We liepen het café binnen, deden onze jassen uit, hingen ze over de stoel. Er zaten een paar mensen aan de bar en even verderop nog twee aan een tafeltje. ‘We zijn dicht hoor,’ zei de barman. Ik keek hem aan, daarna naar de mensen aan de bar, die heel samenzweerderig terugkeken. ‘We zijn dicht hoor,’ zei hij weer, nu met een nog irritanter gezicht dan net. Hij leunde tegen de tap, met zijn linkerhand in zijn zij.
‘Maar hoe ben ik dan in godsnaam binnengekomen?’ vroeg een vriend. En ik vond dat een goede vraag.

De vrouw leunde tegen de muur, vlakbij de wc’s. We spraken even over niets bijzonders, ze was dronken, nam veel kleine slokjes van haar bier. Toen ik wat later de wc uitliep en haar passeerde stond ze heel wild te tongzoenen met een schrijver in een opvallend pak. Iets later op de avond zag ik haar tegen de bar staan. Op dezelfde manier; nogal onvast op haar benen, beetje zwierend. Ze dronk nog steeds bier. Er kwam een man met een zwart overhemd langsgelopen, ze groetten elkaar. Hij stak zijn hand op, zij leunde naar voren en drukte haar tong bij de man tussen zijn lippen. Ik dronk mijn glas leeg, trok mijn jas aan, reed naar huis en had de hele fietstocht zin in een grillburger. De FEBO was niet open en ik reed verder, maar alle snackbars waren dicht. Broodje Toverbal natuurlijk ook, die is altijd dicht als ik er langs fiets. Thuis nam ik wat borrelnootjes en een glas water.

Renske en ik speelden op onze ukeleles, voor het eerst met publiek. We maakten een paar kleine foutjes, die later op de avond door anderen als charmant werden aangemerkt. Toen we klaar waren, klonk er applaus. Ik dacht na over wat er fout was gegaan, pakte de kruk waarop ik zat, liep zonder een gebaar of dankwoord een beetje onhandig naar de zijkant van het podium. Renske stond daar nog, in haar eentje. Het werd later op de avond als onhandig en niet charmant aangemerkt.

We hadden het over die kerels uit Pakistan en omstreken die je vaak in cafés ziet, met polaroidcamera’s. Dat ze worden uitgebuit en met tien personen in appartementen wonen. De man met het shagje vertelde het verhaal van iemand uit Bangladesh die ook met zo’n camera langs de kroegen ging. Ze raakten bevriend. De man werd ziek, ernstig ziek en hij deed er alles aan om zijn vrouw en kinderen naar Nederland te krijgen om afscheid te nemen. Toen hij overleed, en zijn stoffelijk overschot naar Bangladesh werd overgevlogen, zaten precies op dat moment zijn vrouw en kinderen in het vliegtuig naar Nederland.

Vorige week donderdag presenteerde Ivo en ik de voorstelling Geen paniek. Er is bier in de Melkweg. Het was druk, de sfeer was uitstekend. We lieten dit filmpje zien, waarin we winkelend publiek in de Amsterdamse binnenstad tot kalmte manen. We praten over onze hoogtepunten en natuurlijk ook over onze ambities.

Ik was vorige week in de Melkweg, bij een optreden van Bush. Toen ik in Leeuwarden studeerde droeg ik vaak een Bush t-shirt, waarmee ik als niet-lid van de studentenvereniging ooit op een dispuutfeestje stond. Waar mijn maat en ik door alle studieballen met de nek werden aangekeken. En ik aan het eind van de avond de loterij won en mijn maat met de mooiste vrouw van de avond naar huis ging.

Vanavond presenteer ik samen met Ivo Victoria Geen paniek. Er is bier. in de theaterzaal van de Melkweg, om 20:30 uur. Met film, muziek en literatuur belichten we de angst in ons leven, met de hulp van geweldige gasten: P.F. Thomése, Renske de Greef, Peter Middendorp, Dazzled Kid, Bertram Mourits, Reinoud de Jongh, Elke Geurts, Maartje Wortel en Arie Boomsma. Ik heb er enorm veel zin in. Het wordt leuk.

Ik wandelde met mijn zoon in de hippe kinderwagen door oud-west en voor een oud winkeltje stonden dozen met tweedehands boeken. 1 euro per stuk. Drie voor 2,50. Het eerste boek dat ik zag was Het besluit van Dola Korstjens van Elke Geurts. Die nam ik mee. Verder zag ik niets interessants. Ik stapte het winkeltje binnen om af te rekenen en hier bleek het assortiment van deze winkel voornamelijk uit pornovideo’s- en boekjes te bestaan. Ik had maar 55 cent bij me en de man achter de toonbank vond het prima zo.

Op de dag dat je de auto bij de garage hebt afgeleverd voor een APK komt er altijd een telefoongesprek waarin de automonteur je vertelt dat dit en dit allemaal moet gebeuren. Waarna je vraagt of het niet goedkoper kan. Nee, het kan allemaal niet goedkoper, want je wilt toch wel veilig blijven rijden toch. En als je vraagt waarom het moet gebeuren, hoor je een heel snel verhaal waar je niets van begrijpt. En ook al was het een langzaam verhaal, dan had je er nog niets van begrepen.

De vrouwen hadden alledrie een hoog kapsel en een hondje. De ene een boxer, de andere twee hadden kleine modelletjes. De teckel van de blonde kefte hoog en hard. De bazin was het zat en riep ‘En nu is het over!’ en vervolgens tegen de twee vrouwen: ‘Ze is zwakbegaafd hè.’
Degene met het zwarte haar boog voorover, naar de zwakbegaafde teckel en zei op z’n Amsterdams: ‘Je bent niet helemaal lekker bij je hoofd!’