Ik volgde een cursus en de cursusleider was een kleine man met een grote buik.
Het begon precies om 09:00 uur.
De kleine man groette ons allemaal en zei:
‘Laten we een snel voorstelrondje doen.’
Iedereen knikte, iedereen dacht hetzelfde.
‘Ik zal kort iets over mijzelf vertellen’, zei hij.
‘Mijn naam is Henk en ik geef sinds tweeeneenhalf jaar cursussen.’
Het was allemaal begonnen bij zijn vorige baan, bij Defensie. En daar, in het leger, deed hij veel belangrijke dingen.
Hij begon een verhaal te vertellen over Libanon.
Veel cursisten maakten een geïnteresseerde indruk.
Daarna werd hij naar Bosnië gezonden.
En toen naar Cyprus, maar dat was meer een vakantie dus die telde hij eigenlijk niet mee want ha ha, dat was mooi daar, hij kon zich nog goed herinneren dat ze daar aan het strand waren gestationeerd en toen gebeurde er dit en dat en zus en zo.
Vervolgens naar Afghanistan.
En daar, deelde hij ons op militaire wijze mede, daar wil je niet zitten.

Na de derde uitzending naar Afghanistan vond Henk het welletjes.
De veranderende gezinssituatie en zijn hobby noopte hem tot een carrière-switch.
‘Ach, die paarden van me’, zei hij.
Hij staarde dromerig naar buiten.
‘Veertig, vijftig uur steek ik erin. Per week.’
Hij stak zijn vinger in de lucht.
‘Per week he!’
‘Ik regel toernooien, draverijen, noem het allemaal maar op. En daar komt veel bij kijken. Denk alleen maar aan het stukje logistiek wat zoiets met zich meebrengt’
Hij stak zijn duim op.
‘Het voer,’
De wijsvinger.
‘Catering,’
En toen verdween de hand in zijn broekzak.
‘Noem het allemaal maar op.’
Later, toen hij klaar was en de beurt middels een klein knikje aan de eerste cursist gaf, was het 09:32 uur.

Deze week ligt de 105e editie van de Brakke Hond in de winkel, met daarin mijn korte verhaal Trimmen. Koop hem gerust, want zo’n literair tijdschrift staat verdomd interessant op de salontafel.

Met afschuw en verbijstering is gereageerd op de onlangs van zolder gehaalde schoolrapporten van Waumans. Ook de reacties van de toenmalige scholier zijn door prominenten zeer slecht ontvangen. Diverse politieke partijen en bekende artiesten spreken over ‘straatje schoonvegen’ en ‘gebrek aan verantwoordelijkheid’.
Gerard Joling gaat een stap verder en verklaart ‘er geen kracht meer voor te hebben’.
Na uitvoerig onderzoek is gebleken dat de betreffende rapporten afkomstig zijn van zowel de basisschool als het voortgezet onderwijs.
De vergeelde, dunne boekwerken bevatten vertrouwelijke informatie over zijn prestaties tijdens zijn rol als kleuter en jongere. Tevens zijn belastende verklaringen van o.a. Meester Co en Juffrouw Mieke in deze rapporten opgenomen.
“Rob moet uitkijken dat het niet te gezellig wordt in de klas” en “Probeer school serieus te nemen, soms een tandje hoger schakelen, Rob” zijn enkele keiharde conclusies die door Meester Jack met felle uithalen zijn ondertekend.
Enkele jaren later scoort Waumans slecht op vakgebieden als Tekenen en Aardrijkskunde, wat door hem wordt tegengesproken.
“Ik begrijp heel goed dat de commissie een oordeel geeft,” aldus Waumans “maar het is wel een zaak die niet altijd hetzelfde is geduid.”
Vooral de 5 voor tekenen wordt fel bekritiseerd, al blijft hij hier kort over:
“Daar heb ik niet voor getekend.”

In het rapport van het voortgezet onderwijs lijkt Waumans zijn tegenvallende prestaties onverminderd voort te zetten, waarbij wederom slecht wordt gescoord op Tekenen.
Tevens worden twee absenties vermeld, die zowel door de schooldirectie als de klassenleraar niet zijn ondertekend.
Waumans plaatste ook meteen een aantal kanttekeningen bij dit rapport. Hij weersprak dat de klassenleraar niet goed zou zijn geïnformeerd. Het mandaat voor de absenties stonden volgens hem daarnaast altijd al ter discussie, maar hij benadrukte dat het toenmalige vervangende klassenleraar de afweging ‘zuiver en integer’ had gemaakt. Bovendien ging het niet alleen om de absenties, maar ook om het grotere belang.
“Natuurlijk zijn er dingen fout gegaan, maar mijn integriteit heeft nooit ter discussie gestaan. Ik zeg niet dat ik nooit afwezig ben geweest. Maar in die afwezigheid heb altijd gehandeld in het belang van de klas. Zo haalde ik geregeld Fruitella en Mentos voor vrienden en rolde ik shag voor meisjes als Wendy en Chantal.”

Meester Co toonde zich, net als Juffrouw Mieke, onaangenaam verrast door de reactie van Waumans. Volgens haar bracht de stijlicoon te zeer zijn persoonlijke opvatting naar voren en de visie van de klas van ongeveer zeventien jaar geleden. Ze eisen op zeer korte termijn een nieuwe reactie.

Marco van Basten en Johan Cruijff stelden verbijsterd vast dat Waumans enkel bezig is zijn eigen stoep schoon te vegen. Zijn nieuwe tandarts sprak van een bizarre situatie en een chaotisch beeld.

Zowel Meester Co als Juffrouw Mieke, zien in de reactie van Waumans geen enkele aanleiding om de rapporten aan te passen.

Ik ging naar mijn nieuwe tandarts en tandartsen zijn niet mijn grootste vrienden. Mensen die mij pijn doen zijn sowieso niet mijn vrienden.
Maar goed, het werd hoog tijd, dus ik ging.
Ik belde aan en nog voordat ik mijn vinger van de bel haalde, werd de deur ontgrendeld. Aan het einde van de gang stonden twee stoelen en op het tafeltje lag een oude krant.
Wachtruimten met oude kranten voorspellen niet veel goeds.
Onder de krant lagen drie Golf magazines.
Golf magazines in wachtruimten voorspellen niet veel goeds.
Ik keek wat uit het raam en dacht aan de tandartsen uit mijn leven. Er was er eentje die altijd een slap handje gaf.
Mijn laatste was een homo, hij vertelde teveel over feesten. Die was leuk.
Maar nu zat ik in een wachtruimte met oude kranten en debiele tijdschriften.
Ik wilde naar huis.
Toen vloog de deur open. Ik mocht naar binnen.
De tandarts gaf me een stevige hand. Hij zat achter een bureautje en daarop stond een oude telefoon. Dat vond ik een pluspunt.
“Zo”, zei hij “wat is je mondverleden?”
Ik vond het een nogal directe vraag, maar ik liet me niet uit het veld slaan.
“Nou”, zei ik “vroeger had ik niet veel te melden, maar op den duur werd ie vrij groot. Dat moet zo rond de vijfde klas van de basisschool zijn geweest”.
Hij keek me doordringend aan.
“Toen ging ik naar de brugklas en wist ik hem steeds aardiger te roeren. En toen”
Ik staarde dromerig uit het raam, naar een vogeltje in een witte boom.
“Toen kwam die eerste zoen. Het was Danielle en ze zag…”
“Ja zo is het wel genoeg, wijsneus”, zei de tandarts.
“We gaan aan de slag”.
Ik moest op de stoel gaan zitten en hij stopte spiegeltjes en haakjes in mijn mond.
“Hmmm”, zei hij.
Hij haalde zijn gereedschap uit mijn mondholte.
“Je hebt een mooie mond”, begon hij.
“Een aantal zaken vallen mij op”.
Het waren geen dingen waar ik bang van werd.
Toen ik weer mocht gaan staan, begon ik over zijn telefoon.
Uiteindelijk hebben we daar bijna tien minuten over gesproken.
Ineens begon de telefoon te rinkelen.
Hij gaf me een hand.
“Tot ziens”, zei de tandarts.

Omdat ik hier altijd weer zo hard om moet huilen: Wakschaatsen

De cursus die ik volgde vond plaats in Maarssen. Ik moest er lang voor reizen. Eerst moest ik vanaf ons rijtjeshuis naar het station fietsen, dan de bus, de trein en dik twee uur later was ik pas op het station. Vanaf het perron liep ik langs een winkelcentrum en daarna door een woonwijk. Zo’n woonwijk zag je ook bij ons in Heerhugowaard. Hij was identiek.
Daarna kwam ik op een lange rechte weg waaraan diverse saaie bedrijven waren gevestigd. Links zaten transportbedrijven, rechts kantoorpanden.
De cursus was ook erg saai, het ging over Sybase databases. De eerste dag was ik iets te laat gekomen en toen ik de cursusruimte binnenliep zag ik alleen maar mensen die ik niet wilde zien. Het eerste uur was ik in paniek geraakt omdat ik niets, maar dan ook echt helemaal niets begreep van alles wat er werd verteld. Daarna probeerde ik het niet eens meer.
Nu, op de tweede dag, liep ik weer over die lange, rechte weg. Het waaide en regende. Ik rookte een sigaretje en ik dacht aan die cursisten en dat het hier nog vier dagen zou duren. Aan het rijtjeshuis, werk, Heerhugowaard, mijn leven.
Mijn hoofd begon te bonken en ik werd heel misselijk.
Daar, op die lange rechte weg, waar alles waar ik ontevreden over was in gebouwen leek samengepropt, besefte ik dat ik jaren daarvoor volledig het verkeerde pad was ingeslagen.
Afgelopen weekend reden we langs het gebouw. Ik keek ernaar en ik voelde weer heel even een fractie van de allergrootste paniek die ik ooit heb gevoeld.