Foto: ANP

Ik keek naar de wedstrijd De Graafschap – Ajax. Het is altijd opmerkelijk om te zien dat het publiek bij dit soort wedstrijden altijd tegen Ajax is, maar niet op een overtuigende manier. Ze vinden dat ze tegen Ajax moeten zijn, omdat ze dat zien bij bijvoorbeeld de supporters van FC Utrecht of Feyenoord. Maar ze zijn het helemaal niet. Diep van binnen vinden ze Ajax een geweldige club. Hier en daar zag ik op de tribune wat jonge kinderen met Ajax-shirts. Samen met hun vaders die zestien jaar geleden naar Ajax – AC Milan in het Olympisch Stadion waren geweest. Daar vette hamburgers met grote uienringen hadden gegeten, bij zo’n karretje, in de regen.

Eén van de camera’s schoot een mooi beeld: Van der Wiel gaf een puntgave voorzet op Suarez, die de bal onberispelijk in de verre hoek kopte. Op het moment dat Suarez samen met Van der Wiel het doelpunt vierde, was goed te zien hoe een Doetinchemse supporter van een jaar of zestien zijn hoofd schudde. Ook zijn vriend of broer die naast hem zat probeerde teleurgesteld te kijken. Maar de hoofdschuddende jongen was niet zo goed in anti-Ajax doen. Hij schudde wel zijn hoofd, maar zijn glimlach was veelzeggend. Suarez stond zes meter van hem vandaan. Hij wilde het liefst opstaan, over de reclameborden hangen, hem aanraken, zijn geur opsnuiven, schreeuwen dat ie van hem hield, desnoods. Maar dat deed hij allemaal niet.

In Parijs waren we afgelopen weekend, in de wijk Le Marais om precies te zijn, om de hoek bij metrostation Republique. Het is een prettige wijk. Er zijn veel restaurants en bars en onze vrienden hadden er een appartement gehuurd, vlakbij Le Café Rouge. Ik had mijn goede vriend al heel lang niet gezien. Hij werkt in een ver land waar niets normaal is en je in supermarkten alleen wortels en komkommers kunt krijgen. Inderdaad, ik heb het over Turkmenistan. Een land waar je niet zou moeten wonen. En zeker niet als je die vriend van mij bent, want dan hoor je in een land gestationeerd te worden waar lekker eten en drinken als het ware gratis wordt uitgedeeld. In Café Le Rouge aten we vrijdagavond wat, terwijl er muizen over vloer liepen. Op zich wel interessant.
 Later dat weekend stonden we op een feestje bij ene John uit Amerika. Er waren Australiërs, Engelsen en Fransen. Er was warm bier en Havana Rum. Ik vond het een prettige samenstelling, voelde me daar erg goed tussen die lui. Ik wilde voorlopig niet weg en dat is ook precies wat ik deed. Met mijn telefoon maakte ik een paar foto’s van ons en telkens stond er een kerel met een grote baard op. Ik had hem die hele avond nog niet gezien, maar op elke foto die ik nam stond hij ook. Op de eerste foto keek hij ons aan, erg onderzoekend, beetje fronsend. Op de andere foto kijkt hij over zijn schouder, recht in de lens.
Mijn vriendin lag intussen al een paar uur op bed, ze was nogal moe. De laatste dagen beweegt onze baby steeds meer. Soms voelt ze met haar ogen dicht hoe ons kind in haar buik ronddraait. Dat moet een geweldig gevoel zijn.

We wonen sinds vorige week in de Pijp. Het is er niet erg groot, we wonen met z’n tweeën op iets meer dan veertig vierkante meter. En over vijf maanden wonen we er met z’n drieën. De verhuizing was een hel. Meer wil ik er niet over kwijt.
Veel nieuwe geluiden in dit appartement. En buiten. Afgelopen weekend stonden er midden in de nacht twee mannen uit IJsland met elkaar te ouwehoeren om drie uur ‘s nachts. Onder ons raam. Het duurde even voordat ik er wakker van werd. Eerst droomde ik over IJsland en dat ik daar ruzie had met twee kerels die heel hard schreeuwden. Maar toen ik wakker werd bleken die twee hard pratende kerels buiten op straat te staan. Ik vind het nooit zo prettig om midden in de nacht wakker te worden, zeker niet als het veroorzaakt wordt door dronken mannen.
De laatste dagen luister ik veel naar Studio Brussel. Ik vind het erg prettig. Prima muziek en ik moet lachen om die vrouw die het ochtendprogramma doet. Ik zou niet weten wie zij is en dat is ook niet belangrijk. Nu draaien ze weer een goed nummer. Ook de filemeldingen vind ik grappig, veel plaatsnamen spreken tot de verbeelding.
Verder eigenlijk geen mededelingen.

Ik kom graag in bouwmarkten. Het ruikt er lekker, het is er ruim. Meestal loop ik door alle gangpaden en kijk dan wat naar al die artikelen. Sommige dingen ken ik niet, nooit eerder gezien. Ik verbaas me ook over de prijzen. Zoals verlichting. Het is nog niet zo eenvoudig om een beetje knappe lamp van onder een tientje te vinden. Voor een frame met drie spotjes betaal je zo veertig euro. Vorige week kocht ik een aantal dingen, zonder dat ik het echt van plan was, maar toen ik er langs liep dacht ik dat het slim was. Het was een douchekraan, een slang en een nieuwe douchkop-houder. Want de houder die we nu hebben is lam. Dus valt telkens dat ding naar beneden, met een klap. Het is elke keer weer schrikken en ik word er strontchagrijnig van, zo in de ochtend.
Alle artikelen die ik kocht bleken bij thuiskomst niet goed te zijn. De douchekraan was geschikt voor 15 cm aansluitingen, de slang hadden we totaal niet nodig, de douchekop-houder was gemaakt voor dikke buizen. Ik ga ze vandaag weer terugbrengen.
Ook goed: gister in de HEMA zag ik een gozer bij de handdoeken staan. Hij pakte een handdoek van de stapel, een zwarte of donkerblauwe, dat weet ik niet meer. Hij deed het voorzichtig en zogenaamd onopvallend. Maar buiten mij waren er meer mensen die zagen hoe hij het handdoekje om zijn middel probeerde te slaan om te zien of ie groot genoeg was. Ik vond dat een mooi gezicht.