BLOG

19
nov

Aanslag

Na de aanslagen in Parijs zag ik op social media de gekste dingen langskomen. Veel plaatjes met tekst waarin tenenkrommende pogingen werden ondernomen om iets te creëren wat er niet was.
Iemand zei dat er tijdens de aanslagen ook moslims waren gedood. Alsof deze terroristische waanzin nu in een ander daglicht kwam te staan, het nu een heel ander verhaal werd en het minder erg was of juist nóg erger. Veel mensen, inclusief moslims, vinden het nog steeds erg lastig om moslims als gewone mensen te beschouwen.
Zoals gebruikelijk is bij dit soort gebeurtenissen, trokken alle partijen alles uit de kast om kromme dingen recht te praten. De onnadenkende massa ging erin mee. Ik hoorde mensen die ik redelijk hoog had zitten, de grootste onzin beweren. Dat is niet raar, want mensen zijn op zoek naar de juiste richting en lopen in die zoektocht weleens de verkeerde kant op. Maar toch, als dit soort aanslagen íets aan de oppervlakte brengen, is het wel dat de grootste idioten niet persé met bomgordels rondlopen, maar zich gewoon in je kennissenkring bevinden.

18
nov

Lacrosse

Op station Amstel stapte een Lacrosse-damesteam in de coupé. Ze hadden net een wedstrijd gespeeld.
‘Martine was erg goed vandaag,’ zei een van de meiden maar niemand zei iets terug. Ze begonnen over de competitie te praten, over de teams van Tilburg, Den Haag en Den Bosch en wie de afgelopen weken tegen elkaar punten hadden gepakt. Later kwam ik ze opnieuw tegen op Utrecht Centraal, waar ik wachtte op vrienden die in vertraagde treinen zaten. Die meiden stonden daar maar en draalden wat. Het leek erop dat ze niet naar huis wilden, geen afscheid van elkaar wilden nemen. Twee van hen gingen met hun stick tegenover elkaar staan en begonnen over te gooien. Toen greep de spoorwegpolitie in. Dat was niet de bedoeling.

17
nov

Zwart

Een paar maanden geleden had ik de televisie uit de berging gehaald en in de huiskamer gezet. Ik dacht dat de kinderen er misschien eens een film op wilden kijken maar daar bleken ze helemaal geen zin in te hebben. Mijn oudste zoontje stoorde zich aan het ding omdat hij op de lage kast nu minder plek had om met zijn lego te spelen. Het was een zwart gat en niemand keek ernaar, het stond alleen maar in de weg. Zaterdagochtend pakte ik het plankje met wieltjes, trok de kabels uit de achterkant van de televisie, tilde het ding op het karretje en reed hem terug naar berging. Het zwarte gat staat nu in het hoekje achter doeken en schilderijen, naast de stofzuiger.
De grote, zware stenen Ganesh heb ik naar het midden van de lage kast geschoven, in de hoek op de luidspreker staat het kleine schemerlampje dat ik vorige week in een kringloopwinkel kocht.

13
nov

Hout

Gisteren won Jeroen Brouwers de ECI Literatuurprijs met Het Hout. Het is één van de weinige boeken waar ik dit jaar niet doorheen kon komen; ik heb het na een pagina of veertig opzij gelegd. Dat zegt dus niets, dat blijkt maar weer. Ik zal Het Hout binnenkort opnieuw proberen te lezen, als ik klaar ben met Wereld en Wandel van Michael K, van Coetzee. Je weet maar nooit, het zal niet de eerste keer zijn dat ik een boek opzij leg en het later bij een nieuwe poging omarm als een verloren liefde.
Ik heb dit jaar meerdere romans gelezen die ik niet goed vond (of niet goed genoeg – waarbij ik me afvroeg waarom de redacteur er niet wat harder met de zweep overheen was gegaan) en waar vervolgens lovende recensies over verschenen. Ik heb geweldige boeken gelezen die werden gekraakt door kenners. Wie is er dan gek? Niemand natuurlijk. Het zegt allemaal niets, het zijn maar meningen. Veelal waardeloze meningen, totdat ze € 50.000,- opleveren.

p.s. Barry Smit stuurde mij via Twitter dit artikel van Tim Parks toe: ‘How could you like that book’

12
nov

Hard Gras

Kort verhaal V.V. Vroeger in Hard Gras nr. 1014889219a

12
nov

Parijs

Gisteravond dacht ik aan een avond in een café in Parijs, aan Rebecca, die Australische vrouw die bij een prestigieus marketingkantoor in New York werkte. Daar waren al haar collega’s verliefd op haar Australische accent en vroegen ze iedere keer voorafgaand aan de wekelijkse vergadering of ze nog één keer ‘A dingo ate my baby,’ wilde zeggen, net als Meryl Streep in A Cry in the Dark. De vergadering begon pas als zij die zin had uitgesproken.
De avond ervoor hadden we de verjaardag van een vriendin gevierd, in een restaurant waar talloze muizen over de vloer trippelden. We zaten met ongeveer twaalf mensen aan een ronde tafel. Er waren vrienden uit Nigeria, Engeland, Nederland, Australië en de VS. We lazen de menukaart, dronken wijn, praatten, lachten, de sfeer was uitstekend.
Toen schraapte één van de Nederlanders haar keel – iedereen keek op en zweeg, hier wilde iemand iets belangrijks zeggen, misschien een speech? – en ze vroeg: ‘Who is taking an appetizer?’.

10
nov

Vieux-cola

We zaten op een milde herfstavond op een terras aan de Prinsengracht, we dronken Amstel-bier. Binnen in het café zaten een paar luidruchtige mannen. Ze waren dronken, spraken met een heel Amsterdams accent, kwamen waarschijnlijk uit Purmerend. Ze hadden het over Ajax.
Er kwam een grote groep kerels langs, veelal Marokkanen of Turken, ook van buiten de stad. Ze discussieerden hoe ze op de Utrechtsestraat moesten komen en of ze een taxi moesten bellen.
‘Bestel even wat te drinken,’ zei één van hen tegen de jongen met het korte baardje, en hij knikte naar het café waar wij zaten.
Hij bestelde vijf whisky door de deuropening.
‘Sorry man, de laatste ronde is net geweest,’ zei de barkeeper.
‘Geloof je het zelf,’ riep de jongen met het korte baardje.
Er ontstond een vreemd sfeertje, er hing iets in de lucht en wij zaten er precies tussenin. Wij bleven maar gewoon kletsen, over een film. Twee meiden fietsen langs en de groep begon te joelen.
‘Hindoestanen! Hindoestanen!’
Daarna liepen ze de verkeerde kant op, op zoek naar de Utrechtsestraat.
Rond middernacht kwam de barkeeper naar buiten, hij vloekte, we moesten snel naar binnen, het terras moest worden opgeruimd. Binnen stonden twee controleurs, de één schreef de boete uit, de ander had zijn handen diep in zijn jaszakken gestoken. Iedereen in het café keek zwijgend naar buiten, naar de barkeeper die tierend zijn terras opruimde, hoe een asbak van een tafel viel.
‘Waar gaan we in dit land nou toch heen met z’n allen,’ riep iemand die waarschijnlijk vieux-cola dronk.

02
nov

Twee

Twee weken terug was het precies twee jaar geleden dat mijn tweede roman verscheen. Om dat te vieren heb ik deze website wat versoberd: geen roze meer, maar alles zwart en grijs.
Laatst kwam mijn zoontje terug van school en hij vertelde dat roze niet meer zijn favoriete kleur is, omdat de meisjes in zijn klas ‘moesten lachen’. Ik ben solidair met mijn zoon.

Ik schrijf al ruim een jaar aan mijn derde roman. Het gaat goed, maar het is ook zwaar, eerlijk gezegd. Ik lees veel, luister naar muziek, lees opnieuw, schrijf, doe research, praat met mensen. Probeer me het moment voor de geest te halen dat ik langs het klooster in Valldemossa liep, hoe het daar voelde. Dat klooster kreeg vorige week ineens een belangrijke rol in mijn verhaal. Het koppelde twee verhaallijnen aan elkaar, liet dingen in elkaar overlopen. Altijd mooi als zoiets gebeurt.
Dit boek wordt dikker dan mijn vorige twee. Dikke boeken zijn momenteel in de mode. Ik snap niet dat sommige schrijvers persé dikke boeken willen schrijven. Ik kan me er niets bij voorstellen dat ze het aantal pagina’s leidend laten zijn als ze schrijven, dat ze zich niet gewoon laat leiden door het verhaal.

Afgelopen weekend kwam ik in de berging een doos exemplaren van De Nacht van Lolita tegen. Ze liggen in de weg. Ik wil er vanaf en moet ruimte maken, ook in mijn hoofd.
Ik verkoop ze voor een tientje, exclusief verzendkosten. Mail me als je interesse hebt. Je mag me ook mailen als je geen interesse hebt, trouwens.

13
okt

Waumans & Victoria: Boekpresentatie Bidden & Vallen

We komen voor een speciale editie naar Pakhuis de Zwijger, waar we de nieuwste roman van Henk van Straten presenteren. Met Fresku, Leon Verdonschot, broeder Dieleman en Tsead Bruinja.
Entree gratis, aanmelden doe je hier.

20:00 uur
Pakhuis de Zwijger
Amsterdam

09
jul

Waumans & Victoria: Rentrée littéraire

Een splinternieuwe editie van Waumans & Victoria’s Groot Internationaal Literair Variété Spektakel.

20:30 uur
De Brakke Grond

09
jul

Manuscripta Zwolle

Waumans & Victoria interviewen Hagar Peeters en Bert Natter.

Locatie: Odeon, Dommerholtzaal
Tijdstip: 14.00 – 14.45 uur

09
jul

Interview P.F. Thomése op Lowlands ’15

Ik interview schrijver P.F. Thomése op Lowlands.

13:45 uur
Romeo

 

30
mrt

Kubus

De bus naar het Centraal Station zat helemaal vol, veel mensen moesten staan, net als ik. Er werden geen gesprekken gevoerd, alleen de bus maakte geluid. Bijna iedereen keek op z’n telefoon. Ik las een boek. Een heel goed boek, misschien wel het beste boek van 2015. Bij het Centraal Station stapten alle passagiers uit en losten op in de massa. Een groep splitste zich en stroomde naar beneden, het metrostation in.
Halverwege de trap stond een jongen, hij draaide aan een Rubiks Kubus.

27
mrt

Waumans & Victoria: Willem Elsschot-editie

Een show die helemaal in het teken staat van het werk en schrijverschap van Willem Elsschot, de man van Lijmen/Het Been, Kaas en Dwaallicht. Met P.F. Thomése, Kluun, Anton Dautzenberg, Mathijs de Ridder en de uitermate succesvolle Vele Anderen.

Kaarten en info hier.

20:30 uur
De Brakke Grond
Amsterdam

27
mrt

Administratiekosten

Bij de kassa van het Scheepvaartmuseum bestelde ik twee museumjaarkaarten. Ze kosten tegenwoordig € 59,90 per stuk. €4,95 daarvan zijn administratiekosten. Het enige wat de vrouw achter de balie deed was twee keer een pasje pakken en die in een envelop stoppen. Mijn naam moest ik er zelf op zetten.
Ik overweeg om zelf ook administratiekosten door te berekenen aan bedrijven waar ik zaken mee doe. 5 euro administratiekosten voor opdrachtgevers, supermarkten, kroegen en verzekeringsmaatschappijen. Dat zou wat zijn zeg. Zomaar onduidelijke kosten rekenen aan mensen en bedrijven die geen idee hebben waar ze voor moeten betalen.