Gisteren, toen de dag was gevuld met zon, wind en regen, besloot Oxxio om negenhonderdéénennegentig euro van mijn rekening te halen. Theoretisch kon dat niet, want ik stond al gruwelijk in het rood. Maar vreemd genoeg schijnt een malafide energiebedrijf dat wel te mogen. Terwijl als ik op de grens van het financieel toelaatbare balanceer en een klein bedragje wil pinnen, wél op de geldende kredietlimieten wordt gewezen. En dat heeft in het verleden teleurstellende situaties opgeleverd. Ik noem een Super de Boer (€ 4,59), een Scheltema (€ 5,95), een NS-kaartapparaat (€ 12,40) en die keer dat ik pinde met vijf collega’s om me heen, die vroegen waarom ik zonder geld in mijn hand wegliep.

Toen we nog niet pinden, was het leven simpel en overzichtelijk. Als je geld in je zak had, dan kocht je dingen. Als je geen geld in je zak had, dan kocht je niets. Je had geld of je had het niet. Tegenwoordig doe ik maar wat, financieel gezien, ik kloot een beetje aan. Dus nu heb ik geen flauw idee of ik liquide ben. Toch zag ik gisteravond geen enkel risico in een bioscoopkaartje van € 9,50. De rij was lang en ongeduldig, de Saldo Ontoereikend-pieptoon hard, de broekzak leeg. Oxxio is kut.

Mijn neef haalde mij op met de auto. Het was zomer en warm. We waren vroeg, zodat we nog wat dingen konden regelen voordat de rest van de familie kwam. We namen de afslag bij het grote hotel en parkeerden de auto op de immense parkeerplaats. Ik stapte uit en voelde de warme wind door mijn overhemd. Op de A9 raasden auto’s voorbij. Bij de receptie vertelde de vrouw in het zwarte mantelpakje waar onze zaal zich bevond en we liepen erheen. Daar stalden we de apparatuur uit. We stopten stekkers in gaatjes en liepen rondjes door de zaal.

Toen iedereen er was, werd het gezellig. We hadden elkaar allemaal lang niet gezien en er werd gedanst, gelachen en gedronken. Het stelde allemaal misschien niet zoveel voor, het was zelfs wat flauw (ja, er was een familiequiz, we dansten onder een stok door, een oom deed voor hoe dat moest want we deden het fout en er waren bitterballen en mini-frikadellen), maar iedereen vond het leuk. Ik ook. Ik vond het écht leuk, en toen we vertrokken en iedereen elkaar een hand gaf en er werd gezoend, zeiden we dat we het elk jaar gingen doen.

Hij gooide zijn sporttas op de grond. Zijn hockeystick stak voor de helft uit de tas, het hout sloeg met kabaal tegen de wand van de tram. Ze zakten onderuit op de stoeltjes.
“JP, man, ik hoop dat m’n broertje zakt.”
“Jezus gozer, intens, waarom?”
“Als m’n broertje zakt, worden mijn ouders minder para op mij, ouwe”
“Ha, shit gast, zo werkt dat inderdaad. Als iedereen om je heen slecht gaat, val je minder op. Beter.”
Ze schudden allebei hun hoofd. Degene met het zwarte, glimmende jasje veegde een onzichtbare vlek van zijn hockeystick.
Een derde gozer had de capuchon van z’n trui over zijn hoofd getrokken, heel erg ghetto.
“Zo. Ik ga straks zeker even crashen, ouwe”, zei de ghetto-lullo, en hij zuchtte diep.
“Ik was lam, man, gisteren. Lám.”
JP stopte een pluk haar achter zijn oor en klopte de jongen met de capuchon op zijn schouder.
“Zeker ouwe, het was heel intens.”
Het was een welgemeende compliment.

Als ik moet werken en langs een koffiebar fiets, waar mensen met zeer gelukkige gezichten ochtendkranten lezen, en koffie drinken alsof het champagne is, dan beloof ik mezelf dat ik morgen een uur eerder opsta en eerst koffie ga drinken in zo’n koffiebar. Maar altijd, zodra de wekker gaat, dan doe ik dat niet. Dan blijf ik heel lang snoozen. Soms wel een uur lang. En dan, daar, in mijn bed, neem ik me voor om vanavond een uur eerder naar bed te gaan. Maar als het dan avond is en ik druk ben met niets, dan lukt dat ook niet.

Het is een vrij triest vicieus cirkeltje in een wereld vol met trieste vicieuze cirkeltjes.

Tien dingen die Liam (Oasis) leuk vindt, en tien dingen die hij iets minder leuk vindt. Komisch. Hierrr.

Om één en ander wat uitdagender te maken dan strikt noodzakelijk, besloten mijn vriendinnetje en ik met een grote omweg naar Winterberg te rijden. Als je een weekendje weg gaat, kun je het maar beter goed doen. Ons appartementje was even schattig als klein en ik maakte me onmiddelijk zorgen over onze gourmet-aspiraties. Ik bedoel, waar zet je een gourmetstel neer als je er geen eettafel is. Dergelijke uitdagingen kom je tegen als je heel kneuterig bent.

Maar dat kwam allemaal goed.

Zaterdag huurde ik een snowboard voor 15 euro en we beklommen de berg. Tot mijn gruwelijk grote verbazing zag ik stoeltjesliften en witte pistes. Toen ik heel erg cool bovenaan de piste stond, en naar beneden keek, leek het er verdacht veel op dat de sneeuw van verbijsterend goede kwaliteit was. We gingen als een trein, daar, op die piste.

Omdat de zon wist dat we helemaal uit Nederland waren gekomen, begon ie, speciaal voor ons, te schijnen alsof het een lieve lust was. Intussen wilde mijn vriendinnetje een foto van een snowboardende Rob maken. Ik wilde zo stoer mogelijk op de foto en dus nam ik veel risico. Iets meer in die bochten hangen enzo. Dus ging ik best wel hard onderuit, maar ik probeerde het middels een soort koprol eruit te laten zien als een trick.

Dat is natuurlijk onzin, want als je twee meter lang bent en een snowboard aan je voeten hebt geplakt, ziet een koprol er sowieso niet uit als een trick. Meer als een ernstig ongeval. Maar goed, later lach je daar om. Als je in de zon bier zit te drinken. In Winterberg. Drie-en-een-half uur rijden van Amsterdam. A10, A12, A2, A445, en de borden volgen. De lange route, via Koln, is bij mij opvraagbaar.

Over dat ski-weekend gesproken. We hebben intussen een Albert-krat ingepakt met allerlei dingen. Zoals knoflooksaus, pindakaas, borrelnootjes, wijn, cola, cola-light, jam, koffie, toast, whisky-saus, bier en stokbrood. Ik word altijd ontzettend kneuterig van boodschappen inpakken voor een weekendje weg. We hebben ook het gourmetstel naast de krat gezet. En bolletjes en krentenbollen gekocht voor onderweg. Ja, wij pakken dit soort dingen serieus aan. Vanavond ga ik op zoek naar mijn snowboardbroek, snowboardjas en snowboardhandschoenen. Maar da’s allemaal meer voor de show.

Welnu. Het bloggen is er nogal bij ingeschoten. Dat kwam natuurlijk door het boekenbal. Eerst moest ik me heel erg voorbereiden voor mijn optreden en dat kostte best veel tijd. Toen belde Mulisch en moesten we ons opwinden over die schrijver-wannabees met hun interessante geneuzel over boekjes van niks. Toen kwam het boekenbal zelf en, och och, wat was het weer ruk. Uit pure verveling heb ik me samen met Rem (Remco Campert) en Timmy (Tim Krabbé) vreselijk zitten bezatten en dat kan op deze leeftijd niet meer ongestraft. Dus woensdag en donderdag een kater. Deze week was ik ziek. En morgen vertrek ik naar Winterberg voor een welverdiende ski-weekend.

Om dit jaar, het jaar van het gebrek aan geld, toch iets mee te krijgen van wintersport, gaan mijn babe en ik naar Winterberg. Vroeger vond ik Winterberg voor sappies en mensen die niet naar de echte wintersportgebieden zoals Oostenrijk en Zwitersland durfden. Maar nu ga ik zelf naar Winterberg, dus nu vind ik dat onzin. Vroeger was ik heel kortzichtig.

Als je op webcams en actuele foto’s van Winterberg kijkt, zie je grijze lucht en bruine pistes. Maar, zo hebben wij heel volwassen tegen elkaar gezegd, als er geen sneeuw ligt, dan gaan we gewoon lekker wandelen. Wandelen dus. En als we toch ski-stokken tot onze beschikking hebben, kunnen we zelfs wandelen met ski-stokken.

Mocht de aprés-ski tegenvallen (en dat gaat het), dan gaan we vanzelfsprekend gezellig gourmetten.

Wat de tijd een crisis met je doet. Winterberg, Wandelen, Gourmetten.

Zaterdag zat ik in een voetbalkantine. We zaten er best relaxed bij, zo, met een biertje, en we analyseerden de 1-0 nederlaag. Want ook mensen die heel laag amateurvoetbal spelen, analyseren nederlagen. Eigenlijk was er geen vuiltje aan de lucht. Ineens verscheen er een klein gedrongen mannetje met een dun snorretje in de voetbalkantine. Aan zijn zijde wandelde een kereltje, wiens uiterlijk het best kan worden omschreven als een combinatie tussen Anita Meijer en Mario Been. Het bleek de ‘entertainer’ van de middag te zijn. Hij heette Joeri (ik bedoel maar) en Joeri had geblondeerd haar en een pony. De man met het snorretje begon heel druk allerlei apparatuur aan te sluiten. Het andere mannetje, Joeri dus, stond er een beetje appelig bij te kijken. Misschien was hij wel bezig met concentreren, dat kan ook.

Op een gegeven moment haastte Joeri zich weg. En toen kwam ie terug. Hij had zich verkleed en droeg nu een blauw gestreept overhemd en een gelikt jasje. Het begon erop te lijken dat we op hele korte termijn ge-entertaind gingen worden. En dat, terwijl we juist heel erg succesvol bezig waren onszelf te entertainen.

Het gedrongen mannetje nam plaats achter de knoppen en hij startte een geluidsband. Een moddervette sbs6-stem kondigde aan dat ‘hij’ met alle grote Nederlandse artiesten op het podium had gestaan. Toen klonken er lasergeluiden (piew, piew, piew!). De kleffe stem ging door: “Joeri ontroert met zijn unieke stem mensen, jong en oud”. Wederom lasergeluiden. Vervolgens had hij het over de beste coverzanger van het land en kregen we weer piew-piew-piew! te horen. Tot slot werd ons – zesenvijftig mannen – verteld, dat Joeri menig meisjeshart op hol bracht. En toen wist ik dat het voor Joeri een hele moeilijke middag zou gaan worden.