Ik heb speciaal voor Van Boeken en Mensen een pastiche geschreven. Het is hier te lezen en het is de bedoeling dat jullie gaan raden welke schrijver ik hier heb geïmiteerd. Bij pastiche dacht ik onmiddellijk aan warme zomervakanties in Zuid-Frankrijk en ijsjes met Pistache-smaak, maar daar heeft dit dus allemaal niets mee te maken.

Ik zong een lang liedje, op fluistertoon, want het was per slot van rekening een slaapliedje. En in de schemering zag ik zijn grote ogen naar mij kijken. Ik zong over een grote vogel die heel moe was en na heel lang vliegen bij Finn in zijn bed ging liggen. En dat ze samen gingen slapen. Ik hoorde zijn ademhaling, rustig in en uit. Zijn mond een beetje open, heel geconcentreerd luisterend. Na een tijdje stopte ik met zingen en vroeg of hij al sliep. Hij schudde zijn hoofd. Ik zong nog even verder en zijn ogen bleven mij aankijken en ik keek tussen de spijlen van zijn bed naar hem terug. Naar zijn glimlach, zijn neus, zijn dekbed. Nu zong ik over zijn papa en mama en broer die ook gingen slapen, want dat scheen goed te werken. Even later vroeg ik of ie al sliep en hij knikte. Ik sloop de kamer uit, bleef nog even wachten en toen zei hij iets, op fluistertoon, maar ik wist niet wat en liep toen de trap af.

We waren afgelopen weekend in Delft. En precies in dat weekend werd Delft getroffen door een stroomstoring. Ik lag in bed een mooi kort verhaal van John Cheever te lezen, sloeg de laatste pagina om en toen werd het donker. Buiten hoorde ik wat jongeren schreeuwen, mijn vriendin lag te slapen, alles donker. Ik dacht aan de kroegen om de hoek, waar de muziek was opgehouden en het ook donker was. Hoe zal dat gaan, dacht ik, met al die dronken mensen in zo’n donkere ruimte, met onbetaalde rekeningen en drank dat niet meer gekoeld kan worden. Nou ja, ik trok aan het touwtje van de lamp naast mijn bed. Want anders springt ie straks na de stroomstoring weer aan, midden in de nacht. Ik trok en hoorde geen klik, toen nog een keer en weer geen klik. En toen nog een paar keer en ik had geen idee of ie nou aan of uit stond.
Een paar uur later werd ik wakker van het felle licht.
De dag erna gingen we naar het Prinsenhof en zag ik de kogelgaten in de hal waar Willem van Oranje was vermoord. Delft lijkt erg veel op Alkmaar. De grachtjes, de bouwstijl, de terrasjes, rondvaartboten, grote kerken en kebabtenten. En allebei, eeuwen geleden, het decor van een heroïsche strijd tegen de Spanjaarden.
Altijd weer die Spanjaarden.

Op de foto’s in het theorieboek voor het rijexamen zag ik altijd groene bomen en zonneschijn. Het was op elke foto mooi weer en er reden onberispelijke mensen op fietsen en in auto’s die ik nu nog graag zou bezitten. Überhaupt een auto bezitten zou al goed zijn – inclusief parkeervergunning – maar dat terzijde. 
Het regende dus nooit op die foto’s en dat vond ik geweldig, daar kreeg ik altijd een goed gevoel van.
 Zulk weer was het vanochtend ook. Ideaal om foto’s te schieten voor een nieuwe versie van het theorieboek. Geen wolkje aan de lucht, felgroene bladeren aan de boom, ik fietsend op een zeer onberispelijke fiets, een man liep over het zebrapad, ik remde, hij stopte en gebaarde dat ik door mocht fietsen, ik glimlachte, hij glimlachte, vogels floten, vlinders fladderden door de lucht. Een vrachtwagen die keurig remde en in zijn spiegel keek, alvorens rechtsaf te slaan. Man, het was vandaag theorierijexamenweer.
 Mijn vriendin zou vandaag naar Belgrado vliegen en we namen vanochtend afscheid. Even later belde ze en zei dat de aswolk weer roet in het eten aan het gooien was. Ik stel voor dat die aswolk even een tijdje opsodemietert, want nu weet ik wel dat de aarde de baas is. Maar over een week of wat wil ik wel met mijn vrienden naar die villa met zwembad en comfortabele zithoek. Inclusief hand- en bedlinnen.

Er stapte een vrouw met haar zoontje de tram in. Ze praatte hard en op infantiele toon.
‘Kijk, ik heb natte pijpen,’ zei ze.
Het kind reageerde niet. Logisch, want wat moet je daar nou weer op zeggen? Als een volwassen vrouw tegen je zegt dat ze natte pijpen heeft, dan houd je gewoon je mond.
‘Kijk dan, kijk dan,’ zei ze daarna, maar het jochie reageerde nog steeds niet.
Toen begon ze hardop met hem te overleggen. Ze vroeg zich af of ze niet een stukje verder moesten gaan staan. Daarzo, vlakbij die deur. Zullen we daarheen lopen? Of denk je dat je dan gaat vallen?
Ik vond vooral de laatste vraag nogal vreemd, maar toen ik er over nadacht begreep ik het wel. Dat lijkt me iets om voor uit te kijken als je een kind hebt; dat je je eigen angsten niet op hen gaat projecteren. Zoals deze vrouw, die zelf grote moeite had om zich in de rijdende tram staande te houden.
Uiteindelijk moest ik er tegelijk met hen uit. Toen de tram stopte, drukte ik op het knopje van de deur, zij ook. Daarna drukten we allebei nog een keer, maar we stonden voor een stoplicht dus de deur bleef gesloten. Ik voelde me een beetje lullig omdat het leek alsof ik een toerist was, zo onhandig met dat knopje en de deur. Toen ik naar haar keek zag ik dat ze zich ook geneerde.

We hadden het bier op het electriciteitskastje gezet. Vanaf hier hadden we prima uitzicht over de Ceintuurbaan en de gevaarlijke bocht naar de Hobbemakade. Op zich trouwens geen gevaarlijk bocht, maar als het flink zou gaan regenen zouden de twee zebrapaden voor veel valpartijen gaan zorgen. McEwen was één van de eerste prominenten. Er reden veel Italiaanse renners die niemand van ons ooit eerder had zien rijden. Maar het was natuurlijk zaak om zo snel mogelijk de naambordjes op de volgauto’s te lezen, zodat het leek alsof je ze wel herkende. Twee vrienden kwamen wat later, die moesten erg lang wachten bij de loopbrug. Ik wilde de hele dag zo’n Giro-pakket van een tientje kopen. Er zat een roze shirt in dat ik graag wilde hebben, maar niet los te kopen was. Uiteindelijk heb ik hem toch maar gekocht en probeerde ik de rest van het pakket te verkopen want dat was allemaal troep. Dat lukt niet. Iedereen lachte me uit.
We dronken daarna weer wat bier en later ook wijn. We aten in een Catalaans restaurant en dat viel tegen. In een café kregen we ruzie met die zure marktkoopman die iedereen import vindt als je voorbij de Van Baerle woont. En daarna aten we een patatje in een kleine snackbar. Daar vroeg de man met het mooie colbert of hij mijn shirt mocht kopen. Hij heeft er vijftien euro voor betaald. De volgende dag ben ik terug gefietst naar het Museumplein om een nieuw shirt te kopen. Maar die witte busjes waren inmiddels alweer vertrokken. Gelukkig heb ik thuis nog een petje, vier koelkastmagneten en een armbandje. Allemaal roze.

Ik heb mezelf al de hele week voorgenomen om te gaan hardlopen. Maar het is er nog niet van gekomen. Het zou goed zijn om naar buiten te gaan en even te bewegen. Als ik zo de hele dag zit te schrijven en sigaretten zit weg te paffen voelt mijn bovenlichaam niet heel erg goed aan. Mijn schouders zitten vast en mijn nek. Ook mijn hoofd voelt zwaar en dat komt natuurlijk omdat ik voortdurend in mijn hoofd zit. Het kan geen kwaad om even iets lichamelijks te doen.
Het vreemde van een dag waarop je niets anders hoeft te doen dan schrijven, is dat ik heel veel dingen verzin die niets met het schrijven te maken hebben. In feite ben ik de hele dag bezig met dingen die me daar vanaf houden. Maar als je me zou vragen wat ik de hele dag heb gedaan, dan zou ik het je niet kunnen vertellen. Vreemd. Dat ik soms urenlang druk bezig ben met niet doen wat ik het liefst doe. Soms heb ik een heel slecht gevoel over mezelf.
Toch was er op elke dag van deze afgelopen week wel er een moment dat ik diep gelukkig was.

Deze week zit mijn vriendin in Mexico en ik zit thuis. Ik ben aan het schrijven want het boek moet op zich een keer af. Er moeten namelijk nog meer boeken geschreven worden, tientallen wat mij betreft. Ik drink veel koffie en rook teveel sigaretten. Zo nu en dan krijg ik een sms van mijn vriendin, dat ze ergens op een strand zit met een nichtje van een Mexicaanse voetballer. Of dat ze tequila drinken. Het is daar 32 graden.
Ik vind het prima om alleen te zijn. Met niemand rekening houden is zo’n beetje mijn allersterkste eigenschap. Intussen heb ik de laatste dagen helemaal geen mens gezien. Ja op televisie tijdens dodenherdenking, daar zag ik heel veel mensen die in paniek raakten.
Het schrijven gaat op zich goed. Soms denk ik dat het een vreselijk boek wordt en een paar uur later heb ik het gevoel dat ik de laatste hand aan een meesterwerk leg. Laten we er vanuit gaan dat de realiteit ergens in het midden ligt. Altijd maar weer het eeuwige midden.
Vanavond ga ik weer echte mensen ontmoeten. We gaan de bekerfinale kijken. De KNVB-beker kan geen enkele Ajacied echt iets schelen, tenzij het een wedstrijd tegen Feyenoord of PSV betreft. Maar voetbal kijken met vrienden, biertje erbij, daar loop ik altijd wel warm voor.

In onze binnentuin zit vaak een jonge, gevlekte poes. Erg speels. Gistermiddag zat ie op het kozijn bij de overburen naar binnen te gluren. Daar woont ook een kat en die zat op de vensterbank naar buiten te kijken. Het werd een showtje. De kat die binnen zat keek eerst heel strak langs die ander naar buiten. De buitenkat keek achter zich om te zien waar die ie ander naar zat te kijken. Daarna begon de binnenkat ineens te springen en uit te halen naar het raam. De ander gaf geen krimp. Na de drukte keek de buitenkat ineens heel geïnteresseerd naar het verticale kozijn, alsof daar iets bijzonders aan de hand was. Slecht onderhouden, leek ie te denken. De kat die binnen zat trapte erin en op het moment dat ze zich dicht tegen het raam drukte om naar het plekje op het kozijn te kijken, haalde die ander uit. Ze schrok. Dat ging nog even zo door. Ik schonk nog een kop koffie in en stak een sigaret op. Toen kwam de overonderbuurvrouw tevoorschijn en jaagde de buitenkat met slaande bewegingen weg. Ze riep er iets bij en trok een raar gezicht. Daarna keek ze even naar buiten – rechts, links, naar voren – om te zien of niemand het had gezien.

De laatste weken word ik elke ochtend rond zes uur wakker. Ik ben geen man die genoeg heeft aan zes uur slaap. Het kan door de vogels komen, die rond dat tijdstip erg hard zingen in de binnentuin. Het zijn vooral merels maar er wordt ook veel gekwetterd door de halsbandparkieten. Die zijn erg onrustig de laatste tijd. Druk bezig met het zoeken naar een plek voor een nest, denk ik. Ik ben benieuwd of dat stelletje dit jaar weer de holle stam in die schuine boom in het park uitkiest. Daar zaten ze vorige jaar. Het vrouwtje keek dan vanaf haar nest door het gat in boom naar buiten. Naar alle voetgangers en fietsers. Het mannetje op een tak ernaast. Het was een mooi gezicht.
De dag na Koninginnennacht werd ik ook om zes uur wakker. En ik ben al helemaal geen man die genoeg heeft aan tweeeneenhalf uur slaap. Toch werd het een mooie dag. Met veel bier en rum. We stonden op een prima plek in de Jordaan, aan het water. Uiteraard heb ik weer veel kleding aangetrokken die door de verkopers was achtergelaten. Dat moet ik misschien toch maar eens afleren. Om mezelf zo te aan te stellen als ik wat heb gedronken. Vanochtend regende het toen ik wakker werd en de vogels zongen niet. Dat was om een uur of acht.