerkers van T-mobile een beetje meewerken, dan zou het zomaar kunnen gebeuren dat, vandaag, 12 november, mijn mobiele nummer wordt overgezet naar mijn nieuwe abonnement.

Ik zeg, historisch moment.

De bassist van één van mijn favoriete bands – Deftones – heeft zichzelf in California in de kreukels gecrashed. Da’s nie leuk nie. De bassbruut wordt momenteel in coma gehouden en is buiten levensgevaar. Benieuwd naar zijn herstel? Check it out. En constateer dat zelfs God’s hulp is ingeroepen.

Ik zeg, Head up!

Zaterdagmiddag kwam op Station Buikslotermeer een mannetje de bus binnengewandeld. Hij wist van gekkigheid niet meer hoe stoer ie moest lopen. Het zag er koddig uit, net als zijn pet, die heel hoog op zijn rastaharen stond geparkeerd. Er klonk harde hiphopmuziek uit zijn jaszak. Hij plofte op het bankje schuin achter me en nam een zeer ongeinteresseerde houding aan. Ik keek hem aan. Hij keek mij aan en trok zijn meest rezpectloze look uit de kast.

“Kan die muziek even uit?”, vroeg ik.
“Nee”, zei hij.
“Waarom niet?”
“Omdat ie al zacht staat”
“Waarom heb ik er dan last van?”
Hij haalde z’n schouders op.
“Waarom gebruik je eigenlijk geen oordopjes?”
“Als ik ze had, had ik ze wel gebruikt”
“Als je ze niet hebt, kun je geen muziek afspelen, zo simpel is het leven”

“Je hebt blijkbaar niet geleerd om rekening te houden met andere mensen, hè? Nou, dan leer ik het je nu”, vervolgde ik.
“Jij leert me helemaal niets”
“Nee, daar ben je te onhandig voor”
“Kijk uit, ik ben raar en onvoorspelbaar”

Oh god, hij begon tegen me te rappen.

Het leven als een rapvideo. Waarbij je onder begeleiding van harde beats uit je vette phone, waggelend als een kreupele olifant door een bus loopt. Graatmagere vrouwen met cup DD dringen zich aan je op, ondanks je overduidelijke afzichtelijkheid. Je zipt aan je champagne (dat is toch een soort duur bier?) en je vraag je af “Wie is nou toch die Obama waar iedereen het over heeft?”

Ik zeg, rotjoch.

Een vriendin van mij komt steevast met geweldige films op de proppen. Omdat ze naast een vriendin ook mijn buurvrouw is (nee, niet die), legt ze die dan voor mijn voordeur met een briefje erbij. Daar krabbelt ze dan op waarom ze denkt dat ik die film zo mooi ga vinden. En verdomd dat het niet waar is: ik vind ze altijd goed. En ook precies met die reden waarvan zij al wist dat het die reden was.

Laatst legde ze The Straight Story voor mijn deur. Hoe ze eraan komt, ik weet het niet, maar gottegot, wat is ie goed.
Ook leuk: Apocalypse Now! De lange versie. Met de geweldig meeslepende The End van The Doors. Een betere soundtrack voor zo’n film is niet denkbaar.

Tot zover de zeer beknopte en achterhaalde filmrecensies.
Ik zeg, huren die dvd’s.

Ik heb veel reacties gezien en gehoord. Reacties op de Verlosser, bedoel ik.
Gisteren zag ik een ietwat hysterisch wijf gillen, zoals sommige vrouwen dat kunnen.
Ze begeleide haar gegil met typisch amerikaans vrouwelijke hand- en hoofdbewegingen.
“This can only happen in America”, krijste ze.
De man achter de microfoon begreep de uitspraak niet zo goed.
“What?”, vroeg ie.
“This”, en ze wees om zich heen,”can only happen in America”
Ik denk niet dat ze het kiezen van president bedoelde. Of de hysterie van de aanhangers, dat hebben we vaker gezien.

Nee, ze bedoelde het feit dat een afro-amerikaanse man was verkozen tot president.
En dan denk ik, ja, prima ontwikkeling. Maar om nu te constateren dat dát alleen in Amerika kan. Ik bedoel wij hebben Aboutaleb. Tuurlijk, het is maar Rotterdam, maar je moet voorzichtig beginnen, denk altijd maar.

Dat vind ik nou typisch Amerikaans. Eerst zelf een vreselijk groot probleem als rassenscheiding creëren, dat uiteindelijk overwinnen en vervolgens zeggen dat dát “only can happen in America”. Poe hee, zo ken ik er ook nog wel een paar.

Trouwens. Tsjeck deze picca. Voor wie ben je nu?

Zondag liep ik met mijn lieve tjsik langs de grachten. Het was heel lekker weer om langs de grachten te lopen. Er hing een dromerige waas boven het water en de temperatuur was precies goed.

Na een uurtje of wat kwamen we in de buurt van de bioscoop op de Munt. We stiefelden naar binnen en stiefelden er bijna net zo hard weer uit. Het was er druk en alle films die op het punt van beginnen stonden, hadden we al gezien of leken ons knap slecht.

We liepen het hoekje om, richting Tuschinski. Voor het theater stond een grote groep mensen. Ze keken allemaal onze kant op en hielden camera’s in de lucht. We keken een beetje lullig om ons heen. We kwamen dichterbij en de mensen keken langs ons heen, zo bleek. En toen stopte er precies naast ons een limousine.

Er is niets leuks aan limousines. Je kunt nooit door de ramen naar binnen kijken en als je heel eerlijk bent is het eigenlijk maar een graflelijk model. Zo’n ultra-lange auto, echt geen gezicht.
Maar een stoppende limousine daarentegen, dat kan alleen maar spektakel betekenen. Ik werd alert. De deuren gingen open, ik wurmde mezelf tussen de fotografen, beveiligingsmannetjes keken superdommig (zoals alleen zíj dat kunnen), camera’s klikten en flitsten en toen stapten ze uit. Het waren de vier mannen van Live.

Kijk, en dan trek ik graag even mijn telefoon uit mijn zak om een plaatje te schieten.

Er werd gegild en toen de rockband onder begeleiding het theater betrad, vloog de zwerm fans er snikkend en snotterend achteraan.

“De première van de nieuwe DVD van Live”, hoorde ik een lijzige, bleke man zeggen. Gestoken in een zwart pak met een strikje. Mijn vriendinnetje begon te praten met iemand bij de deur. Er werden teksten tevoorschijn getoverd en er werd onderhandeld. En vijf minuten later zaten we samen met de bandleden (en twee gratis DVD’s) in een vreselijk luxe loge naar de première te kijken.

Dus zit ik nu, na George Michael en Oasis, in mijn Live-fase.