De schoen stond ongeveer halverwege de winkel op een plankje. Er stond nog een schoen naast maar die was lelijk en daarnaast lag een opgerolde broekriem. Alles in de winkel werd wat donkerder en een felle lichtbundel wees naar de schoen. Daar staat ie, zei de lichtbundel.
Ik pakte hem op. Het voelde goed.
Een man kwam op mij af lopen. Hij zag er vreselijk hip uit en dat zag ik aan allerlei accesoires op en aan zijn lichaam. In feite zag hij er vreemd uit, maar vreemd = hip.
Ik zei dat ik verliefd was op die schoen en ik vroeg of ik maat 45 even mocht passen. Dat mocht en hij liep naar beneden en kwam terug met een doos.
Hij haalde de schoen eruit en zette hem zorgvuldig voor mijn voet. Dat was goed. Hij had respect voor mijn aanstaande schoen.
“Heb je nog wat leuks gedaan gisteravond?”, vroeg ie.
“Ja, best wel”, zei ik.
De schoen zat als gegoten.
Ik liep met de doos in mijn handen naar de kassa en hij huppelde erachteraan.
Wat kosten ze eigenlijk, dacht ik toen ik mijn pinpas door de automaat haalde.
Er verscheen een bedrag op het display.
De paniek kwam in de vorm van warmte en zweet.
Ik dacht aan alle andere dingen die ik met dat bedrag kon doen. Ik zag Barcelona, het strand, de palmbomen op de boulevard. De wijkfeesten in Barceloneta, de oude straatjes van El Born en ons restaurant op Tibidabo. Het bakkertje en de avondwinkel waar je goede wijn kunt kopen.
En ik drukte op Ja.

Ik was in Paradiso en White Lies kwam op. De jongens zijn erg jong en voor het eerst viel me dat ook echt op. Dat ze gewoon nog jochies waren, van een jaar of twintig.
Toen ik twintig was studeerde ik in Leeuwarden en had ik een prachtige tijd. We woonden op de Annie Westlandsingel in de Vrijheidswijk en daar woonden voornamelijk allochtonen en studenten. Vanaf ons balkon kon je de Bonkevaart zien liggen en keek je uit over de weilanden en Snakkerburen. Mooi plekje eigenlijk.
In het eerste jaar dat ik in Leeuwarden woonde, werd de Elfstedentocht gereden. Het was op een zaterdag. Ik weet nog goed dat ik er niet heen ging. De hele stad stond op zijn kop en ik ging niet heen. Ik dacht, ik ga de volgende keer wel. Volgens mij was ik toen een jaar of negentien. Ik was nog erg jong en nog niet zo slim als nu. Ook droeg ik lang niet zulke leuke kleren als vandaag de dag.
White Lies speelde erg sterk. Bijna elk nummer van die band ging over dood en teleurstelling.

Elfstedentocht, begrafenissen, dood, bonkevaart, studenten, paradiso, leuke kleren, weilanden, leugens; het is allemaal hetzelfde.

De vrouw voor mij. Ze had toast, een tijdschrift (Libelle), Franse kaas, aardappelen, bananen, een aansteker, gepureerde tomaten, spinazie, flesje wijn, een halfje wit en een tube tandpasta op de band gelegd. Ze droeg een rode jas.
Ik had aardappelen, een stronkje broccoli, een halfje bruin, jonge kaas en een zak borrelnootjes in mijn handen. Ik had geen mandje gepakt. Dat was wel handig geweest.
Ik kreeg kramp in mijn hand.
De vrouw legde geen balkje achter haar boodschappen. Het zegt iets over mensen als ze geen balkje achter hun boodschappen leggen, dacht ik. Of het zegt iets over mij dat ik denk dat het iets zegt over die mensen, dacht ik daarna.
Zo bleef ik nog een tijdje door denken en toen viel mijn zak aardappelen uit mijn hand.
Toen ik alle boodschappen op de band had gelegd, begonnen de jongens achter mij heel hard te praten en elkaar te stompen. Ze duwden tegen mij aan en probeerden voor te dringen. Ze waren nog niet zo oud maar wel erg vervelend. Er zat een jong Surinaams meisje achter de kassa. Ze wist precies hoe ze dit soort jongens aan moest pakken.
Ze zei een aantal dingen tegen de ventjes en dat zei ze op zó’n toon dat ze gelijk stopten met klieren.
Knap vond ik dat, van zo’n jonge meid.
Buiten stonden vier mannen bier te drinken.
“hee”, zei er eentje, “daar heb je die voetballer”.
Hij wees naar mij.
“Hoe heet je ook alweer?”
“Rob”, zei ik.
“Ik heet Rob”.
“O ja”, zei hij toen, en hij nam snel een slok van zijn bier.

Onze lieve vriendin Karin is overleden en ik weet niet hoe ik het normaal kan opschrijven, zonder dat ik haar tekort doe, of dingen vergeet te zeggen. Ik heb vandaag al veel teksten geschreven maar ik krijg geen fatsoenlijk stuk op het scherm.
Eigenlijk was Karin een hele goede vriendin van mijn lief, maar ik was ook gek op haar. Karin was zesendertig jaar en haar kinderen nog maar vijf en zes jaar oud. Kinderen van vijf en zes jaar oud moeten een moeder hebben.

Als ik Karin hoorde praten, door de telefoon of op een film, dan moest ik altijd lachen. Ik kon er niets aan doen, er verscheen gewoon altijd een glimlach op mijn gezicht.

Een jaar geleden kreeg ze kanker. Vier maanden nadat ze haar nieuwe vriend had ontmoet. We schrokken heel erg, maar de artsen hadden veel vertrouwen in het herstel. Karin wist zeker dat ze beter gingen worden. Ze probeerde alles, van chemo tot cytotron, van Reiki tot Helende Reizen.

In april gingen we nog op wintersport want in de bergen was ze gelukkig. Karin stond elke dag heel erg lang op de ski’s. Eigenlijk veel te lang want ze had veel pijn maar ze was daar zo blij, in de sneeuw, de zon, bij haar vrienden.

Karin pakte een keer mijn hand en ze moest huilen en zei dat ze bang was dat ze haar kinderen niet zou zien opgroeien. Ik kreeg tranen in mijn ogen en ik weet niet meer wat ik zei maar wel dat ik mijn hoofd afwendde omdat ik niet wilde laten zien dat ik ook bang was.

Ik ben niet meer bang, want Karin is er niet meer. Maar het voelt zo vreemd, alsof het niet zo had moeten zijn. Dat dit allemaal niet de bedoeling was.

Omdat dit een blog is, is het natuurlijk wel de bedoeling dat er zo nu en dan een stukje tekst op verschijnt. Bij dezen.
Nu we het toch over Macbooks hebben; mijn Macbook is gearriveerd!
Het lijkt heel simpel, je bestelt iets en een paar dagen later komt het binnen.
Maar da’s nie simpel nie.
Via de site van UPS kun je het pakket volgen en die van mij kwam van de andere kant van de wereld, vanuit Hong Kong. Toen vloog ie naar een andere plek in China en toen door naar weer een andere stad in Azie die ik niet ken. Uiteindelijk is ie in Keulen terecht gekomen en vanuit daar naar Amsterdam. Ik zag het allemaal op het scherm gebeuren en ik dacht, arm macbookje toch, je zal dat vliegen wel een keer zat zijn?
Eigenlijk had ik hem gisteren nog helemaal niet verwacht want volgens UPS bevond mijn pakket zich nog ergens tussen Keulen en Amsterdam. Dus toen gisteren de bel ging en de man met de doos voor de deur stond, voelde ik een golf van vreugde door mijn lichaam stromen.
Het deed me een beetje aan Sinterklaasavond denken. Dat iets een lange reis heeft gemaakt en ineens in jouw handen ligt.