We woonden op de Annie Westlandstraat. Na college lag ik dan op de bank en mijn huisgenoot kwam altijd binnen met een flyertje van een feest van een of ander dispuut. Wij waren niet van een dispuut, ook niet van een vereniging, we waren van onszelf en kwamen op elk feestje binnen. Ik droeg vaak shirts van Bush en Rage Against the Machine en Coal Chamber. Soms hadden we heel weinig colleges. Maar als er een tentamen aankwam, studeerden we hard.
‘s Avonds als de tune van Big Brother werd ingezet, zetten wij onze voeten op de tafel of sprongen op de bank en speelden luchtgitaar. Tussen onze fauteuils stond een tafelmodel koelkast met veel bier en daar bovenop een hele grote asbak. Als we geen feestje hadden, speelden we een potje dart of kaartten we tot in de ochtend, met Pearl Jam op de achtergrond. We bakten iedere avond bitterballen in de frituurpan die op een barkruk stond. Als het weekend was ging ik met pijn in mijn hart naar huis, werkte in een elektronicazaak, dronk bier met vrienden, ging naar handbal van mijn vriendin kijken, daarna Studio Sport en maandag weer in de bus naar Leeuwarden. Daar lag ik na college op de bank en dan kwam mijn huisgenoot weer binnen met een flyertje van een feest van een of ander dispuut.

We hebben een nieuwe auto. Nou ja, nieuw is ie zeker niet, hij komt uit 1979. Hij is dus twee jaar jonger dan ik maar met zijn binnenwerk is niets mis. Het hele weekend lag ie onder een dik pak sneeuw. Zaterdagnacht waren er een paar irritante studenten om vier uur ‘s nachts een sneeuwballengevecht aan het houden, ze joelden, gilden, schreeuwden en gingen zo nu en dan flink onderuit. Ik wilde natuurlijk gewoon slapen, en had geen fut om het raam omhoog te schuiven, mijn hoofd naar buiten te steken en ze helemaal de huid vol te schelden. Sowieso niet slim, want die kleine in de buik hoort alles hè. Eén van die wijsneuzen had wat sneeuw van onze auto verzameld voor een sneeuwbal en weer iemand anders had een gezichtje getekend in de laag sneeuw op de motorkap.
Gisteravond bedacht ik me ineens dat ik de auto sneeuwvrij moest maken, voor het geval we in allerijl naar het ziekenhuis moeten rijden. Het duurde ongeveer 12 minuten voordat ik het portier open kreeg. Daarna heb ik de auto even gestart. Vervolgens heb ik de sneeuw van de auto geveegd, en dat was zo eenvoudig nog niet maar toen ik bijna al de sneeuw had verwijderd, bedacht ik me ineens dat zo’n laag sneeuw natuurlijk prima isoleert en dat ik het dus beter had kunnen laten liggen. De laatste laag sneeuw op het dak heb ik dus onaangeroerd gelaten. En dat zag er vanaf een afstandje heel vreemd uit. Alsof er zo’n uitklapdak op zat, net als bij mijn oude Volkswagencamper, die ik nog elke dag een beetje mis.

Ik rookte een sigaret voor het restaurant. Het waaide flink op het plein en de plant die naast de ingang stond donderde om. Ik zette hem overeind. Het is altijd lastig om een sigaret te roken of naar de wc te gaan als je laptop nog gewoon binnen op het tafeltje staat. Dat is een nadeel van buiten de deur schrijven. Als er dan ook nog een plant omvalt is het leed soms echt niet meer te overzien. Ik keek naar de overkant van het plein, naar de gevel van een restaurant. Het restaurant had een bijdehante naam. De vloek van Nederland: restaurants met bijdehante namen. Een van de ergste is Braque op de Albert Cuypstraat. Het is voor mij een reden om er niet naar binnen te gaan, want het zegt iets over die mensen, en het zegt iets over mij en dus zegt het iets over hoe wij elkaar dwars kunnen zitten. Liever zit ik in een café dat bijvoorbeeld Café Chris heet. Of de Figurantenbar. Waar je een sigaret kunt roken en de muziek heel zacht staat. Prima.
De plant viel weer om. Ik nam nog een trek, wilde me omdraaien, die rotplant weer oprapen en naar binnengaan. Een jongen met een standaard studentenhoofd kwam aangelopen en zette de plant weer overeind. Hij keek mij een beetje eigenaardig aan, zo van: ik raap het wel op hoor. En ik wilde bijna zeggen dat ik dat net ook al een keer had gedaan.

De tweede keer dat ik in Australië was voelde het allemaal heel intens. Ik kan me nog goed herinneren dat we over een slingerende tweebaansweg door de heuvels van New South Wales reden en ik me inbeeldde hoe de eerste Europeanen het gebied op een paard of te voet verkenden. Hoe het zou voelen om op de top van zo’n heuvel te staan en al dat moois te zien, als eerste westerling. Ik werd er heel emotioneel van. We stopten bij een oud restaurant langs de weg. Op de parkeerplaats stonden een oude terreinwagen en een motor. In het winkeltje naast het restaurant kochten we wat te drinken. Buiten rookte ik een sigaret en keek naar de boom die in het midden van het parkeerterrein stond. Het was een hele oude boom. De boom had een klassieke boom-vorm, zoals kinderen een boom tekenen. Het was de allermooiste boom die ik ooit had gezien. Ook hier werd ik heel erg emotioneel van. Mijn toenmalige vriendin wist niet zo goed wat ze met mij aan moest.
We reden verder en een tijdje later werden de wegen rechter en breder. Eén van die wegen voerde ons langs een immens eucalyptus-bos. Ook hiervan werd ik – hoe zal ik het zeggen – een beetje emotioneel. Een paar dagen later kreeg ik heel erg veel last van mijn buik. Ik viel kilo’s af en ging naar een dokter. Uiteindelijk ebde het wel een beetje weg, maar het is nooit meer helemaal verdwenen. Enkele maanden later gingen mijn vriendin en ik uit elkaar.
In al die herinneringen aan die autoritten in Australië zit het stuur altijd links. Dat is natuurlijk vreemd.

We zaten in een café, in een van de oudste van Amsterdam en er werd stevig doorgedronken. De barman bracht ons telkens nieuw bier en elke keer als hij bij onze tafel stond maakte hij een flauwe grap. Op een gegeven moment zei iemand van ons dat hij de grappen beter aan ons kon overlaten.
‘Haha,’ zei hij, ‘de grappen aan ons overlaten.’
Ik moest daar erg om lachen. Zowel om de grap als om het feit dat hij het herhaalde. Daarna viel me pas op dat hij alles wat wij zeiden herhaalde. Toen hij een lege asbak neerzette, zei ik: ‘Zo, een nieuwe asbak.’
‘Ja, een nieuwe asbak.’
‘Lekker fris,’ zei ik.
‘Lekker fris,’ zei hij.
Hij had, kortom, weinig tekst van zichzelf. En daar was niets mis mee, want die tekst die hij van zichzelf had, was verpakt in de eerder genoemde flauwe grappen. In zekere zin had hij onze raad dus goed opgevolgd. Er kwamen andere mensen binnen en langzaam liep het café vol. Buiten sneeuwde het. Het was allemaal goed. Aan de bar zaten een man een vrouw van boven de zestig met elkaar te flirten. Zij dronk rode wijn, hij bier en af en toe jenever tussendoor. Iets later op de avond zoenden ze wat en ik keek er naar, dacht aan het liedje van Herman van Veen, dat Later heet, en ik zag de eenzaamheid van deze twee mensen. Er zijn weinig liedjes die mij zo ontroeren als Later. Misschien is het wel het mooiste nummer dat ik ken. Toen ik naar huis ging zaten die twee er nog en zaten steeds meer aan elkaar te frunniken. Buiten sneeuwde het niet meer. Het dooide als de neten en toen ik thuiskwam was ik zeiknat.

Waar gaat dat boek Als je de stad binnenrijdt in godsnaam over? Nou, ehm over Gert Verhulst dus. Een parkeerbeheerder met, laten we zeggen, eigenaardige principes. Klik hier rechts onder het kopje roman en dan weet je alles wat je moet weten.
In februari ligt ie in de winkel en god man, wat klinkt dat nog ver. Als het goed is ben ik dan al vader en staat Ajax ook gewoon weer bovenaan. Er kan een hoop gebeuren in tweeënhalve maand. Zo had ik begin september bijvoorbeeld nog gewoon een appartement in Alkmaar en zat ik aan een Spaans strand rum te drinken. In die periode was het nog onmogelijk om het met mij over de WK-finale te hebben. Dat is nu nog steeds zo, maar het begint te slijten. Geef het nog een jaartje. Da’s vijf keer tweeënhalve maand.

De auteursfoto voor mijn boek is gemaakt in een studio in Broek in Waterland (niet deze hiernaast, dat is gewoon een gebbetje hahahaha). Ik heb alle foto’s gezien en op geen enkele afbeelding sta ik lekker voluit te glimlachen. Dat is nou ook niet echt iets wat ik graag doe tijdens poseren. Want bij mij kun je vrij duidelijk zien dat het allemaal niet heel erg oprecht is. Verder ligt het boek nu bij de persklaarmaker. Aanbiedingsfolder wordt gemaakt. Omslag is gereed.
Boom! zou Ari Gold zeggen, in zo’n situatie als deze.

Ik heb voor het gemak op deze site ook maar even een pagina gecreëerd voor het boek. Nog niet helemaal af enzo, maar hij komt hier rechts, onder kopje Roman. Het leek me wel een logische naam voor een pagina waar een roman op beschreven wordt. Nog mooier was het geweest als ik gewoon de titel van de roman had gebruikt, maar die is vrij lang. Als je de stad binnenrijdt, heet ie, dat fijne boek van mij. De omslag staat er straks ook op, eind van de week denk ik.

Ik reed de Ruysdaelkade op, een stukje door tot aan de eerste dwarsstraat. Eenrichtingsverkeer. Bij de volgende straat ging ik rechtdoor en uit tegenovergestelde richting naderde een bruin autootje. Er zat een wat oudere vrouw achter het stuur, naast haar een nog oudere man. Ze maakten drukke gebaren, dat ik naar achteren moest. Ze toeterden ook. Op de stoep stonden enkele bouwvakkers, ze keken naar mij en dan weer naar die andere twee. Ik keek de twee een tijdje aan, wachtte tot zij naar achteren reden en mij erlangs lieten. Dat gebeurde niet. Ze schreeuwden wel van alles, zag ik. Ik draaide mijn raampje open en riep naar de mevrouw dat zíj hier tegen het verkeer inreden. Dat ik best even opzij wilde, om ze erlangs te laten, maar dat ze niet zo’n toon hoefden aan te slaan. Ik maakte ook een wegwerpbeweging. De bouwvakkers lachten wat.
Ik reed naar achter, stuurde op de stoep, de vrouw reed voorbij. Intussen keek ik wat om me heen. Alle geparkeerde auto’s stonden met de neuzen mijn kant op. Er kwam nog een auto uit tegenovergestelde richting de straat inrijden. Toen ie was gepasseerd, deed ik mijn raam dicht en gaf gas. Ik reed de straat uit, parkeerde de auto op zijn plek, rende naar de koffietent, bestelde koffie en rookte twee sigaretten, vrij snel achter elkaar.

We hebben de badkamer verbouwd. De vloer is vervangen, een nieuw toilet, nieuwe tegels, nieuwe kraan, nieuwe douchebak. Onze badkamer is twee meter lang en één meter breed. Dat is niet erg groot, maar toch waren ze er ruim twee dagen mee bezig. We hebben ook de keuken opgeknapt. Het volledig verrotte aanrechtblad is vervangen en we hebben nu een kraan die niet lekt. Het wordt zowaar nog wat.
Ik moet de plinten nog schilderen. Nu zitten ze in de grondverf en dat is niet voldoende, alhoewel het er prima uitziet en ik voorzie dat het voorlopig zo blijft als het nu is. Wat nu dus niet meer gaat gebeuren, omdat iemand die dit leest vanavond tegen mij gaat zeggen dat het niet blijft zoals het nu is.
Binnenkort kopen we een auto, denken we. En vorige week waren we in Alkmaar en we bestelden een kinderwagen. Dat moet je dus bestellen. Het is niet zo dat je zo’n ding koopt en ermee de deur uitloopt, die tijd is voorbij. Of misschien is die tijd wel nooit geweest, maar vreemd vind ik het zeker. Als ik iets koop, wil ik het gelijk hebben. Ook met een auto. Als ik hem koop wil ik er gelijk in rijden. Dat kan dus niet, want ze moeten de wagen altijd eerst rijklaar maken. En daar snap ik al helemaal geen reet van. Die twee keer dat ik een auto heb verkocht, heb ik hem nog nooit rijklaar moeten maken. Dat was ie in feite altijd al.

Zaterdag waren we in Heerhugowaard want een goede vriend was even in het land. Het was erg gezellig maar de drank liet ik even voor wat het was. Ik wilde zondag graag een beetje fit wakker worden. Dat is aardig gelukt.
In onze opslagbox in Zuid hebben we de oude commode van Karin opgeslagen en die wilden we ophalen. Zo’n opslagboxgebouw is bizar. Donkere, lange gangen met rolluiken, met daarachter spullen van wildvreemde mensen, die daar maar opgeslagen liggen te zijn. Ons rolluik kreeg ik nogal moeilijk open. Ik rukte aan de hendel maar er was geen beweging in te krijgen. Mijn vriendin merkte op dat ik misschien die beugel even opzij moest schuiven. Dat werkte. Karin heeft jaren geleden de commode geverfd, een blauwe golf erop, witte wolken en gouden sterren. Hij staat best gezellig bij ons in het kleine appartement. We moeten hem nog even schuren en verven. Daarna een aankleedkussen erop.
Vorige week was ik in Spanje en op het strand zag ik een klein jochie op zijn handdoek zitten. Hij speelde wat met een autootje. Ik keek heel lang naar hem en ik voelde veel. Verder, van de vijf dagen dat we in een Spanje waren, hadden we maar één dag zon.