BLOG

03
jul

When soul meets body

We speelden dit weekend met ons oude voetbalteam op een voetbaltoernooi in Volendam. Het werd een vroegertje, de eerste wedstrijd begon al om half tien en ik pakte de bus van kwart voor negen. Verder zat er niemand in de bus, ik was de enige passagier.
Het was vijf jaar geleden dat ik voor het laatst had gevoetbald. Tijdens de eerste wedstrijd probeerden mijn hersenen mijn lichaam bewegingen te laten maken die vijf jaar geleden nog haalbaar waren. Het hoofd wilde verder waar het in 2012 mee was gestopt, maar mijn lichaam dacht daar anders over.
Een bal stuitte van de borst van de keeper, een korte sprint, ik strekte mijn been en ik kwam zeker anderhalve meter te kort. Een bal werd teruggelegd, ik wilde ‘m in de verre hoek draaien en produceerde een rollertje in de handen van de keeper.
Zo ging het de hele dag door. Ik keek mijn leeftijd recht in de ogen. Een urenlange confrontatie met een gezond maar beperkt lichaam.
In de laatste pot wilde ik een intikkertje binnentikken, maar ik tikte helemaal niets binnen. In plaats daarvan struikelde ik en dook met mijn linkerknie diep in dat verdomde kunstgras. Even later stond ik met tranen in mijn ogen een enorme schaafwond te desinfecteren met Dettol, het meest calvinistische ontsmettingsmiddel dat bestaat.
Kortom, het voetballen zelf viel nogal tegen.
Na afloop dronken we bier in de kantine en ik keek naar buiten, zag de zon doorbreken, voelde hoe melancholie zich in mijn hoofd oprichtte (vroeger vroeger vroeger) en ik klokte snel mijn eerste glas achterover en pakte het volgende biertje van het dienblad.

26
mei

Dit is mijn club

europaleaguefinale_headerMijn maat zei iets wezenlijks, toen we woensdagavond rond half elf de Friends Arena uitliepen. ‘We hebben niet eens even kunnen juichen.’
Kansloos verloren van anti-voetbal. Als een nachtkaars. De spanning die zich de laatste maanden in onze lichamen had opgebouwd, had zich geen weg naar buiten kunnen vinden. Geen explosieve ontlading.
Dinsdag vertrokken we via Düsseldorf naar Stockholm en ik werd gevraagd om een korte voorbeschouwing te geven op de Nederlandse en Belgische radio. Ter voorbereiding noteerde ik wat in mijn notitieboekje en toen ik zo alles op een rijtje zette, zag ik een rode lijn die ineens overkwam als méér dan alleen toeval. Sinds de dood van Johan Cruijff leken alle puzzelstukjes op z’n plaats te vallen. De aanstelling van Peter Bosz – een trainer met wellicht de puurste Cruijff-filosofie van alle Nederlandse trainers -, de naamwijziging van ons stadion in de Johan Cruijff Arena – een besluit dat Ajax vleugels leek te geven tegen Schalke 04 en Lyon -, deze finale, die precies 14 maanden na de dood van Johan plaatsvond én precies 22 jaar na winst van de Champions League in 1995. Opnieuw een piepjonge Kluivert in het team.
Ik ontwaarde een Goddelijk plan.
Het kon toch niet anders dan dat Johan Cruijff in hoogsteigen persoon vanuit de hemel aan de touwtjes aan het trekken was, concludeerde ik vastberaden, na twee halve liters Duits bier op het vliegveld in Düsseldorf.
Al die overeenkomsten met het verleden resoneerden bij mij met die oude, diep weggezakte, intens trotse clubliefde uit de jaren negentig. Een gevoel dat bij mij sinds 1998 langzaam plaats had gemaakt voor een ander soort clubliefde; Een meer naar binnen gekeerd, gedesillusioneerd, frustrerend type, waar veel meer lijden in besloten lag dan de jaren ervoor. Nationaal telden we nog steeds mee, natuurlijk, maar internationaal succes behalen gaat gepaard met een ander gevoel, veel intenser, groter en allesomvattend. Iets dat hoogstwaarschijnlijk alleen Ajax-supporters kennen als ze op vakantie zijn in Spanje, Azië of Zuid-Amerika en met locals aan de praat raken over hun club.
Het verleden had opzichtig contact gezocht met het heden – of was het andersom? – en alles was ineens met elkaar verbonden. Dit was meer dan een voetbalwedstrijd, dit was de strijd tegen de miljarden, de hegemonie van de rijke competities en arrogante sterspelers van 100 miljoen. Dit was David tegen Goliath. Dit was Ajax – Milan op een regenachtige septemberavond in 1994, naast mijn vader en broer in het Olympisch Stadion. Dit was Real Madrid – Ajax en de staande ovatie van het Madrileens publiek. Dit kon niet meer misgaan.
In de Friends Arena. Ruim voor de wedstrijd zat het Ajax-vak al volledig vol. Overal Ajacieden, ook op de lange zijde. Het leek wel een thuiswedstrijd. We sloegen elkaar op de schouders, omhelsden elkaar. We zijn er gewoon bij.
Een paar uur later was het over. De ploeg van ruim 300 miljoen had een bus geparkeerd om de jochies van Ajax te stoppen. En dat was gelukt.
In het warme, nachtelijke Stockholm zochten we naar een bar om de scherpe kantjes van het verdriet te drinken, maar in onze wijk was alles dicht. Het was middernacht, we liepen doelloos over straat. Ik keek naar de hemel. Over vier uurtjes zou de zon weer opkomen, net als de nacht ervoor. Het is hier in Zweden deze maanden maar heel kort donker.
De volgende ochtend de vlucht terug naar Dusseldorf, daarna de rit naar Amsterdam. We waren stil, spraken zo nu en dan over andere dingen dan voetbal. Af en toe een diepe zucht.
Ik schrijf dit terwijl ik nog steeds mijn Ajax-shirt draag. Mijn hoofd bonst, pijnlijk opgetrokken schouders, spierpijn in de benen. Geen explosieve ontlading. De komende dagen zal de spanning langzaam maar zeker mijn lichaam verlaten. Alleen de trots blijft, voor altijd.

16
feb

Voorjaarstournee Waumans & Victoria

De literaire karavaan van Waumans & Victoria trekt dit voorjaar weer langs de theaters! Vanaf de boekenweek gaan we op pad met Bert Wagendorp, Annelies Verbeke, Charlotte Van den Broeck en Erik Jan Harmens. Zie Agenda voor data en onze andere geweldige gasten.

24
jan

Waumans & Victoria Antwerpen

Bert Wagendorp, Erik Jan Harmens, Annelies Verbeke, Charlotte Van den Broeck en Lotte Kok.

20:00 uur
De Studio
Antwerpen

24
jan

Waumans & Victoria Amsterdam

Bert Wagendorp, Erik Jan Harmens, Annelies Verbeke, Charlotte Van den Broeck en Bernard Wesseling.

20:00 uur
De Brakke Grond
Amsterdam

24
jan

Waumans & Victoria Rotterdam

Bert Wagendorp, Erik Jan Harmens, Annelies Verbeke, Charlotte Van den Broeck en Ellen Deckwitz.

20:00 uur
Theaterbibliotheek
Rotterdam

24
jan

Waumans & Victoria Den Bosch

Met Bert Wagendorp, Erik Jan Harmens, Annelies Verbeke, Charlotte Van den Broeck en Tjitske Jansen

20:00 uur
Verkadefabriek
Den Bosch

24
jan

Waumans & Victoria Utrecht

Met Bert Wagendorp, Erik Jan Harmens, Annelies Verbeke, Charlotte Van den Broeck en Alexis de Roode.

15:00 uur
Theater Kikker
Utrecht

24
jan

Waumans & Victoria Nijmeegs Boekenfeest

De eerste show van de voorjaarstournee. Met Erik Jan Harmens, Annelies Verbeke, Charlotte Van den Broeck, Joost Oomen en Janna Lagerström.

19
jan

Blijven liggen

Er stond vanochtend een gozer met een korte broek en een t-shirt op het Amstel Station. Een statement maken is goed, dacht ik, ik houd van mensen die statements maken, maar dit gaat te ver. Ik bestelde een koffie en een croissant en dacht aan de versnelling op mijn fiets die al dagen bevroren is. Blijven fietsen in z’n twee, er zit niets anders op.
Zaterdag fietste ik midden in de nacht door het Noorderpark naar huis. Het ijzelde, spekglad was het. Geen onverwachte bewegingen maken, subtiel sturen in de bochten. Maar toch, ondanks mijn feilloze controle begon op het lange rechte stuk langs het kanaal mijn achterwiel te glijden. Ik probeerde nog te corrigeren, alles terug te draaien, maar het was te laat. Een harde klap. Vloeken, onmiddellijk opstaan, kijken of alles het nog doet en hup door naar huis. Pas toen ik in bed lag voelde ik de pijn. In mijn heup, de rechterknie.
Dit had ik eerder meegemaakt. Een paar jaar geleden fietste ik op een zwoele zomeravond naar huis na een zeldzaam bezoek aan café Zwart. Op de Kinkerstraat sloeg een automobilist rechtsaf, hield even in, zag mij niet en gaf toen gas. Ik vloog door de lucht en dacht de hele tijd ‘Niet op je hoofd landen. Niet op je hoofd landen’. Ik landde inderdaad niet op mijn hoofd. Snel checken of alles het nog doet, een korte babbel met de chauffeur (sorry, sorry), stuur rechtzetten en hup, door naar huis. Pas daar zag en voelde ik de schade. Mijn broek en overhemd gescheurd, grote schaafwonden over mijn hele zij, een diepe wond in de rechterelleboog.
Het is de adrenaline. Pas als alles een beetje tot rust komt en de adrenaline verdwijnt, begin je het te voelen.
Geldt voor alles eigenlijk. Na een tegenslag altijd maar weer proberen om zo snel mogelijk in beweging te komen. Alles vergeten, doorgaan, niets voelen. Terwijl ook daarvoor geldt: Als je omvalt, blijf dan gewoon een tijdje liggen.

17
jan

Scheiding

Op Facebook kom ik regelmatig de (mooie) columns tegen van een bevriende schrijfster waarin ze schrijft over haar scheiding. Een paar jaar geleden was er ook een schrijver die dat deed. Een aantal keren per week de hele shit, het drama, de tranen en de verscheurde levens in een blog op het internet zetten. Onbewimpeld tot in detail beschrijven hoe levens van elkaar worden losgetrokken. Ik begrijp er niets van. Een aantal jaren geleden gingen ik en de moeder van mijn kinderen uit elkaar. Een vreselijke tijd. Maar geen moment overwogen om daarover te schrijven.
Die neiging van sommige schrijvers om jezelf helemaal binnenstebuiten te keren in columns, waar komt die vandaan? Zelfonderzoek? Therapie? Troost en aandacht (‘Herkenbaar!’ ‘Sterkte!’)? Zou het niet helpen om er juist níet over te schrijven als je in een vervelende fase van je leven zit?
Nog iets wat ik op Facebook langs zag komen: Iemand riep op om naar een demonstratie tegen haat te komen. In de hoop om aan te kunnen sluiten bij een gratis MDMA-verstrekkende bijeenkomst, klikte ik op het linkje en toen bleek de demonstratie alleen bedoeld te zijn tegen de haat van Trump en Wilders. Dus niet tegen alle haat.
Jammer, denk ik dan. Gemiste kans. Waarom niet een demonstratie tegen universele haat? Ben ik vrijdag ook welkom als ik tevens wil demonstreren tegen de haat van Poetin of IS?
Ik bedoel, alle weerstand tegen Trump en Wilders is gewenst, maar toch, niemand heeft patent op haat, iedereen doet het. Ik had het afgelopen zomer op Twitter nog aan de stok met een behoorlijke agressieve journaliste en haar gevolg. Natuurlijk niet van het niveau Trump of Wilders maar wel een voorbeeld van de steeds meer uitdijende, dagelijkse huis-, tuin- en keuken-haat van zowel links en rechts die je vooral op social media tegenkomt. En elkaar maar napraten. En van gekkigheid niet mee weten wat je vanuit je pure, authentieke Green Day-rebellie moet doen om op te vallen. Zoals die platenbaas van TopNotch die een agressieve vlogger een contract aanbiedt. En types die op Twitter oproepen om op diezelfde agressieve vlogger te stemmen voor Zaankanter van het Jaar. Het impliciet en expliciet goedkeuren en ondersteunen van haatdragend gedrag: ik zie het overal. Maar goed, daar gaat het aanstaande vrijdag dus allemaal niet over. Dat is een demonstratie tegen de haat van Trump en Wilders. Het is een begin.

14
nov

Tenzij

In het boek Tenzij de Vader van Karin Amatmoekrim schrijft ze over haar vader, die zijn leven leeft alsof het ieder moment over kan zijn. Avonturen, overal vrouwen, veel drank en dromen die geleefd worden. Haar vader vrat het leven op. Ze schrijft over die levensstijl dat bijna niemand zo leeft omdat het simpelweg te vermoeiend is.
‘Nee,’ zei ik tegen haar, in een café in Antwerpen, ‘dat is het niet.’
Het is niet zo dat het te vermoeiend is, maar omdat mensen het simpelweg niet kúnnen. Iedereen wil controle. Als we alle controle opgeven en als een razende tol door ons leven vliegen, kegelen we alles en iedereen omver die ons lief is. De meeste mensen razen niet door hun leven omdat ze juist dát dichtbij willen houden. We houden de controle. Bij alles wat we doen schatten we in wat de gevolgen zijn, hoe ze uit gaan pakken, welke effect het heeft. Eigenlijk is het juist dit leven dat te vermoeiend is. De mensen dichtbij houden; dáár zijn we iedere avond zo moe van.
We namen nog een drankje. We zagen Gerbrand Bakker aan de bar een zakje chips bestellen.

15
okt

Waumans & Victoria Arnhem

Met Herman Koch, Karin Amatmoekrim, Joris van Casteren, Lotte Lentes en muziek van Lea Kliphuis

15
okt

Waumans & Victoria Utrecht

Met Karin Amatmoekrim, Herman Koch, Joris van Casteren, Jente Posthuma en muziek van Eva van Manen.

15
okt

Waumans & Victoria Den Bosch

Met Herman Koch, Karin Amatmoekrim, Joris van Casteren, Mirke Kist en Nyk de Vries.