20
nov

Zand

Het stormde op het strand. Beneden, achter de duinen viel het nog wel mee, maar toen we de trap opliepen en daarmee de luwte ontstegen, ontnam de wind ons de adem. Ik hield ze stevig vast. De jongste vond het eng. Op het mulle deel van het strand vloog het zand manshoog en horizontaal van links naar rechts.
‘Nu allemaal ogen dicht,’ zei ik en we liepen voorovergebogen door de zandstorm naar de zee.
Die zee raasde en bulderde, de jongens schreeuwden het uit van plezier en spanning, meeuwen krijsten.
‘Nog een keer,’ riep de oudste, en hij pakte mijn hand, sloot zijn ogen en trok ons opnieuw door de muur van zand. ’s Avonds spoelde ik in bad stukjes strand uit hun haar en oren en stofzuigde ik de gang en het halletje.

Reacties ( 0 )

    Leave A Comment

    Your email address will not be published. Required fields are marked *