Rouge
In Parijs waren we afgelopen weekend, in de wijk Le Marais om precies te zijn, om de hoek bij metrostation Republique. Het is een prettige wijk. Er zijn veel restaurants en bars en onze vrienden hadden er een appartement gehuurd, vlakbij Le Café Rouge. Ik had mijn goede vriend al heel lang niet gezien. Hij werkt in een ver land waar niets normaal is en je in supermarkten alleen wortels en komkommers kunt krijgen. Inderdaad, ik heb het over Turkmenistan. Een land waar je niet zou moeten wonen. En zeker niet als je die vriend van mij bent, want dan hoor je in een land gestationeerd te worden waar lekker eten en drinken als het ware gratis wordt uitgedeeld. In Café Le Rouge aten we vrijdagavond wat, terwijl er muizen over vloer liepen. Op zich wel interessant.
Later dat weekend stonden we op een feestje bij ene John uit Amerika. Er waren Australiërs, Engelsen en Fransen. Er was warm bier en Havana Rum. Ik vond het een prettige samenstelling, voelde me daar erg goed tussen die lui. Ik wilde voorlopig niet weg en dat is ook precies wat ik deed. Met mijn telefoon maakte ik een paar foto’s van ons en telkens stond er een kerel met een grote baard op. Ik had hem die hele avond nog niet gezien, maar op elke foto die ik nam stond hij ook. Op de eerste foto keek hij ons aan, erg onderzoekend, beetje fronsend. Op de andere foto kijkt hij over zijn schouder, recht in de lens.
Mijn vriendin lag intussen al een paar uur op bed, ze was nogal moe. De laatste dagen beweegt onze baby steeds meer. Soms voelt ze met haar ogen dicht hoe ons kind in haar buik ronddraait. Dat moet een geweldig gevoel zijn.
3 september 2010 op 15:27
het is zeker een geweldig gevoel. Gefeliciteerd he!