We gaan dus verhuizen dit weekend. Dat heb ik de laatste zes jaar zo’n vijf keer gedaan en als ik ergens niet tegen kan dan is het verhuizen wel. Normaal gesproken houd ik prima het overzicht en vooral het hoofd koel. Maar zodra ik moet verhuizen slaat het hele fundament onder mijn voeten weg. Ik slaap slecht, krijg last van mijn buik enzo. Vreselijk.
We gaan zondag over. In het appartement waar we gaan wonen moet nog een flinke muur gewit worden. De vloer moet worden geschuurd, gebeitst en drie keer gelakt. Het houtwerk dient geschilderd te worden. Ook moet er thuis nog van alles worden ingepakt. Zaterdag moet ik een bus halen en dan gaan we zondag met twee vrienden de zooi inladen en naar een opslagbox brengen. Want het appartement is niet zo heel groot. Dan rijden we naar Alkmaar om het bed te halen. De twee mannen die me gaan helpen hebben waarschijnlijk een grote kater, ze hebben zaterdag een feest. Vandaag moet ik trouwens ook nog de douchekraan vervangen en rolgordijnen aanschaffen en ophangen. Gelukkig is er vanavond geen noemenswaardig voetbal op televisie, want daar word ik de laatste tijd ook niet vrolijk van.

Er zat een stelletje op het terras. Zij had prachtig rood haar, mooi fijn gezicht. Hij keek een beetje chagrijnig en rookte een sigaret. Ze vertelde iets, moest lachen en hij reageerde er knorrig op. Het deed me aan mij denken. Want ik kan ook vaak met een chagrijnig gezicht een sigaret roken en knorrig reageren op leuke verhalen van mijn mooie vriendin. Zij bestelde een koffie verkeerd en hij iets van spa rood of tonic. Ze keuvelden wat en hij rookte zijn sigaret op. Toen wilden ze betalen en ze gaf een biljet aan de ober. Hij stopte het in zijn buideltas. Ze verwachtte dat ze nog wisselgeld terug zou krijgen maar de man liep weg. Het meisje keek een beetje onzeker naar haar vriend en hij trok zijn wenkbrauwen op. Ze moesten allebei een beetje lachen. Duur man, zo’n terrasje in Amsterdam, zeiden ze tegen elkaar. Hij gaf haar een zoen. Ze pakten hun spullen van het tafeltje en vertrokken, wandelden hand in hand naar het plein. Hij gaf haar weer een zoen.

Ik ben dit jaar nog geen één keer op het strand geweest. Of misschien toch, ergens in het begin van het jaar. Toen het nog koud was en de strandtenten nog niet waren opgebouwd. En natuurlijk in Spanje, daar ben ik ook naar het strand geweest. Maar verder niet.
Gisteren zaten we in het park, met brood en wijn en muziek van mensen om ons heen. Even verderop zat een jongen met een gitaar en hij speelde Spaanse muziek. We hadden hier niet met een amateur te maken. De jongen wist heel goed wat hij deed. Om hem heen zaten twee vrienden die in hun handen klapten, met hoog tempo en wisselend ritme. Na een somber stemmend lied praatte de gitarist even met zijn vrienden. Hij legde uit hoe ze moesten klappen, en hij deed het voor. Hij legde zijn handen op een bepaalde manier op elkaar en zij deden hem na. Toen speelde hij nog een nummer. Daarna borg hij zijn gitaar op in de koffer en ze liepen weg, over het grote veld. Waar een paar volwassen kerels al uren voetbalden, terwijl ze er werkelijk he-le-maal niets van konden.

Er is ook maar één land waar ze lopen te klagen en te zeiken als het nationale elftal wordt bedankt voor een bovengemiddelde prestatie. Maar goed, ik wil het er niet meer over hebben. Met geen woord.
De zomer valt me niet tegen, het is warm en de zon schijnt al wekenlang. We hebben ze slechter gehad, die zomers. Vroeger gingen we altijd in de zomer naar het strand en mijn moeder smeerde me altijd goed in, maar toch verbrandde ik nog wel eens. Daar had mijn moeder dan altijd een rood gekleurde olie voor die erg verkoelend aanvoelde. De geur van die olie rook ik laatst in het park. Ik keek om me heen om te zien waar het vandaan kwam maar ik zag niemand. De geur was er gewoon, uit het niets, en was ook weer verdwenen. Ik moest nog een tijdje aan mijn moeder denken. En aan de ijsjes die we altijd in Schoorl haalden, op de terugweg van het strand.

Ik doe weer mee met een tourspel en het is altijd weer vreselijk zoiets. Want je weet dat je ploeg al na de 1e etappe volledig kansloos kan zijn. Meestal wijzig ik mijn team eindeloos, tot de een paar uur voor de sluitingsdatum. Deze keer viel het wel mee, ik heb er ook maar een paar uurtjes in gestoken. Veel minder dan normaal. Meestal maak ik er een soort studie van maar daar heb ik nu helemaal geen tijd voor. Tot zondagavond dacht ik dat ik Thor Hushovd in mijn team had zitten. En ik schepte erover op tegen mensen, dat ik hem had gekozen omdat ie altijd wel een sterke tour fietst en mee strijdt om de groene trui. Toen ik zag dat ie derde was, trok er golf van opwinding door mijn lichaam want het zou een reuzensprong in de subleague betekenen. Maar toen ik mijn team bekeek, zag ik pas dat ik Thor Hushovd helemaal niet in mijn team had zitten. Dus toch gewisseld. En als ik het zo zie heb ik hem geruild voor Bradley Wiggins. Die tot nu toe geen beste indruk maakt. We zijn weer begonnen. Maar een beetje half natuurlijk, want het Nederlands Elftal, jongens en meisjes. Het houdt me al nachtenlang uit mijn slaap.

Na de wedstrijd stond er een blonde gozer met een Braziliaanse shirt aan op het plein. Het was een aanstellerig fitnesstype. Mensen die fitnessen, daar is niets mis mee, maar als je je shirt een maatje kleiner koopt zodat de boel allemaal nog wat strakker zit, dan is er sprake van een issue. Zeker als er Kaka op je rug staat. Deze vent had ook een oranje slinger om zijn nek hangen. Ik weet niet precies waar we hier mee te maken hadden. Waarschijnlijk een dude die een statement wilde maken en graag liet zien dat je ook voor twee partijen kunt zijn. Dan snap je er dus helemaal geen reet meer van. Ook die twee Braziliaans ogende dames die naast hem uitsloverig stonden te doen, deden hard hun best om niet te laten merken dat ze het vreselijk vonden dat ze waren gecrushed door de Dutch Machine.
Ik riep iets als: hee kaka-boy. Hij draaide zich om en ik stak mijn tong uit. Ik vond het op zich een vrij volwassen reactie voor een kerel van 33. Er zijn gekkere dingen gebeurd in de wereld, dacht ik. Hij vond het allemaal niet zo leuk. Hij stak zijn middelvinger op. En ik moest onbedaarlijk lachen, kon gewoon niet meer stoppen.

Zo nu en dan krijg ik vreselijk veel zin om te kamperen in Frankrijk. Om over die Franse snelwegen te rijden, golvend over de heuvels. Met mijn ouders natuurlijk. Wij achterin, pijn in je reet van het urenlange zitten. De hele vakantie nog voor je, met nieuwe vrienden en biertjes op het strand. Ook vriendinnetjes natuurlijk want zo gaat dat. Altijd wel een beetje op zoek, zo op het strand met z’n allen. Bier drinken en bijdehand doen enzo. Man, daar heb ik heimwee naar.

In het echte leven is mijn iPhone dus naar de klote. Eerst was het scherm kaduk maar nu is ook het hele besturingssysteem naar de filistijnen. Op z’n zachtst gezegd ben ik teleurgesteld. Nu is het maar even wachten op die nieuwe, want zo’n Nokia is toch weer een paar stappen achteruit. Overal zie ik mensen met werkende iPhones en ze lijken er niet voldoende van te genieten. Ze hebben geen benul.