Ik stond buiten en keek naar een vogel. Het was een merel. De merel stond voor een stalen trap. Ik telde een treedje of twaalf. De merel leek ze ook te tellen en toen sprong ie op de eerste trede. Hij hupte één hupje naar voren en sprong toen naar de tweede. En vervolgens naar de derde.

Zal dat beest niet weten dat ie kan vliegen, dacht ik. Het was per slot van rekening koud. En kou doet soms rare dingen met je. De vogel leek echter goed in zijn vel te zitten. Hij maakte op mij derhalve geen depressieve of verwarde indruk.

De vogel hupte en sprong zich helemaal naar de bovenste trede. Na het laatste sprongetje stond ie bovenaan, op het terras. Hij keek achterom, naar mij, want er was niemand anders. En toen vloog ie weg.

“Ik kan wel wat jij kunt, maar jij niet wat ik kan. En dat wilde ik er maar even mee zeggen, met al dit vertoon en gehuppel”, leek de vogel te bedoelen.

Tja, dacht ik, waarom ook niet.

Op zich best wel veel aandacht aan geschonken, dacht ik zo. Zelfs hier.

Ruim een jaar geleden wandelde ik met Nadine Ross door het Himalaya-gebergte. Zoals veel reizigers in Nepal, was ook zij op zoek. Naar dat ongrijpbare, dat als je het niet kunt benoemen, ook nooit zult vinden.
Ze zei dat ze wat anders wilde met haar leven. Engineer bij BMW was het ook niet ècht. Archeoloog leek haar wel wat. Maar dan moest ze eerst vier jaar studeren. En ze was al 33.

Tijdens kampvuuravonden in de jungle van Chitwan mijmerden we over onze levens. Mijn “Zwem niet tegen de stroom in, maar go-with-the-flow”, richtte ik zowel aan Nadine als aan mezelf.

Op de dag dat we elkaar precies een jaar geleden hadden ontmoet, mailde ze me. Ze zat voor een maand in Israel. Een vrijwilligersproject voor archeologen.
Toen hoorde ik twee weken niets.
En toen zag ik dit. En dit. En dit. En dit.

Lijkt mij behoorlijk go-with-the-flow.

De dag na nieuwjaarsdag ging ik met vrienden een weekend weg. Dat was erg fijn.
Toen ik gisteren thuiskwam heb ik bijna vijf uur op een hoekbank doorgebracht. Vriendenweekendjes gaan mij tegenwoordig niet in de koude kleren zitten. Vanaf de bank bestelde ik een hele goeie, zielige, romantische film. PS. I love you, heet ie. Ik heb vier keer de film moeten terugspoelen, omdat ik kwijlend in slaap was gevallen.

The thirties kicks in. That’s for sure.
??