We hebben sinds een maand of wat nieuwe onderburen. Ze bevallen me niet.
 Vanaf het moment dat ze de sleutel hebben gekregen, zijn ze aan het verbouwen geslagen. Al maandenlang wordt er geboord, gehakt, gezaagd en Pools geschreeuwd. Het gaat door merg en been.
 Hoe het geluid van een beukende boor in een betonnen muur je dag kan verkloten. Dat je net lekker zit, koffie erbij, sigaretje, laptop en dan dat snerpende, gierende geluid van een slijptol. De muizen die via de spouwmuren bij ons in het appartement terecht zijn gekomen en daar rondrennen als dolle honden. Daar kan een briefje met sorry voor de overlast allemaal geen moer aan veranderen. Het is een leeg gebaar zo’n briefje. Een beleefd maar leeg gebaar.
Maandagavond zaten we aan tafel en keken allebei naar de mooie, grote boom in de binnentuin. Hij – een es volgens mij – staat in bloei. Toen ik gisteravond thuiskwam zag ik geen bloesem meer. De boom was tot twee meter van de grond gesnoeid. Geen tak meer over.
 Ik keek in de tuin van de onderburen en zag een Poolse man met een sigaret in zijn mond. Hij leunde met één been op een stapel vers hout.

Soms schrijf ik elke dag een stukje op deze site en dan weer wekenlang niets. Er zit weinig structuur in mijn bloggedrag. Het is ook niet niks natuurlijk. Een onderwerp verzinnen, stukje tikken, een plaatje erbij zoeken. En dat voor een schrijver.
Ik kan wel elke dag over mijn fiets gaan vertellen – geen probleem – maar dat gaat toch vervelen. Over mij en mijn fiets valt veel te schrijven. Vanochtend vloog ik weer met een noodgang over de fietspaden, haalde weer wat mensen in alsof ik ze tegenkwam. Maar dat weten we nu wel.
Of een stukje over de mensen in de supermarkt. Of in het Vondelpark, waar ik afgelopen weekend wel een aantal keer heb gezeten. Met mijn vriendin en een keer met vrienden. Biertje erbij. Naast ons zat een behoorlijk grote groep en ze hadden een volledige picknicktafel meegenomen. Daarnaast stond een barbecue te roken en er was tafelsaus en wijn.
Eigenlijk wilde ik gisteravond een stuk tekst plaatsen over de mooie maandagochtend en het spiegelgladde water in de Herengracht. Het bruggetje waarvandaan ik de nummerborden van al die auto’s in een keurig patroon kon zien. Maar dat werd uiteindelijk zo’n fijn stuk dat ik dat maar gewoon in mijn boek heb verwerkt.

Waar zou ik willen spelen als ik profvoetballer zou zijn, laten we het daar eens over hebben.
Nou ja, god, eerst bij Ajax natuurlijk. Een aantal keer net geen kampioen worden, paar jaartjes rijpen en dan na een seizoen of vier de Nederlandse competitie ontgroeien. Normaal gesproken is dat het moment dat er een zooitje aanbiedingen uit het buitenland komen. En daar zitten interessante opties tussen. Ik zou kunnen kiezen voor AC Milan of Internazionale. In Milaan is het prima wonen, de modestad. Uitstekend klimaat daar, veel skigebieden in de buurt. Niet dat ik dat zou doen met die dure benen, maar goed. AC Milan is de club van San Marco en Inter heeft het prachtige shirt.
Ook Bayern München heeft serieuze interesse in deze lange, kopsterke spits. Zuid-Duitsland is prachtig. En dat shirt man, strak modelletje, nauwsluitend. En natuurlijk Oktoberfest. Waar ik vermomd als een boswachter liters bier zal gaan drinken tijdens een periode van blessureleed.
Chelsea, Manchester United, Liverpool, ik weet het niet. Ik ben een mooi-weer-voetballer.
Real Madrid hengelt naar mijn diensten. Maar die houd ik aan het lijntje en op het laatste moment besluit ik niet te tekenen.
‘Vanwege Ronaldo,’ zou ik in een korte verklaring laten weten.
En dan is daar natuurlijk FC Barcelona. Een prachtig stadion, de stad, het strand. ’s Middags na de training lekker lunchen bij dat restaurant tegen de heuvel. Ik kan me prima vinden in een sfeer van rebellie. En afzetten tegen de autoriteit, dat gaat me doorgaans ook goed af.
Daar zou ik het wel kunnen

In het dorpje in de Blue Mountains, een paar uurtjes rijden vanaf Sydney, waren niet veel toeristen. We hadden die dag kilometers door de bossen gelopen. Het was warm en we hadden zin in bier. Op de hoek van Bathurst Road zat een Irish Pub, hemelsbreed een meter of honderd van de Great Western Highway. We bestelden twee prachtige flesjes bier met lange nekken. Het personeel maakte een melige indruk. Ze lachten hard, dronken doorzichtig drank uit kleine glaasjes en hadden niet veel oog voor die paar klanten. Ik gooide wat muntgeld in de jukebox en selecteerde een nummer van het album Ten. Niet lang daarna kwam er iemand vanachter de bar vandaan, selecteerde een Iers nummer en liep hossend terug. Echt aardig vond ik dat niet. Even later bestelde ik nog twee flessen bier en het kleingeld dat ik terugkreeg gooide ik weer in de kast. Een iets minder heftig nummer nu. Ook dit nummer werd snel weggedrukt door aanstellerige doedelzakmuziek.
Achter de bar zag ik veel Shamrocks hangen. En slingers met de datum van die dag, Happy St.Patricksday stond eronder. Ik had er nog niet eerder van gehoord. Toen ik het derde biertje bestelde wenste ik de barkeeper Happy St. Patricksday. Hij zette de twee biertjes op de bar, zei niets en liep snel terug naar zijn drinkende collega’s.

Langzaam maar zeker verandert mijn Gazelle Orange Limited (Blue) in een ordinaire, lelijke stadsfiets. De versnelling heeft het zwaar te verduren, er zitten roestvlekken op het frame. De bovenkant van mijn kettingkast is afgebroken waardoor er regenwater in blijft liggen en dat kan nooit goed zijn. Hij rammelt. En sinds een week of wat heeft mijn fiets ook geen verlichting meer. Dus nu moet ik ook die vreselijk brave lichtjes met elastische lusjes aan mijn stuur en bagagedrager gaan hangen. Lekker rock ’n roll.
Voorheen kon ik nog eens iemand inhalen, me daarna terug laten zakken, diegene weer tegenkomen bij de stoplichten en dan opnieuw inhalen. Puur machtsvertoon. Maar dat gaat allemaal moeizamer, het zit er niet meer in.
Misschien moet ik een nieuwe kopen. Geen echte nieuwe maar een tweedehands. Bijvoorbeeld bij die fietsenzaak op de Marnixkade, waar ik al eens eerder bijna een fiets had besteld toen ik dacht dat de mijne was gejat. Die uiteindelijk niet gestolen bleek te zijn maar door de AFAC was meegenomen. Ik ben daar toen met de trein en de taxi heengereden. Samen met de administratiekosten heeft dat geintje mij ruim dertig euro gekost. Op het bonnetje stond dat mijn fiets was meegenomen omdat ie aan ‘gemeentelijk eigendom’ was bevestigd.
Ik vroeg aan het meisje achter de balie waaraan ik de eigendommen van de gemeente aan kon herkennen. Dat wist ze niet. Daarna vroeg ik of alle fietsenrekken in de stad ook eigendom van de gemeente waren. Ze had geknikt en ik zag aan haar gezicht dat zij ook vond dat het allemaal niet deugde.

Ik was afgelopen weekend even in mijn oude appartement in Alkmaar. De huurder was vertrokken en ik zat in mijn eigen woonkamer waar ik al twee jaar niet meer had gezeten. De geur van toen hing er nog. Ik keek uit het raam, zag het bruggetje, de Waagtoren, het Mexicaanse restaurant waar ik nooit heb gegeten. Ik stak een sigaret op en de rook kringelde omhoog langs de ramen, naar het zonlicht. De koffie die ik om de hoek had gehaald was niet heel warm meer. Mijn sigaret drukte ik uit op de plastic deksel.
Daarna deed ik waarvoor ik naar Alkmaar was gekomen. Toen ik klaar was stak ik er weer één op. Ik dacht aan mijn oude vrienden die even verderop in de kantine bier zaten te drinken. En aan Amsterdam en al het nuttige dat ik daar kon gaan doen. Het was vreemd.
Ik zat letterlijk tussen twee werelden en daar, precies in het midden, kon ik niet kiezen. Een verlammende besluiteloosheid had zich van mij meester gemaakt. Onder het raam wandelden toeristen en dagjesmensen over het eeuwenoude bakstenen straatje. Er werden foto’s gemaakt. Een half uur lang keek ik op ze neer. Toen pakte ik mijn jas, trok de deur achter mij dicht en maakte ik me op voor grote glazen koud bier.

Mijn debuutroman verschijnt bij Uitgeverij Contact en daar ben ik heel blij mee. Een warme uitgeverij met geweldige schrijvers en fijne mensen. Een mooi grachtenpand met lange, houten vloerdelen, glazen wanden, een dakterras voor de rokers en een normaal koffiezetapparaat. Als het een uitgeverij was geweest zonder houten vloerdelen was het ook prima natuurlijk. Maar alleen al uit die houten vloer spreekt de warmte die ik belangrijk vind. Uit andere dingen blijkt het enthousiasme en vertrouwen en daar ben ik natuurlijk nog veel gevoeliger voor.
Trouwens, ik kom graag op plekken met een houten vloer. Laminaat of tegels vind ik maar niets en ook zeil is niet echt iets voor mij. In ons huurappartement, dat aan het Vondelpark ligt – dat dan weer wel,  ligt een laminaatvloer met grote kieren tussen de panelen. Eigenlijk geen gezicht.
Maar goed, daar heb ik geen last van op de Keizersgracht. Daar ligt de vloer er strak in.

Ik heb vorig jaar al eens geschreven dat ik een band had ontdekt die al zolang bestond dat het gênant was dat ik er pas in 2009 achter kwam: Madrugada. Een Noorse band die jullie waarschijnlijk allemaal al kennen en intussen ter ziele is gegaan. Meeslepende muziek, dat vooral wordt gekenmerkt door die prachtige stem van de zanger en de slide van de gitarist. Beetje bluesy zelfs. Die gitarist is overleden op zijn 31e en de band is opgedoekt. Drama, ik heb daar iets mee. Anderhalf jaar geleden ontdekte ik het album The Deep End. Gisteren ben ik maar eens gaan zoeken naar de rest van hun werk. Man man, er staat me nog zoveel te wachten. Nog vier cd’s op precies te zijn. En een live-album. Maar met live-albums heb ik dus niks. Dat gejuich en gefluit tussen die nummers door, het is vreselijk. Tijdens een concert vind ik het gefluit en (nog erger) gejoel met hoge stemmetjes al knap irritant, laat staan dat ik daar een cd van op ga zetten. In het comfort van mijn eigen huis, notabene. Ik dacht het niet.
De enige band waar ik live-materiaal van bezit is Pearl Jam. Maar dat komt omdat zij van elk optreden een officiële bootleg uitbrengen. Dus je hebt als het ware een aandenken. Dat voegt dat wel weer wat toe maar als ik eerlijk ben heb ik ze zelden geluisterd. Vreemd genoeg ben ik Pearl Jam pas gaan waarderen na het luisteren van het live-album Live on Two Legs. Tijdens rokerige kaartavonden in Leeuwarden. De stad van de Bonkevaart en de Elfstedentocht. De tocht der tochten die ik in 1997 liet lopen, omdat ik die dag moest werken bij mijn bijbaan als verkoper in een wit-bruingoedzaak in Heerhugowaard.
In Leeuwarden woonde ik dertig meter van de Bonkevaart en vijftien minuten fietsen van Zaailand, waar een enorme tent stond en het drie dagen achter elkaar feest was.
Niets van meegekregen.