ROB WAUMANS

25 mei

admin — Fri, 18 May 2012 21:50:18 +0000

De 3e editie van Waumans’ & Victoria’s Internationaal Literaire Variété Spektakel staat weer voor de deur, met deze keer: Wilfried de Jong (hij draagt voor uit zijn onlangs verschenen bundel Kop in de Wind), Gustaaf Peek (winnaar van de F. Bordewijk-prijs 2011), Johan Fretz (debutant en toekomstig premier van Nederland) en voor de huiveringwekkende rubriek De Kutrecensie is Henk van Straten moedig genoeg bevonden. Tjeerd Bomhof (Voicst/Dazzled Kid) is onze, zeer fijne, muzikale gast. Crazy!

Waumans & Victoria’s Internationaal Literair Variété Spektakel vindt wederom plaats in het Torpedo Theater – het mooiste en kleinste theater van Amsterdam.
Er zijn welgeteld 40 stoelen. Kaarten reserveer je via reserveren@torpedotheater.nl

Onderpand

admin — Fri, 11 May 2012 07:05:13 +0000

Ik lag in mijn eigen kofferbak en keek naar het brandende kofferbaklampje. Toen ging de klep weer open. ‘Ja,’ zei ik tegen de man van de Wegenwacht, ‘dat zal het zijn.’ Ik klom er weer uit. Hij haalde het lampje uit de houder, gaf hem aan mij en sloot zijn startkabels aan op de accu van onze oude Opel Rekord. Ik startte de auto, hield hem aan de praat en hij borg zijn startkabels weer op. We reden allebei de parkeergarage uit. Buiten stonden we nog even te praten. Hij vond het zonde dat mijn dashboardverlichting niet volledig functioneerde. Alleen de kilometerteller was zwak verlicht, de rest was, in het donker, volledig onzichtbaar. Hij gaf me een adresje in Zuid-Oost waar een mannetje zat die dit soort karweitjes deed. Daarna reed hij weg. Het was tien uur ‘s avonds en ik begon te rijden. Een half uur, had hij gezegd, want de accu was helemaal leeg. Ik reed door de lege, geel/oranje stad, langs een benzinestation, door een rood stoplicht, waarna ik korte tijd door een politiewagen werd gevolgd, die ineens afsloeg en zich met gillende sirenes in tegenovergestelde richting spoedde. Het deed me allemaal een beetje hier aan denken.

Drie punten

admin — Fri, 06 Apr 2012 10:09:43 +0000

1.
Vanochtend liep ik met mijn hoofd tegen de deurpost van de badkamer. Ik hoorde een hoop gekraak en moest er even bij gaan liggen. Er was best veel bloed en na een tijdje vonden mijn vriendin en ik het verstandig dat ik naar de dokter zou gaan. Het was een mooie wond. Hij lijmde de boel dicht en plakte er twee witte hechtpleisters op.

2.
De avond voordat ik tegen de deurpost liep, keek ik nog zonder hoofdpijn naar een prachtige Holland Sport-docu over Parijs-Roubaix. Daarin werd gebruik gemaakt van een vliegende camera. Wat weinig mensen weten, is dat deze camera in 2011 werd getest op het Lowlands-terrein, naast de backstage-area van de Comedy-tent, waar Ivo Victoria en ik ons nonchalante zelf stonden te wezen. We hebben het test-team hier en daar bijgestaan met advies en ook voorzien van een tafeltje waar belangrijke testdocumenten op werden gelegd.
Helaas werden wij in de aftiteling van de Holland Sport-docu niet genoemd, maar bij dezen zijn jullie alsnog op de hoogte.

3.
Ik ga nu verder met het schrijven van mijn 2e roman. Het wordt een leuke.

Passion

admin — Fri, 30 Mar 2012 08:08:20 +0000

Voor ons in het Concertgebouw zaten vijf mannen. Broers, zo leek het. Helemaal rechts zat een oudere man, de vader. Voor de pauze zaten de mannen in een andere opstelling dan erna. Op ongeveer driekwart van de voorstelling viel een van die jongens in slaap. Zijn broers tikten elkaar aan, lachten wat.
Dit keer hadden we een boekje gekocht, zodat we de Mattheus Passion een beetje konden volgen. Gedoe, verraad, opoffering, tranen en spijt. Andreas Wolf, die knappe Duitse Bas, was Jezus. In deze uitvoering werd de Theorbe bespeeld. Een enorm snaarinstrument in de vorm van een gitaar. Ik moest aan Jiskefet denken.
De oude man voor mij nam zo nu en dan een slok uit een bruine, stenen jeneverfles met een plastic draaidop. Zo nu en dan hoestte hij en dan keken zijn zoons hem bezorgd aan.
De jongste van het stel tikte zijn broer aan, wees naar een pagina in het boekje, de broer knikte en de jongste blies zijn wangen bol. Zo lang nog?

Transactie

admin — Fri, 23 Mar 2012 08:44:06 +0000

Gisteravond legde ik mijn boodschappen – verse pasta, pesto, tomaten en paaseitjes – op de band bij de supermarkt. Voor mij stond een klein Marokkaans jochie van een jaar of acht. Hij droeg een bruine, korte broek met zwarte sportschoentjes eronder. Dat vond ik dapper. Het was mooi weer, zeker, maar ‘s ochtends en ‘s avonds kon het fris zijn. En daarnaast, een bruine broek met zwarte schoenen, dat kan gewoon niet.
Hij rekende een blikje frisdrank af. Ik keek naar het blikje. Ik kon aan de buitenkant zien dat er iets heel erg zoets in zat. Het blikje kostte 1 euro en 5 cent. Het jochie legde een munt van 50 eurocent neer en liep weg.
‘Het is 1 euro 5,’ zei het mooie (Pakistaanse?) kassameisje. Het jongetje liep terug en zei: ‘Dit is toch een euro?’.
‘Dit is 50 eurocent,’ zei het meisje. De jongen legde een munt van 20 cent neer en keek haar aan. ‘Dat is 70 cent.’
Hij legde nog eens 20 cent neer, met vragende ogen. ‘Dat is 90 cent.’ Toen pakte hij nog een keer 20 cent uit zijn broekzak. Ze knikte en pakte het geld van het plastic plankje.
Hij liep weg, in een drafje. ‘Wacht,’ riep ze, ‘hier is je wisselgeld.’
Hij kwam terug en nam de 5 cent in ontvangst. Al met al een zeer verwarrende transactie, waarbij met name de waardeoverdracht moeizaam verliep.

Boekenbal

admin — Fri, 16 Mar 2012 09:24:03 +0000

Het Boekenbal was een geweldig goed feestje, waar ik wel een paar sigaretten heb gerookt, maar daar moet je verder niet te veel achter zoeken. Er waren leuke en minder leuke mensen, en mensen die zich geen houding wisten te geven. Ook was er een schrijver die later op de avond heel erg dicht bij een grote luidspreker op Nirvana stond te dansen. Nou ja dansen, het was meer een soort headbangen. De schrijver in kwestie heeft hier behoorlijke nekpijn aan overgehouden. Hetgeen de volgende nacht resulteerde in knallende koppijn, waarvan hij midden in de nacht wakker werd. Waarop hij op zoek ging naar paracetamol, daar iets teveel geluid bij produceerde, zijn vriendin daarmee wakker maakte, alsmede zijn zoon, en voor hij het wist was het hele gezin in rep en roer. Kijk, dit zijn nou Boekenbalverhalen die je nooit hoort. En ik breng daar graag verandering in.
Verder hebben Anton Dautzenberg en ik elkaar deze avond twee keer op de mond gekust. Maar ook daar moet je niet te veel achter zoeken.

Waumans’ en Victoria’s Internationaal Literair Variété Spektakel

admin — Wed, 29 Feb 2012 13:45:39 +0000

Vanaf deze maand presenteren Ivo Victoria en ik elke laatste vrijdag van de maand Waumans’ en Victoria’s Internationaal Literair Variété Spektakel; Muzikale, literaire avonden in het voormalig Parool Theater. 30 maart vindt de eerste editie plaats, met dit keer: Bestsellerauteur Bert Natter in de rubriek De Kutrecensie, Thomas Verbogt draagt voor uit zijn onuitputtelijke oeuvre, Case Mayfield speelt een korte, akoestische set en Willem Claassen leest voor uit zijn debuutroman Park. En zoals dat hoort, komt er ook nog een Special Guest. Het dreigt leuk te worden in het kleinste theater van Amsterdam.
Reserveer hier uw kaarten.

UPDATE: De Britse schrijfster Amanitta Forna (winnares Commonwealth Prize, genomineerd voor de Orange Prize 2011) komt naar Nederland en draagt bij Waumans’ en Victoria’s Internationaal Literair Variété Spektakel voor uit haar bekroonde boek Fantoomliefde. Gezellig.

Ik weet het

admin — Fri, 17 Feb 2012 09:29:14 +0000

De man in het rokerige café was zijn jas kwijt en keek wild om zich heen. Hij was erg kwaad. Voor een man die zo teleurgesteld leek te zijn over het verlies van zijn jas, had hij een bijzonder inefficiënte manier van zoeken. Hij stampte en draaide rondjes, liep in een streep naar de andere kant van het café, keek daar onder een paar jassen, liep in een streep weer terug en begon op dezelfde plek opnieuw te stampen en rondjes te draaien. De kans dat de boze man zijn jas zou terugvinden schatte ik laag in. Hij schreeuwde met grote, opengesperde ogen naar zijn vriendin.
Zijn vriendin schreeuwde terug. Ze zoog erg actief aan haar sigaret, zong mee met het liedje, danste er een beetje bij. De man liep heen en weer door het café. Keek telkens onder dezelfde jassen, schreeuwde steeds dezelfde dingen. En zijn vriendin bleef aan haar sigaret zuigen en meezingen met die vreselijke kutmuziek.
Toen keek hij mij aan, liep op mij af, bracht zijn gezicht naar de mijne en zei hijgerig: ‘Ik weet dat jij mijn jas niet hebt. Ik weet het. Ik weet het.’
Hij wees met zijn wijsvinger naar zijn ogen (ik heb alles gezien) en tikte daarna met dezelfde vinger op zijn slaap, alsof ie heel slim was.

Te laat

admin — Fri, 10 Feb 2012 09:27:19 +0000

Ik fietste door het park en op de plas schaatsten mensen. Op de oever lagen tassen, fietsen en schoenen. Ik realiseerde me dat de winter hevig was, kouder dan voorgaande jaren, maar dat het voorlopige geruisloos aan mij voorbij was getrokken. Ik rook de kou, hoorde de ijzers op het ijs en nu pas voelde ik de winter. Het deed me weer eens aan vroeger denken.
Ik zag een man schaatsen. Goed door zijn knieën gebogen, pootje over in de bochten, de handen op de rug, zijn schaatsbeschermers stevig vastgeklemd. Het liefst bleef ik hier nog even staan, gewoon, kijken. Maar ik moest door. Deze dag bood geen ruimte voor ontspanning of romantisch gemijmer in een besneeuwd, sprookjesachtig park.
Die avond fietste ik langs de grachten. En ook hier op de grachten schaatsten tientallen mensen. Sommige hand in hand, heel rustig, als een dans. Anderen alleen, snel en doelgericht. De oranje straatverlichting gaf voldoende licht, je kon de hele stad door schaatsen als je wilde.
Ik had het liefst mijn fiets op een bruggetje gezet, een sigaret opgestoken en urenlang gekeken naar de mensen, het ijs en Amsterdam. Maar weer had ik geen tijd. Ik was al te laat.

Warm

admin — Fri, 03 Feb 2012 09:38:21 +0000

Toen we weer in Nederland waren, spraken we af op een vrijdag. En toen we elkaar zagen, hield ik je lang vast, rook ik jouw geur in je hals, zag ik jouw moedervlek op je wang en was er weer het moment dat ik alles voor je voelde. Net als daar in de warmte, met de muziek, de opkomende zon en al die andere mensen.
We zaten in jouw studentenwoning, in het raamkozijn. Het was warm. We dronken wijn. En de avond ging over in de nacht. Er liepen mensen over straat, er werd gelachen. De nacht maakte zomergeluiden. En jij sprak over vroeger en ik over de toekomst. We zagen de verschillen en we voelden de afstand groeien. We zeiden er niets over, maar wisten allebei dat het tussen ons nooit meer zou zijn als daar. We bedreven de liefde zoals mensen dat doen die droevige gedachten delen. We sliepen niet. De ochtend kwam. Ik vertrok. Daarna zagen we elkaar nog drie keer en toen nooit meer.