26
dec

Zweet

We waren de enige gasten in het Turkse restaurant en er waren wat dingen veranderd sinds de laatste keer dat ik hier was. Ik was met een andere vrouw, er waren wat tafels bijgekomen, de lange muur was wit betegeld en daar hing nu een heftig en tamelijk lelijk kunstwerk. De houten stoelen waren vervangen voor luxe ogende witte lederen exemplaren. Ze leken op de stoelen die we kochten toen we gingen samenwonen, in Heerhugowaard, in een nieuwbouwwijk waar iedereen nette tuintjes had en in dezelfde dure kleding liep, en waar we voor duizenden euro’s meubels hadden gekocht, die bij nader inzien amper in ons huis paste. Het salontafeltje heb ik nog. Het is een loodzwaar ding, met een leisteen in het midden. Niemand vindt dat tafeltje mooi. Ik heb ‘m deze zomer blauw geverfd en het heeft daarmee een hele andere uitstraling gekregen, zeker wel, maar echt mooier?, nee dat denk ik niet.
We kochten toen dus zes eetstoelen met wit-lederen bekleding. De stoelen waren zwaar en duur. Anders dan de stoelen waar we in dit restaurant op zaten, die waren licht en een stuk minder duur maar op deze stoelen kreeg je tenminste geen zweet-reet. Zo noemden we dat. Dat was ons geintje.

Reacties ( 0 )

    Leave A Comment

    Your email address will not be published. Required fields are marked *