Grijs
Ik was op een begrafenis in Oostzaan. Mijn collega lag in de kist en zijn vrouw en dochters zaten er volledig verslagen bij. Ik vroeg me af hoe de man die hem had doodgereden er bij zat en hoe belangrijk het nu voor hem was om door rood te rijden. Ik voelde veel woede. Ik ben beter in staat om woede te voelen dan verdriet toe te laten, realiseerde ik me daar, op het oncomfortabele houten kerkbankje.
Er waren meer boze mensen maar nog veel meer intens verdrietige mensen.
Ik dacht eraan dat wij straks weer in de auto zouden stappen, er van weg konden rijden, het achter ons konden laten. Alsof je wakker wordt en je je realiseert dat het maar een droom was. De opluchting. En straks kerst vieren met geliefden en vrienden.
De dienst duurde ongeveer een uur. Er werden mooie dingen gezegd en natuurlijk muziek gedraaid. Daarna werd de kist door vrienden en familie naar de begraafplaats gedragen. Daar wierp de vrouw van mijn collega zich op de kist. Ik keek in de verte, naar de kale bomen en de grijze lucht. De kou was tot in mijn botten doorgedrongen. Ik rilde en dacht aan thuis.
23 december 2011 op 09:56
Mooi geschreven Rob…
27 december 2011 op 05:29
Hangt er volgens mij af waar je ziet in je rouwverwerking. En dat hangt ook weer van heel veel dingen af. Woede is ook best lekker een tijdje, en ook zinvol denk ik. Als je het maar weer los kunt laten op een gegeven moment
30 december 2011 op 21:38
Ik word nieuwsgierig naar je roman als ik jouw ontnuchterende stukjes tekst lees…Dit stukje ‘Grijs’deed me denken aan een verhaal van me ‘De held’, waarin iemand die een ongeluk veroorzaakt min of meer gek wordt….het is een drastische situatie.