Lachon!

‘t Is een beetje té Zen op deze site. Drukkie drukkie met bouwen nieuwe site. Maar als ie klaar is (paar dagen, max) dan wordt het weer rammen met die blogs.

Update: site klaar. Lekker beta, dus hier in daar misschien noch voutjes.
Maar intussen: Ik Twitter, weet je nog. Mini-blogs, all day long!

“Zo”, zei ik, “dan zal ik nu met je afrekenen”.
Ik schrok van mijn uitspraak.
“En dat klonk onvriendelijker dan ik bedoelde”, zei ik er snel achteraan. Ik frommelde twee briefjes van vijf euro uit mijn broekzak. De knoflooksaus was niet goed, maar over de shoarma geen onvertogen woord.
Hij keek me aan alsof ik zojuist een gruwelijk slechte grap had gemaakt.
“Oef”, zei ik, “dat was wel een erg slechte grap”.

Hij gaf één laf bevestigend knikje, terwijl ik hem de tien euro overhandigde. De twee briefjes verdwenen met een tik onder de klem van de briefjeshouder. Hij rommelde in het kleingeldvakje van zijn kassa.
Ik voelde me enigzins ongemakkelijk. Twee slechte grappen in één minuut, da’s nie goe nie en da’s nie leuk nie.
“Druk vanavond?”, vroeg ik dan maar, in een poging om het gesprek toch nog een neutraal karakter te geven.
Hij haalde zijn schouders op en klapte de 2 euromunten op de bar, naast mijn opgehouden hand.

Toen pas kwam ik erachter dat het tijd werd dat híj zich ongemakkelijk moest gaan voelen.

Laatst ging ik naar Valkyrie (fellkurrie) en de film was goed. Alhoewel ik Tom Cruise best wel een droeftoeter vind, met z’n gespring op Oprah-stoelen en Mission Impossibles, kon ik hem in deze film op weinig onvolkomenheden betrappen. Zelfs zijn duits klonk overtuigend.

De avond nadat ik de film had gezien, droomde ik over Amy Winehouse. Ze stond ineens voor de deur.
“Ik zag nog licht branden”, zei ze, heel naturel. Ze vleide zich op onze hoekbank en vertelde verhalen over het leven in de schijnwerpers, haar tatoeages, haar paardengezicht en de liefde. Samen dronken we veel wijn en rum. Toen de avond zijn climax naderde, pakte ze een microfoon, kwam er een bandje tevoorschijn en zong ze een liedje, speciaal voor mij. Ze zong haar hitsingle Valkyrie. Tom speelde basgitaar. Na het nummer begon hij met zijn gore schoenen als een waanzinnige op onze bank te springen en te schreeuwen dat hij zo van zijn vrouw hield. Ik heb hem eruit gezet.

Toen ik wakker werd, was de wereld weer gewoon. En de bank weer schoon.

Ik ga er vanuit dat Obama het slim aanpakt, dat verhuizen. Gewoon, net als ik een paar vrienden optrommelen (niet teveel, je loopt elkaar zó in de weg) en even flink aanpoten. Tussen de middag trakteer je de mannen op een hamburger en dan dóór. En je hebt nog lol ook. Hopelijk heeft Obama leuke vrienden. En hebben ze morgen vrij.

Wat zal ie allemaal tegenkomen in zijn nieuwe woning? George W. Bush is een link mannetje, dus die verlaat het witte huis niet zonder een paar klote-geintjes te flikken.
Hij pulkt uit zijn neus, op zeker, zoals iedereen. George W. heeft het neusgraven nooit verborgen gehouden – zoals een narcist betaamd – maar sinds november schiet hij de gedraaide snotballetjes expres tegen het plafond. Moeilijk te zien en dus slecht te verwijderen. A lá Osama, zal ik maar zeggen.

Ik vermoed tevens dat hij de schroeven van het Resolute Desk in the Oval Office heeft losgedraaid. Bijna eruit, maar nèt niet helemaal. Dus bij de eerste de beste stapel papier die Obama op zijn bureaublad laat ploffen, dondert het het hele ding in elkaar. Een rotgrap, maar ja, wat moet je anders?

Kabeltelevisie afgesloten, remsporen in alle toiletten, volle vuilnisbakken, rondslingerende blaadjes van Republican Party of Texas, stinkende schimmelkaas in de groentela, half afgescheurd behang. Weet je, het zijn gewoon geen dingen waar je op zit te wachten met zo’n verhuizing. Maar het hoort erbij.

Maar laat me een tip geven, of twee. Please, noteer die meterstanden. Want je krijgt er gezeik mee, met die energieleveranciers. En gebruik dit. Onmisbaar.

Soms klik ik mijn spam-mailbox open. Gewoon, om te zien hoeveel triestheid er in deze box past. En toen zag ik dat viagra-spammers ook humor kunnen hebben. Niet dat ik dat hiervoor niet wist, maar dit was het eerste bewijs. “She won’t be thinking about budget cuts after this”, luidde het subject van de mail. Vond ik best creatief, zo’n bruggetje van de crisis naar een slappe lul.

Toen leek het me heel leuk om bij onschuldige mails naar collega’s zwaar heftige teksten in het onderwerpveld te zetten. Dus een mail met de laatste projectvoortgang heeft als subject: Koffieautomaat defect. En vervolgens met geen woord over een koffieautomaat reppen. Dat geeft pas verwarring. Of een e-mail met een vraag over de koffieautomaat laten dragen door het onderwerp: Failliet.

Niet gedaan, want ineens leek het me helemaal niet meer leuk.

Een jaar geleden ontmoette ik een man in Nepal. Hij woonde in Amsterdam. En ik in Alkmaar. Vorige maand kwam ik hem tegen bij de Appie. Toen gingen we hyven. En toen spraken we af dat we gisteren wat gingen drinken. Dat hebben we gedaan, hij bier en ik wat wijn.

Hij woont twee straten verderop, een soort Buurman dus. Misschien heeft hij dit op zijn geweten, maar dat denk ik niet.
Maar goed, zo gaan die dingen dus. Hier. Op Aarde.

Fuck! Ik heb Twitter ontdekt en ik kan eigenlijk aan niets anders meer denken. Zelfs mijn gedachten zijn in korte, krachtige zinnen. Om eerlijk te zijn, wil ik voortdurend dingen op Twitter tikken. Maar volgens mij is dat heel slecht voor mijn Twitter-imago. Maar dat weet ik niet zeker, ben nog maar een jong twittertje.

Ik fietste – al zeg ik het zelf – in een mannelijk vaartje over de Overtoom. Bij het eerste stoplicht stond ik naast een andere man. Hij keek me aan en ik hem. Ik hield met een strak blik het rode licht in de gaten, zodat ik, straks bij groen, geen seconde verloren zou laten gaan. Voor je het weet rijd je, heel ongemakkelijk, zó een seconde of drie naast elkaar. Hij trok eerder op.

Ik wilde hem graag inhalen, maar hij reed iets te hard. Hij keek om. Aan het eind van de Overtoom schoot hij schuin links de weg over. Net als ik.
Na een stukje van honderd meter sloeg hij rechtsaf. Ik moest ook naar rechts. Op het bruggetje keek hij schuchter over zijn schouder. Hij dacht dat ik hem volgde.

Hij ging links. Ik ook.
Toen weer rechts. En ik ook.

Ik begon me te storen aan zijn aanwezigheid. Door hém leek het alsof ik iemand hinderlijk volgde, terwijl ik dat helemaal niet deed. Zonder hem zou ik niemand volgen. Dus wie was er nou hinderlijk? Bij elke bocht keek hij om, naar mij. Ik zag vertwijfeling en irritatie in zijn blik. Wat wil je van me? Wie ben jij? Stop met volgen!

Maar ik wílde helemaal niet volgen. Ik volgde ook helemaal niet! Ik wilde alleen maar naar mijn werk. Dat was alles. Gewoon met mijn fietsje naar mijn werk. Koffie drinken. Vergaderen. Heel veel cc’tjes versturen. Voorstellen maken. Dat soort dingen. Niet volgen, maar dienen, dat was wat ik wilde. Bij het Johnny Jordaan-plein, toen hij weer omkeek, brak er iets in mij. Ik deed iets wat ik nooit deed. Ik week van mijn route af: ik sloeg niet rechtsaf, maar reed rechtdoor.

Weg van de man die ervoor zorgde, dat ik een volger werd.

Da’s mooi: