Er waren roodborstjes en vlaamse gaaien, maar eekhoorns heb ik niet gezien. En dan sta je er als Center Parcs-park niet lekker op. Maar verder was De Huttenheugte een prima park, waarbij ik graag wil opmerken dat door het ontbreken van het gebruikelijke autoverbod het een komen en gaan van leaseauto’s was. Voortdurend.

Dat burgerlijkheid niet persé oubollig hoeft te zijn, bewees de aanwezigheid van een Wii-spelcomputer. Ik heb getennist en gebowld en schans gesprongen. Met tennis verloor ik, evenals met het bowlen. Mijn PR met schansspringen was 120 meter.

We hebben ons allemaal zeer verbaasd over de praktische pannetjeshouders op het gourmetstel. Zodat je – heel handig – het pannetje kunt vullen met paprika, ui en champignonnen zonder er een zooitje van te maken. Toen ik gisteravond in mijn bed lag, merkte ik dat ik burgelijkheid en Nederlandse kneuterigheid erg prettig vind.

Tja.

Samenwonen brengt van alles met zich mee. Niet alleen houten pollepels, een DVD-recorder, roze plastic picknickwijnglazen en een rood kleedje voor de bank. Er is meer. Mijn plek in bed bijvoorbeeld.

Mijn vriendinnetje ligt rechts in het bed. Maar daar wil ik liggen. Het lijkt erop dat ik niet meer goed slaap sinds ik links lig. ’s Nachts word ik wakker omdat ik helemaal over de middengrens ben gerold en mijn babe mij terugduwt. Dus zelfs in mijn slaap neig ik naar de rechterkant van het bed, en dat wil wat zeggen. De onderhandelingen zijn inmiddels gestart. Ik wil een aantal keer per week ook rechts liggen. Of de ene week mijn vriendinnetje rechts en de andere week ik.
“Omdat ik er recht op heb”, heb ik gezegd.

Mijn vriendinnetje doet er wat lacherig over en geeft geen krimp. Maar ik ga dóór. Want ik ben bang dat als ik er nú niets aan doe, zij mij voor de rest van ons leven links laat liggen.

Ik ben zo online als een man van eenendertig maar kan zijn. Dus dat is goed nieuws. Dat ging niet zonder slag of stoot, uiteraard. Ik heb met mensen gesproken. Mensen van de UPC. Ze waren aardig. En het kostte 10 cent per minuut. Ik wil de kredietcrisis niet overal bij betrekken, maar 10 cent per minuut, voor een helpdesk. Hoe leg je dat uit? Het komt er namelijk kortgezegd toch op neer dat je geld verdient met het niet functioneren van jouw product.

Moeilijk verhaal.

al een tijd geen blog geschreven stop
geen internet in grote-mensenhuis stop
wel internet op mobiele telefoon stop
maar dat tikt zo verdomd lastig stop
zeker met blogs van vierhonderd woorden stop
hopelijk snel weer internet in grote-mensenhuis stop
als het echt zo supereenvoudig is, zoals door UPC beloofd stop
dus hopelijk snel weer lekkere nieuwe blogs stop

Samen met twee vrienden en een Renault Megane Station heb ik gistermiddag mijn spullen verhuisd. Naar ons grote-mensen-huis met twee toiletten en een vaatwasser.

Nu staan overal dozen. Bijna elke doos die ik opentrek zit vol met onsamenhangende attributen die niets met elkaar te maken hebben. Zo’n doos is lastig opruimen, omdat ik nog geen idee heb waar ik bijvoorbeeld mijn Trekking-permit uit Nepal wil bewaren. Of mijn oude nepgouden zegelring met knalrode nep-edelsteen. Of een vijfentwintig jaar oud Kameleon-boekje (De Kameleon in de Branding). Dat betekent dat ik alle dozen waarvan ik denk dat ik er op dit moment niets mee kan, even opzij schuif. Achter de eettafel, voor het raam. Daardoor schoot het wel aardig op met mijn stapel uit te pakken dozen.

Zo nu en dan trof ik een doos met alleen maar cd’s of boeken en dat was boffen geblazen. Dan gierde ik ze met een noodgang in de kast of de cd-la en vouwde ik met veel triomfantelijk gebaar de lege verhuisdoos op. Soms zei ik “Zo, da’s weer een doos”, erachteraan. Waarop mijn liefje dan heel schattig zei dat ik wel lekker opschoot. Intussen is de stapel dozen met onsamenhangende attributen behoorlijk gegroeid.

Dus.

Dat hijgerig volgzame gedrag van Nederland, het sleepte ons al eerder twee oorlogen in. En nu de derde.

Heerlijk moet dat zijn geweest, voor minister Ab Klink. Na jaren vakantie in eigen land, trok hij eindelijk weer eens buiten onze landsgrenzen. Tussen de bezoekjes aan kerken en andere heilige plaatsen, was er soms tijd voor een kop koffie. In rookvrije restaurants. Lekker op het terras.
Dan. Hij verslikt zich in zijn koffie, geeft zijn vrouw een handkus (CDA) en wrijft in zijn handen. Eindelijk. Hij weet nu hoe hij zich binnen zijn partij onsterfelijk kan maken. Verdikkeme. Ze hadden veel eerder naar Spanje moeten gaan. Thuisgekomen houdt hij het plannetje maandenlang voor zich. ’s Nachts, na het internetten (CDA), werkt hij het plan beetje bij beetje uit. Hij moet met alles rekening houden. Dit móet perfect zijn.

En dat werd het dus niet. In zijn dadendrift (CDA) zag Ab hier en daar wat elementaire zaken over het hoofd. Natuurlijk, een rookverbod kan, mits slim geïntegreerd en niet blind gekopieerd. Een dergelijk verbod moet je aanpassen aan de regionale karakteristieke eigenschappen. Zo werkt dat namelijk.

In de Zuid-Europese landen is de temperatuur namelijk stukken hoger. Buiten roken is dus niet zo’n issue. Daarnaast zijn de bars en restaurants groter dan onze kleine bruincafé’s en hebben ze genoeg ruimte voor rookkamers. Op de deur van een café in Barcelona prijkte een Niet Roken-sticker. Er was geen rookruimte en er zaten bijna geen gasten aan de bar. De eigenaar zag mijn pakje sigaretten en zette pardoes een asbak voor mijn neus. Situationeel inzicht, noemen ze dat.

In koudere landen is buiten roken minder comfortabel. Maar daar heb ik geen uitsmijter gezien, die met vertederend machogedrag klanten verbiedt om mét een glas bier buiten een peuk te roken. Of die na één uur ’s nachts zegt dat je niet meer naar binnen mag. In herfstachtig New York zag ik wel een uitsmijter. Maar hij hield vriendelijk de deur open en begeleidde mij naar een keurig afgezette smoking-area. Met mijn flesje bier. En terasverwarmer.
Flexibel, noemen ze dat.

Nederland doet niet aan situationeel inzicht en flexibel gedrag. Geen VOC mentaliteit maar een stugge regels-zijn-regels-instelling.

Drankjes niet betalen!
Boetes!
Kroegen dicht!

Een gemeenteraadslid van Amsterdam wil rokende kroegbezoekers beboeten als zij staand op het terras een biertje drinken. Want staande mensen op een terras geeft overlast. In de zomer hoorde ik een 1e kamerlid zeggen dat als kroegen massaal terrasverwarmers gaan aanbrengen (om het de roker enigszins comfortabel te maken), de regering moet overwegen om hier flinke belasting op te heffen. Terassverwarmers, pfff, hoe dúrven ze!

Ik zeg, een zielig landje.

Hmmm. Wat deed ik nou eigenlijk moeilijk? Ik had deze klier net zo doortastend moeten aanpakken.

Uw bloggerboy heeft zaterdag een verkleedfeest met als verfrissend thema: Amerika.
Mijn Amerikaanse gardarobe beperkt zich tot een San Francisco Giants-tricot. Das ist doch viel zu superficial!
Dus ik schakel uw hulp in: Hoe ga ik mij in hemelsnaam stijlvol én amerikaans kleden? Ik heb nagedacht over Obama-, Osama-, Milkshakebeker-, brandweerman- en Central Park-uitdossingen. Vooral die laatste leek me wel komisch; ik zag een groen kleed met boompjes, mensjes en bankjes voor me. Maar dat gaat het allemaal dus niet worden. Das rockt nicht!

Iemand haalbare suggesties?

Ik zeg, Yes, you can!

Ik ben zeer nostalgisch aangelegd. In mijn hoofd worden dingen mooier als ik achterom kijk.
Nietzeggende en eenzame boswandelingen worden rustgevende, meditatieve speurtochten naar mezelf.
Middelmatige vakanties worden onvergetelijke wereldreizen.
Vervelende ex’en worden misgelopen liefdes voor het leven.

Zo gaat dat soms in mijn hoofd.

Het is vandaag 12 november. Als we de geschiedenisboeken opentrekken zien we bijzondere zaken. In 1943 wordt op deze dag de Landwacht (NSB) opgericht. Twintig jaar eerder wordt Adolf Hitler opgepakt vanwege zijn poging de macht te grijpen. George Forest’s musical Grand Hotel gaat in 1989 in premiere in de New Yorkse theaters en acht jaar daarvoor wordt Pilin Leon Miss World.
Ik bedoel maar, een bijzondere dag dus.

Als het allemaal een beetje meezit. En de lieve medewerkers van T-mobile een beetje meewerken, dan zou het zomaar kunnen gebeuren dat, vandaag, 12 november, mijn mobiele nummer wordt overgezet naar mijn nieuwe abonnement.

Ik zeg, historisch moment.

De bassist van één van mijn favoriete bands – Deftones – heeft zichzelf in California in de kreukels gecrashed. Da’s nie leuk nie. De bassbruut wordt momenteel in coma gehouden en is buiten levensgevaar. Benieuwd naar zijn herstel? Check it out. En constateer dat zelfs God’s hulp is ingeroepen.

Ik zeg, Head up!