12
nov

Parijs

Gisteravond dacht ik aan een avond in een café in Parijs, aan Rebecca, die Australische vrouw die bij een prestigieus marketingkantoor in New York werkte. Daar waren al haar collega’s verliefd op haar Australische accent en vroegen ze iedere keer voorafgaand aan de wekelijkse vergadering of ze nog één keer ‘A dingo ate my baby,’ wilde zeggen, net als Meryl Streep in A Cry in the Dark. De vergadering begon pas als zij die zin had uitgesproken.
De avond ervoor hadden we de verjaardag van een vriendin gevierd, in een restaurant waar talloze muizen over de vloer trippelden. We zaten met ongeveer twaalf mensen aan een ronde tafel. Er waren vrienden uit Nigeria, Engeland, Nederland, Australië en de VS. We lazen de menukaart, dronken wijn, praatten, lachten, de sfeer was uitstekend.
Toen schraapte één van de Nederlanders haar keel – iedereen keek op en zweeg, hier wilde iemand iets belangrijks zeggen, misschien een speech? – en ze vroeg: ‘Who is taking an appetizer?’.

Reacties ( 0 )

    Leave A Comment

    Your email address will not be published. Required fields are marked *