We kijken naar Deadwood. Telkens als ik denk dat er geen betere serie bestaat komt er altijd weer een serie die misschien wel beter is. Nu dus Deadwood. Een verhaal dat zich afspeelt halverwege de negentiende eeuw, in een wetteloos dorpje in South-Dakota. Geen idee waar dat ligt, maar het lijkt me dat de serie is opgenomen in California of Nevada. Prachtig daar. Ik denk dan aan het leven van toen en wat ik zou doen. Waarschijnlijk elke avond drinken in de Saloon. Want die zien er toch altijd geweldig uit. Houten vloer, houten tafels, houten stoelen. Een mooie overloop. Whisky. Ik drink niet vaak whisky. Een paar jaar geleden dronk ik regelmatig een glas whisky na het stappen en mijn katers werden daar zo ongewoon groot van dat ik daar maar mee gestopt ben. Nuchter whisky drinken lukt me niet. Maar als ik naar Deadwood kijk en zie hoe ze die glazen achterover slaan, zonder ijs. Dat heb ik ook met The Wire. Als die mannen in de tweede serie na een dag werken in de haven in zo’n lekker rokerige bar een kopstootje nemen, dan wil ik dat ook.
Het is jammer. Ik heb het niet als ik mensen zie hardlopen of schaatsen. Dan denk ik, ja, daar moet je maar zin in hebben.

Vanavond ga ik naar Midlake in Paradiso. Vroeger, toen ik bruine leren schoenen droeg en soms een ribbroek, voetbalden we regelmatig tegen een voetbalclub uit Middenmeer. Ik weet niet hoe die club heette, maar het zal me niets verbazen als het v.v. Middenmeer was. Ik weet ook niet meer hoe oud ik was en in welk team ik zat. We speelden altijd erg vroeg. En dan was het stervenskoud. Mijn vader zette dan de garagedeur open en startte de auto en liet hem even stationair lopen. Als ik die geur van uitlaatgassen ruik dan moet ik altijd daar weer aan denken. Aan die vroege zaterdagochtenden dat we in de garage in de auto zaten te wachten tot we naar de voetbal gingen. Soms werden de wedstrijden afgelast en daar had ik dan de hele dag de pest over in.
Als het niet werd afgelast moest ik vaak op doel staan. Dat vond ik niet de leukste plek (ik wilde in de spits) maar ik was nou eenmaal niet zo goed. Als ik niet op doel moest, stond ik rechtsachter. Mijn broer stond rechtsvoor en hij leverde iedere wedstrijd wel een puntgave voorzet af. Ik kan me niet herinneren dat ik het allemaal heel erg vond of dat ik jaloers was.
Als ik naar Midlake luister, moet ik ook altijd aan vroeger denken. Ik heb geen idee waarom.

We gingen naar David Gray en in het voorprogramma speelde een ogenschijnlijk verlegen man met een dromerige bos krullen. Hij speelde alleen, zonder begeleidingsband, en nam tussen elk nummer door een slok van zijn flesje bier. Het eerste nummer wat hij liet horen raakte mij in mijn ziel. Ik keek naar die man en hij keek ook naar mij. Althans zo leek het. Hij zong over het leven en de liefde en het leek erop dat hij het leven nou niet perse geweldig vond. Hij maakte gebruik van een recording loop pedal. Dat was mooi. Het klonk alsof hij geen begeleidingsband nodig had. Na het derde nummer begonnen links en rechts toeschouwers hun interesse te verliezen en luidruchtig onzinnige zaken te bespreken. 
Het maakte de dromerige zanger niet zoveel uit. Het kwam allemaal van diep en waar het terecht kwam kon hem niet veel schelen.
Ik fantaseerde over een tatoeage op zijn linkerbovenarm waar op poëtische wijze staat beschreven hoe weinig het hem uitmaakt of iemand naar zijn nummers luistert.
Toch zat er heel veel gevoel in die vent. Ik mocht hem wel en kreeg het idee dat wij nog wel eens vrienden zouden kunnen worden. Uiteindelijk is het daar niet van gekomen. Wel weet ik inmiddels zijn naam. Hij heet Matthew Houck en treedt op onder de naam Phosphorescent.
De bezoeker die voor me stond droeg trouwens een bril van Oakley. Geen zonnebril, een gewone bril dus, maar dan wel met wielrenmontuur. Het zag er niet uit.

Mijn vriendin kwam vorige week terug uit München en in haar tas zat een voetbalshirt van Bayern München. Het was een wedstrijdshirt met lange mouwen en dat is prachtig. Het is lastig om aan tricots met lange mouwen te komen, in de winkel kun je ze bijna nergens krijgen. Op de mouwen zitten drie witte strepen en ze lopen door over de hele lengte. De kraag sluit precies goed en op de voorkant van de boord staat in hele kleine letters de naam van de club. De naam van de speler staat op de achterkant onder het shirtnummer. Deze speler vertrekt vandaag naar Celtic, maar liever had ik hem naar Ajax zien gaan.

Ik trok het shirt aan en vreemd genoeg daalde er onmiddellijk een Duitse uitstraling over mij heen. Of het door de strepen kwam of door het getailleerde model of gewoon door mijn eigen hoofd, ik weet het nog steeds niet, maar het voelde heel goed. Ik voelde me sterk en onoverwinnelijk en dat kon met niets anders te maken hebben dan met die Duitse uitstraling. Ik heb heel veel voetbalshirts uit het buitenland. Uit onder andere Italië, Spanje, Nepal en de VS maar geen enkel shirt heeft mij ooit dat onoverwinnelijke, krachtige gevoel gegeven dan het shirt van Bayern München mij gaf.